De eerste twee dagen van 2026

Op nieuwjaarsdag gaan we naar de Coa Dai – tempel, vergelijk met de Sint Pieter in Rome, waar 100 jaar geleden de Coa Dai godsdienst werd gesticht. Het zou een mengelmoes zijn van veel andere godsdiensten. Streng is het wel in mijn ogen.
3 x Daags bidden in de kerk, op de bibs, op de stenen vloer; geen stoeltje of krukje te bekennen zelfs niet voor oude, gehandicapte mede-gelovigen.
Een heel oude, gehandicapte dame wordt van de trap buiten de kerk weggejaagd (nadat ik ook al diverse keren ben weggestuurd). Ik denk dan: klopt dat handelen wel met de leer van deze godsdienst? Waar is de compassie, empathie, naastenliefde?

Maar indrukwekkend blijft het wel, met haast militaire precizie klinken de gezangen en buigen de gelovigen zich naar voren, monotoon en sereen.

Voor de dienst begint mogen we een rondgang maken in de tempel – wel op de uiterst rechtse baan blijven -, maar tijdens de dienst mogen er geen kijkers meer binnen zijn (in tegenstelling tot 17 – 18 jaar geleden toen we nog op de bovengalerijen werden toegelaten.)

We hebben wel een leuk gesprek met een gezin uit Ho Chi Minh-stad. Ze willen met ons op de foto, maar binnen mag dat niet. Ze lopen door, maar als we 1/2 uur later naar buiten komen, staan ze op ons te wachten: de fotosessie moet doorgaan en er worden verschillende poses verwacht 🥱🤣

De tweede dag gaan we naar de 986m. hoge berg waar op diverse levels tempels te bezoeken zijn.
Het eerste level hadden we eigenlijk wel over kunnen slaan. Er zijn wat tempeltjes in de rots verstopt, maar veel indruk maken ze niet. Het is er wel heel druk met offerende bezoekers. Boeketten lotusbloemen worden aangesleept en honderden wierookstokjes aangestoken. Als Peter toch nog even naar boven klimt om het zoveelste kleine grottempeltje te bezichtigen, zit ik te kijken naar wonderlijke taferelen waar ik niets van snap. Er is geen enkele Engelssprekende Vietnamees te vinden die het me kan uitleggen (en ik heb er veel geprobeerd!)

De geofferde lotusboeketten worden opgehaald en in een vuinismand gekwakt. Een iets oudere dame zit daarnaast, ontmantelt de boeketten en trekt de prachtige lotusbloemen van de stengel. Die bloemen worden dan vervolgens van de buitenste blaadjes ontdaan en met een stuk of 10 tegelijk in een plastic zak verpakt, die vervolgens gratis of voor wat handgeld aan de dame – dat heb ik niet kunnen ontdekken – naar een blije ontvanger gaan. Waarvoor? Geen flauw idee….

We gaan met kabelbaan nr. 2 naar de top en wat we daar te zien krijgen is overweldigend mooi!
Veel etages, verbonden met roltrappen en trappen buiten en/of liften, vol met prachtige kunst, hologrammen-galerij, een Zen-tuin, een wishbridge bij een giga hoog Buddhabeeld met waterspel, en helemaal bovenin het rood bronzen Tay Bo Da Son Buddha Statue (72 m. hoog) met mountain peak view. Het is een kleine opsomming, want ik ben vast dingen vergeten; nog zwaar onder de indruk van deze dag.

Een klein foto-overzicht.

Vaarwel Tay Ninh, fijne tijd gehad hier.

Morgen gaan we verder naar de Green Hope Lodge bij het Cat Tien National Park.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.