Die andere camping: Parque de Campismo de Entre Ambos-os-Rios

Dit is zo’n fijne camping! Voor alle soorten kampeerders geschikt, schitterend gelegen aan een rivier en tegelijkertijd toch een boscamping.
We hebben een prima plekje met vrij uitzicht, alleen een buurman tegen de achterkant van de camper. En, nog fijne buren ook: papa, dochter met vriendje en zoon van 25 die, heel toevallig, in Groningen studeert (artificial intelligence) met een goede smaak voor muziek!

De eerste dag doen we niet veel: Peter verkent de directe omgeving per fiets en ik doe wat je op vakantie doet: luieren, lezen en wat puzzelen. Ik heb Tectonic ontdekt en dat is hard werken: leuk! We wandelen ook nog een stukje naar het meer met het idee daar eind van de middag eens in te gaan zwemmen, maar ook daar komt het niet van.


We blijven vanavond ook op de camping eten, omdat we daarna naar de ek-voetbalfinale willen kijken op de i-pad. Hebben ze op het terras een grote tv hangen  en vinden we een 1e klas-plekje om te kijken terwijl we het een en ander weghappen. Dat doen de andere gasten ook en het is een hartstikke gezellige avond.
Wij zijn de enigen die het snelle doelpunt (na 2 minuten) van de Engelsen wel leuk vinden, maar de gasten rondom ons kunnen dit wel hebben en zitten de hele avond te nagelbijten, meewarig het hoofd te schudden en te klagen over de kwaliteit van de Italiaanse aanvallen: zij zijn duidelijk voor de Italianen. Wij trouwens op het laatst ook en zeker na die mallotige penalty van een van de Engelsen. Iedereen tevreden terug naar zijn stek.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Parc Nacional Penera-Gerés (2)

Al voor 10 uur gaan we op pad.
We hebben vantevoren goed uitgezocht of de route door het park geschikt is voor campers en dat is hij: hij staat zelfs opgenomen in het boekje met camperroutes en het leuke is dat we hier aan het einde een stukje Spanje inrijden en weer terug Portugal in.

De eerste 6 kilometers gaan goed en dan moeten we linksaf slaan….Maar daar staat een bord met een pijl naar rechts en “Desvio”. Dat betekent toch echt “Omleiding”.
Dan maar niet eigenwijs zijn en het bordje volgen.
Het wegdek verandert in klinkertjes en het ziet er nogal onbegaanbaar uit een stukje verderop. Hier kan ik eventueel nog omdraaien, maar geen enkel idee hoe dat verderop is en het voelt niet goed. We stoppen en op aanwijzing van Peter parkeer ik de camper op een strook aan de linkerkant van de weg. Voor ons is ook een camper gaan staan en ik vraag de bestuurder of dit wel de goede weg naar Spanje is. “Ja, zeker! Er zijn wel wat moeilijkheden, maar het kan hoor!”

Dat antwoord vind ik niet echt geruststellend en ik ben blij dat er een jeep stopt met 2 rangers erin. Ik herhaal mijn vraag en zij zijn heel stellig: Dit is niet de goede weg: ik moet draaien en de andere weg nemen. En de “omleiding” dan?
Dat geldt niet. Het is de enige begaanbare weg door het park.
En dat blijkt te kloppen.


Het is een weg met veel haarspeldbochten en schitterende vergezichten.
Als we de grens over zijn, parkeren we de bus en stappen op de fiets om een eindje terug te rijden. Daar zagen we een waterval en wilde paarden. Mooi!
Er wordt nogal vreemd naar ons gekeken. De enige fietsers die ze hier zien, hebben strakke fietsbroekjes aan en helmpjes op en die zien er ook niet zo fris uit als deze twee bejaarden…..

Als we aankomen op Parque de Campismo de Entre Ambos-os-Rios weten we het zeker: hier blijven we een paar dagen. Fijne plek hoor!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Parc Nacional Peneda-Gerés

9 juli

Onze weg naar Rio Caldo gaat via Braga: we bezoeken de Bom Jesus.
Op een hoge berg is een kerk gebouwd die te bereiken is met een treintje én een trappenstelsel.  In die volgorde verloopt ons bezoek ook.

We waren hier 18 jaar geleden al eens, maar pas als ik er ben, komen de herinneringen boven. Onvoorstelbaar dat er niet meer is blijven “hangen”, want het is een schitterende plek.

 

Bij alle tussenstops, op weg naar beneden, staan kapelletjes met verbeeldingen van gebeurtenissen uit het leven van Jezus. Mooi gemaakt, geen kitsch.

Camping Pichoses valt ons niet mee. Aanvankelijk staan we goed op het onderste terras, maar we staan tegenover eenwatertappunt voor auto’s/campers etc. en dit blijkt een populaire hangplek voor oudere jongeren die heel trots zijn op hun voertuig (en doof). Bovendien worden we verrast door een buurvrouw die ons zo insluit met haar camper (waar ze overigens niets aan kan doen) dat we nog een pijpje overhouden om buiten te zitten.
We stellen ons plan bij: we gaan morgen de tocht door het Parc Nacional maken en morgenavond slapen we op een andere camping aan de Noord-West ingang.


Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Torreira

Torreira gaat voor mij de boeken in als “windcity”.
“Oh, oh, wat waait het toch hard!”


Toen we uitcheckten en Peter als minpuntje van ons verblijf daar de wind te berde bracht, bleek dat het daar altijd zo hard waait t.g.v. hun ligging aan de lagune.
Dat zeggen ze dus niet als je aankomt, al moet ik wel toegeven dat John ons goede aanwijzingen gaf waar de opening/zitje van de camper moest komen “om uit de wind te zitten”. Nou, dat laatste lukt sowieso op geen enkele manier. Wind op zich is niet zo heel erg, maar deze Noord-westenwind is ook nog eens snerpend koud!”Genoeg over  de wind.

De eerste dag fietsen we naar het Noorden van het schiereiland. Het hele stuk gaat over een apart gelegen fietspad en dat voelt heel veilig. Onderweg “kwalleballen” we wat bij een roeiboot die op het droge ligt, want verder is er weinig entertainment. Dat is niet erg. Het is een lekker tochtje en op de terugweg vinden we zelfs een stukje alternatieve route.


’s Avonds eten we weer bij Restaurante Avenida Praya.
Er hangen grote tv’s waardoor we het ek-voetbal kunnen volgen én ze hebben kreukels (alikruiken) als voorgerecht.

Gisteravond waren we hier ook en Peter pakte ook een speld. Tot zijn eigen verbazing vond hij deze kreukels ook superlekker!
“In de palingsoep hier zit geen paling”, legde  de eigenaresse uit, maar ter compensatie bracht ze ons wel even later een kommetje met een paar gebakken mini-palinkjes.

Ze laat duidelijk merken dat ze het leuk vindt dat we terug zijn.


8 juli

Ik ga niets meer zeggen over de wind, heb ik me voorgenomen, maar Oh, oh, wat waait het toch hard😉
We fietsen vandaag naar het Zuiden van het eiland naar SaoJacinto, waar we ook aangekomen zijn. Het is niet zo’n hele fijne weg om te fietsen omdat hier het fietspad ontbreekt. Halverwege staan we nog even te twijfelen of we wel verder moeten gaan, maar we zetten door en plotseling is er ook minder autoverkeer. Het dorpje zelf heeft niet veel te bieden, behalve een goed visrestaurantje met een wachttijd van minimaal een uur.  “U kunt even uw naam noteren op de wachtlijst…”. Dat doen we dus niet; we vinden wel een alternatief.

Door de ligging in de lagune is het hier een superplek voor surfers en er worden dan ook heel vaak kampioenschappen gehouden, maar nu even niet.

Wij hebben vandaag in ieder geval weer wel onze beweging gehad, want alles bij elkaar hebben we zo’n 30 km weggetrapt.

Nog even een paar wetenswaardigheden:
– een fles water van 6 liter, kost hier € 0,50
– 3 broodjes voor het ontbijt worden hier per gewicht betaald: € 0,43 of € 0,44

Morgen vertrekken we naar Rio Caldo, bij de zuidelijke ingang van het Parc Nacional Peneda- Gerés.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Aveiro – Torreira

6 juli
Omdat we op tijd weg zijn, via de tolweg rijden en heel snel een prima parkeerplaats voor “den Duuk” vinden, rijden we al om 10.30 uur op de fiets via de moderne verbindingsbrug Aveiro in en komen precies bij de vismarkt uit: in het centrum.

Daar ligt een van de boten klaar waarmee zowat elke toerist, vermoed ik, een rondvaart maakt over de kanalen. Er zitten nog maar 2 andere mensen op de boot en die vertrekt meteen nadat wij zijn ingestapt. De dame die ons het kaartje verkocht aan de kade, biedt aan om intussen op onze fietsen te letten.
De meeste andere boten die we zien varen zijn behoorlijk vol en met deze gids erbij boffen we maar weer. Hij vertelt veel. Zo komen we o.a. te weten dat de waterstand in de kanalen geregeld wordt via sluizen, waardoor ze niet meer, net als vroeger, te maken krijgen met eb (enorme stank) en vloed. Bovendien laten ze 1 x per 2 weken de kanalen leegvloeien bij eb, om met de vloed dan weer het verse zeewater via de sluizen in de kanalen te laten stromen. “En nee, als alles droog ligt vinden ze geen fietsen, zoals in Amsterdam.”

We slentereren heerlijk door het stadje en genieten van de vele art- decohuizen. Zo gauw je echter in een straatje verder terechtkomt, zie je dat er enorm veel huizen zwaar verwaarloosd zijn en dat er nog veel opknapwerk ligt te wachten.
We lunchen in een huiskamerrestaurantje waar tante de kok is en vader, moeder en zoon het oberwerk doen.

Op advies van de bootsman gaan we met de ferry naar het schiereiland waar Torreira op ligt. “Er gaat elk uur een ferry en dit is veel sneller dan de omweg via het Noorden.”
Nou, dat klopt niet helemaal:
1. We doen er zeker 20 minuten over om uberhaupt het kleine stadje uit te komen zonder dat we ons vastrijden in smalle straatjes door alle wegopbrekingen
2. Bij aankomst bij de ferry blijkt dat we dik 1 1/2 uur moeten wachten, maar we zijn er nou toch, leggen een kaartje in onze Duuk, en een korte overtocht met de ferry is toch ook heel leuk….

Het plezier van het overtochtje wordt vergald door de oprit naar de ferry. Daar zit zo’n achterlijk hoge bult (en daar worden we niet voor gewaarschuwd of op gecoacht) dat we een zware klap horen en dan blijkt bij onderzoek dat het elektrische trapje van de camper een flinke opdoffer heeft gekregen. Gelukkig werkt het nog wel, maar er zit een flinke knik in het onderplaatje. Hopelijk blijft het functioneren tot we thuis zijn en e.e.a kunnen laten repareren.
Als ik de bootsman erop aanspreek, legt hij uit dat ik er min of meer dwars had op moeten rijden (ik had die info graag eerder gehad): hij is wel zo “attent” om me bij het verlaten van de ferry aanwijzingen te geven en dan gaat het gelukkig prima!

De camping in Torreira is een verademing vergeleken bij de vorige, althans qua sanitair: geweldig! Het kan dus wel, ook op een gemeentecamping. We worden ook heel vriendelijk ontvangen en naar een fijne plek gebracht.
We drinken wat later op het campingterras een portje op de goede afloop!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Coimbra – Quiaios

4 juli

Als we ‘s morgens in  Coimbra wegrijden, is het al tegen half elf. We hebben lekker rustig aan gedaan. Beetje ontbijten, koffie, internet, zonnetje…..zoiets als vakantie.

We rijden via de tolweg naar Figuera da Foz, waar we de stadscamping gaan bekijken. Altijd fijn om dichtbij een stadscentrum te kamperen, maar deze stadscamping bevalt me helemaal niet: slecht toegankelijke plekken, rommelige weggetjes, totaal géén sfeer, pover sanitair: kortom geen goed gevoel bij!

Ik wil graag doorrijden naar Quiaios, een km. of dertig/veertig verder naar het noorden, ook aan de kust. Als we daar in het dorp aankomen, voelt het meteen een stuk beter: een dorp van niks, maar wel gemoedelijk. Een km. of 6 verder ligt de camping:; tegen het strand aan de Atlantische oceaan. Een fijne plek, met korting voor pensionado’s € 13,—per nacht, heerlijk!

We fietsen meteen naar het strand, op spuugworp, en lunchen in een strandtent.

Daarna rijden we nog terug naar het dorp zelf, waar geen bal te doen is, maar waar we op het dorpsplein met de locals een biertje drinken en een kaartje leggen.

We zijn eigenlijk van plan van om ‘ s avonds nog uit eten te gaan, maar na de vissoep en de vongoles met frietjes van vanmiddag, zijn we supertevreden met de zelfbereide padronpeppers en het brood met tomatensalade en kaas.

Ik denk dat we hier wel weer een paar dagen blijven.

5 juli

We fietsen even naar het strand (700 meter) en maken een wandeling boven in de duinenrand van zo’n kleine 2 km. en dat is niet over de hele breedte, want die is veel meer. Aan het einde drinken we koffie en wat water.

En dan ploeteren we terug over het strand. Het is superzwaar, maar overweldigend qua geluid van de aanrollende flinke golven en qua kracht waarmee diezelfde golven tegen het strand aanbeuken.

In het lunchrestaurantje vangen we bot: waren we gisteren te laat voor de gegrilde sardines, vandaag is er geen verse aanvoer. De zeebaars als alternatief is een goede keus: heerlijk!

Vanmiddag lekker uitrusten (ik vorder al goed in Stemvorken!)

Morgen gaan we naar Aveiro, “het Venetië van Portugal”, zo belooft de toeristische info en zetten de camper iets ten Noorden daarvan, in het vissersplaatsje Torreira.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

2e dag Coimbra (in Cordel?)

Als we ‘s morgens wakker worden, is het aan het miezeren en het wordt er de eerste
2 uur niet minder op.

De blauwe bloemen, die er gisteravond zo “dood” uitzagen, staan weer volop te bloeien voor onze camper; zij houden wel van een fris buitje.


(Dit is echt hetzelfde bosje!)

Toch willen we de stad in. Vandaag naar het gedeelte Baixa, aan de overkant van de rivier. We hebben goed gekeken hoe we moeten fietsen en we durven het wel weer aan: het lijkt simpeler dan gisteren. In Baixa willen we de Clarakapel zien en  “klein Portugal” bezoeken: een tussen huizenblokken ingepropt park met minihuizen uit alle streken van Portugal en met huizen/gebouwen die de koloniale geschiedenis vertellen.

Als het droog lijkt te zijn, vertrekken we. Maar als we net op de fiets zitten, moeten we al weer stoppen om de regenjassen aan te doen, want het komt er weer flink uitvallen. We schuilen ook even bij Auchan, hier op het hoekje bij de camping. Ik vind het veel te link om door te rijden. Die snelle afdalingen steeds, die auto’s die naast je rijden en dan ook nog slecht zicht door de regen….

En dan klaart het ineens op, de zon breekt door en we moeten weer stoppen, maar nu om de jassen uit te doen: veel te warm!

Via de voetgangersbrug komen we aan de overkant waar hard gewerkt wordt aan de Clarakapel, zo hard dat hij niet te bezichtigen is. Klein Portugal is wel open en nadat de chagrijnige dame ons met het toegangspoortje geholpen heeft, wandelen we via de genummerde gebouwen door het koloniale verleden van Portugal.
Aan het einde liggen nog een flink aantal woningen uit alle streken van Portugal.
Het is leuk om er geweest te zijn  (nu we toch in Coimbra zijn), maar ik zou er niet voor omrijden.

Boven zou Madeira zijn….


We strijken voor de lunch neer in een Hamburg-restaurant dat op de tweede etage en het dakterras een prima restaurant blijkt te hebben (slim hoor, 2 totaal verschillende eet concepten in één bedrijf!)


Op het menu (portugees en engels) verschillende gerechten, sommige met de toevoeging Cordel. “Zijn dat gerechten uit uit deze streek? Cordel?”
”Nee, meneer, Cordel is de naam van dit restaurant!”
En dat zien we nu ook: bovenaan de menukaart en prachtig geborduurd op de linnen servetten….
We worden verwend: het is een heerlijke lunch.

De weg terug leggen we binnen een kwartier af, over de stoepen, tegen het verkeer in en geen zijwegen. Dan kennen we de weg wel!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Coimbra

Peter heeft veel argumenten moeten opnoemen om naar Coimbra te gaan en hij heeft me overtuigd. De stad zei me niet zoveel, maar nu wilde ik het wel meemaken.

Nadat we afscheid hebben genomen bij onze “techneut” gaan we weer en route.
Nog even over deze overnachting: € 12,— is niks, maar behalve een plekje aan de achterkant van het bedrijf en een wc is het dan ook niks…. Ja, ik hoor wat hij zegt: “Als ik wil, kan ik douchen…”, maar de kranen op de wastafels werken niet en de douche heb ik niet eens durven proberen. Spinnen zo groot als kwartjes, kranen die vermoedelijk nog niet gelopen hebben dit seizoen; ik begin er maar niet aan. De camping in Coimbra belooft meer en daar zijn we over een uurtje.

We komen op de fijne stadscamping terecht. Een lekker ruim plekje: prima! Goed sanitair, een barretje waar internet is en een paar kleine restaurantjes in de buurt.
We benutten de rest van de dag meteen alle faciliteiten, waarbij het restaurant – onzichtbaar gevestigd in een sportzaalachtig iets – ons het meest verrast. Prima eten en tegen de tijd dat we weggaan, staat er een wachtrij buiten!

Vrijdag 2 juli gaan we op de fiets naar de oude stad. Omdat Peter gistermiddag al even rond gaan crossen is, weet hij de weg naar de oude stad prima te vinden en dat is hier écht een prestatie van formaat. NERGENS fietspaden; dus we moeten op de stoep fietsen of op de autoweg, overal eenrichtingsverkeer; dus behalve op de stoep of autoweg ook nog tegen het verkeer in. Maar de heenweg is een eitje!
We willen een bezoek brengen aan de universiteit, het koninklijk paleis en de kathedraal, maar daar moet eerst een toegangsbewijs voor gekocht worden en dat kan bij de nieuwe kathedraal. Dat kaartje geldt dan voor een aantal bezienswaardigheden, dus elke toerist zal hier naar op zoek moeten gaan.
Het is onvoorstelbaar hoe slecht aangegeven staat waar je die tickets kunt kopen bij die kathedraal (ergens aan de zijkant in een zijstraatje waar een bordje ticketoffice staat). Maar, we vinden het!
Het is de queeste waard.


(Voor deze foto van buitenaf gemaakt, werd ik ernstig toegesproken door een bewaker van het ticketoffice. “Het is verboden om van buitenaf foto’s te maken!”
Misschien vanwege achterstallig/slordig schilderwerk?)

Wat een schitterende universiteit, met bibliotheek (de mooiste die Peter ooit zag,  maar die was niet in de bieb van het Trinity  College in Dublin), en de kapel! Omdat we maar met zijn tweetjes binnen zijn: kloppen aan de ene deur en via de andere deur weer buitengelaten worden ivm maximum aantal bezoekers, krijgen we uitleg over het orgel (overgebracht van Lissabon op verzoek van de Portugese vorst) waardoor we er nog meer bewondering voor krijgen dan we al hebben: indrukwekkend mooi met zijn horizontale en verticale pijpen en zichtbaar Oosterse invloeden in de taferelen aan de onderkant. Op het dakterras van het museum brengen we de middagpauze door. We willen daarna ook nog “even” naar de botanische tuin maar  – nadat we eerst via een angstaanjagend sterke daling naar de rivier zijn afgedaald en daarna via een nog steilere helling met fiets aan de hand omhoog moeten klimmen – drinken we eerst een cola met suiker! en besluiten dan de tuin te skippen:  ‘t Is genoeg voor vandaag: we fietsen terug naar de camping.

En dan gaat het even mis. Om ergens te pinnen (en prompt Peters code weer geweigerd wordt en zijn pasje pas na veel vieren en vijven pas weer uit de atm komt) en nog even een supermarkt te vinden, wijken we van de route af en raken we ernstig verdwaald. Onze gsm vertelt op een gegeven moment dat we totaal aan de foute kant van de stad zitten. De enige weg terug lijkt via autowegen en hoewel je daarop mag fietsen hier, kiezen we voor een omweg in de hoop dat we dan uiteindelijk ook goed uitkomen. Dat lukt en na de dubbele fietstijd van die van  vanochtend, zakken we neer op onze campingstoelen.
Het is een prachtige dag en na enige tijd kunnen we ook weer zeggen “en de inspanning waard”…..

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Sanabria – Villa Real – Parada

De tweede dag in Sanabria is er een die tegenvalt: geen spatje zon en wat nog vreemder is: het is echt heel koud! De weersvoorspelling zegt dat het 18 gr. is, maar op de fiets voelt het nog geen 8.

We fietsen nog  wel naar het dorp, een km of 5 verderop om boodschappen te halen en te lunchen, maar de middag brengen we afwisselend buiten, maar vooral binnen door. We gaan door naar Portugal.

Dinsdag 29 juni rijden naar via Braganza naar Villa Real in Portugal. Braganza is een gezellige, maar niet bijzondere stad. We wandelen er wat doorheen, bezoeken de kathedraal en drinken een bakkie koffie.

We dachten in Portugal van de mondkapjes buiten af te zijn, maar niets is minder waar! Hier loopt iedereen met een mondkapje op! We kijken het er nog eens op na, en ja, het moet als je niet kunt garanderen dat je 2 m afstand van een ander houdt! OK, we passen ons weer aan…

We rijden via een prachtige, landelijke route verder. Zo landelijk, dat ik me bij het passeren van de landsgrens vertwijfeld afvraag of dit echt wel de goede weg is!
Die bestrating! Die nauwe doorgangen! Ongelofelijk dat zoiets in 2021 nog bestaat in Europa!
De rest van de route die een stukje tolweg bevat, gaat smooth en behalve wat gezoek in de chaotische stad Villa Real, vinden we de camping snel,
We fietsen ‘s avonds nog even naar het centrum, maar dat levert alleen maar de bevestiging dat Villa Real een chaos is. Het halve centrum ligt opgebroken, de nauwe straatjes slibben dicht met auto’s waar je als fietser maar een beetje  tussendoor moet wringen. We wonnen nog wel een stukje viering bij in de kathedraal ter gelegenheid van het naamfeest van Petrus en Paulus.

We eten thuis in het restaurant van de camping Bacalhau. De naam verraadt het al: kabeljauw, hun specialiteit. Omdat we vroeg zijn heeft de aardige ober alle tijd voor  ons. Hij geeft uitleg over het eten, verrast ons met een stuk  of 5 snackjes vooraf en biedt ons een overheerlijk drankje aan bij de koffie “van het huis”.
Nadat we een kaartje gelegd hebben, lopen we terug naar de camper. Het is een heerlijke avond om buiten te zitten, maar ik duik er vroeg in: Ik ben niet topfit vanavond. Ffff een goeie nacht pakken.

Woensdag 30 juni.
Een echte camperdag: korte stukken rijden, veel stops onderweg voor al het mooie dat het land te bieden heeft en half de middag weer lekker neerstrijken op een volgende camping. Peter zoekt ze altijd een dag vantevoren globaal uit en dan pikken we er onderweg één die dan het beste uitkomt.

De eerste stop is op aanraden van de bazin van de camping, in Galafura. Het uitzichtspunt Soa Leonardo ligt zo steil omhoog dat ik er met de camper niet naartoe durf te rijden. Ik zet hem dus in de dorpje aan de kant, alvast omgekeerd nu het nog kan, en we beginnen te voet aan de klim zonder te kijken hoe ver weg het uitzichtspunt eigenlijk ligt. Dat laatste nu is niet slim We stoppen op het punt dat we nog 2 1/2 km moeten klimmen en daar haakt Peter zelfs af. We lopen nog wel een straatje van een gehucht in en hebben zo toch nog een prachtig uitzicht over het dal en de wijnvelden van de Douro.


De tweede stop na een adembenemd mooie tocht is in Peso da Regua (tip van de ober gisterenavond). Ook de moeite waard ! Sandeman waakt over het hele Dourodal dat de beste port levert uit het hele land!


Dan wordt het weer tijd om naar de camping te gaan. De eerst beoogde camping is in Viseu.Twee andere hebben we al moeten skippen: één omdat de verbouwing  nog niet klaar is/coronaregiem? (we weten het niet precies), maar deze is goed: ligt in de stad; leuk voor ‘s avonds!
Het laatste stuk is in een nogal achteraf buurtje en leidt naar een wel hele nauwe steeg. Omdat ik niet na de bocht kan kijken, vraag ik Peter om even uit te stappen en polshoogte te nemen. Hij komt even later weer omhoog de hoek om en wenkt met de duimen omhoog dat ik er doorheen moet (en ik denk dan ook, kan) rijden.
Op een gegeven moment is het zo kritiek dat ik links achter nog een cm. of 5 maximaal ruimte heb en voor rechts géén idee flauw idee. Peter staat te coachen, rechts voor maar begint nu ook aan de linkerzijde te kijken en terug op zijn post begint hij ook vragende blikken te vertonen en “oei, oei…. als-dat-maar-lukt” – blikken te werpen. Maar hij coacht dapper door en we halen het: geen schrammetje! Ik vraag hem wel om  voortaan iets ruimer in te schatten, want hier ga ik van dromen vannacht!
Dan komt de teleurstelling: er is geen camping, niet daar en in heel Viseu niet.

Nadat Peter nog even in de app gekeken heeft, rijden we door naar de volgende: 30 km. verder in Parada.
Als we daar aankomen, staan we op een gegeven moment op een driesprong waar de camping moet liggen, maar we zien alleen maar een soort verlaten bedrijf en verder niks.
Peter loopt de weg terug, ziet wat poorten en ik ga roepen bij het bedrijf. Een man komt naar buiten en als ik vraag waar hier ergens een camping is, zegt hij “Hier! Kom maar mee” en nadat ik toch nog snel Peter even geroepen heb, neemt hij ons mee door zijn bedrijfsschuren heen, langs stellingen, skelters, auto’s en weet ik wat voor troep ook, weer mee naar buiten, achter, waar inderdaad “iets van een camping” herkenbaar is: een WC-gebouwtje en gemarkeerde camperplaatsen met een stuk of 3 compleet verlaten caravans campers. “Acht, wat jammer dat jullie maar één nacht blijven”.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Wat een tijd in Riaño

Ik heb al beschreven hoe mooi de camping daar ligt en wat een uitzicht we hebben: geweldig!
Maar, er moet ook gegeten worden. Peter heeft gisteren brood besteld voor de volgende dag en gaat om een uur of 9 ‘s morgens (toch niet echt supervroeg) het brood ophalen  bij de deceptie (dit is een type-foutje, maar ik laat het staan): “ de bakker komt om 11 uur!” Oh, dat wordt een alternatief ontbijtje met gebakken ei en tomaten (over van gisteren) en toast: best lekker als je even niks anders hebt.

Na het ontbijt wandelen we vanaf onze camping de berg op naar de schommel, een flink klimmetje naar een van de mooiste miradors (uitzichtpunten) van hier.
We zijn net op tijd, want even na ons komt een bus met touristen aan en dan is er weinig over van het uitzicht. Omdat ik even sta te klungelen met de fotocamera, is Peter bang dat er geen mooie beelden meer gemaakt kunnen worden, maar dat valt mee, toch?


Daarna pakken we de fiets om naar het dorp te rijden: naar het 13e eeuws Romaanse kerkje, naar de graanschuur, naar het mooiste bankje van de omgeving, naar het restaurant om lekker te lunchen na het geïmproviseerde ontbijt. Dat lukt, maar het restaurant gaat pas om 13.30 uur open (late lunch dus ook…).


Peter rijdt naar de camping om de speelkaarten te halen zodat we de wachttijd goed besteden en haalt ook even bij de super wat eten voor vanavond op de camping: sardientjes, tomaten en asperges (we bebben nog brood van vanochtend 11 uur, dus dat komt goed.)

Als we geluncht hebben (we moeten nu onderhand echt eens gaan leren om iets te bestellen en dan te delen,  want we bestellen steeds te veel) fietsen we naar de haven omdat we een boottochtje willen gaan maken op het meer tussen de gigantische rotspartijen. Dat kan, maar dan weer pas vanavond om 18.00 uur!
Dat doen we dan maar, want wie weet wat het morgen weer is!

Het is een indrukwekkend mooie boottocht, waarbij mijn zorg is om de achterbuurman op afstand te houden: die hangt met zijn armen op  mijn rugleuning en ligt zowat in mijn nek te hijgen. Nou ben ik volledig gevaccineerd, maar dit gaat me toch even te ver en in mijn beste Spaans verzoek ik hem om “mas distancia por favor” en hij snapt het in ieder geval!


Ik realiseer me dat ik veel over “eten en de maaltijden” schrijf, maar het is ook wel echt iets waar we veel mee bezig zijn door de totaal andere tijden waarop  hier gegeten wordt en waarop de winkels open zijn.

Vanavond hoeven we ons daar niet druk om te maken: Peter heeft boodschappen gedaan in het dorp. Nou wil het ongeluk dat ik de boodschappen opgeruimd heb en  we ze niet meer kunnen vinden: niet in de koelkast, niet in de voorraadlades, niet op plaatsen waar we ze echt niet neer zouden leggen (op bed?  in het alkoof boven? in de toiletruimte?)….we besluiten om dan maar een blikje tonijn open te maken en de kaas te pakken.

En dan schiet het me te binnen: ik heb de boodschappen in het aanrechtje gelegd en daar hebben we allebei niet één keer gekeken.
Fijn, we hebben de komende dagen in ieder geval weer wat  in voorraad.

Zaterdag 26 juni
Vandaag houden we een rustdag: niets op de planning.
Dan heeft Peter een probleem met zijn stoel. Er is iets afgebroken, waardoor een schroef niet meer “pakt” en hij binnen de korstste keren door zijn stoel zal zakken. Hij leent even een stoel van de campingbaas en ontdekt dat er in Léon een grote Carrefour is waar we een nieuwe stoel kunnen scoren. Zondag gesloten natuurlijk, maar vandaag nog open….. Lèon ligt op de route, maar 90 k . verderop.

We hebben al de hele ochtend geen programma gehad, dus beetje lezen, puzzelen, zonnen. Maar dan laat die laatste het ineens even afweten en zitten we in de schaduw naar het meer te kijken dat er bij zonlicht zoveel mooier uitziet.
”Zullen we dan nu maar via Léon naar het zuiden afzakken”, stel ik voor en na 3/4 uur zijn we en route.
Bij de Carrefour vinden we een nieuwe campingstoel en de rest van de boodschappen en daarna rijden we door naar de camping in Puebla de Sanabria. We eten bij Méson Abelardo, waar we om de wachttijd te doden omdat ze hier zo stervenslaat eten gaan serveren, een kaartje leggen. Dat wordt ons hier echter verboden. Hier mag volgens de wet niet gekaart worden!

Het is een prachtig dorpje merken we de volgende ochtend wanneer we naar het oude gedeelte zijn gefietst, maar we rijden toch verder.

De camping staat volgebouwd met familie”dorpen” en het is er erg druk en rommelig. Wegwezen dus.


Op naar het Lago de Sanabria, naar de rustigste camping ooit “El Folgoso”.
We staan midden in een bos, op een onbegaanbaat stukje grond, dus buren krijgen we niet. Er staat één caravan achter ons, maar behalve dat er ‘s middags  2 mannen komen om het zeil eraf te haken en even de raampjes open te zetten, is er niemand meer gezien. We genieten van de rust, de vogels en de vlinders.

(Ik heb dan wel eerst even “iets van de gril van de bus af moeten halen”


Er is een restaurant op de camping (nu helaas gesloten vanwege Corona) en een campingwinkel. De winkeljuffrouw vertelt ons desgevraagd dat er woensdag (!) weer brood is. Op mijn vraag waarom dan pas, antwoordt zij dat de winkel maandag en dinsdag gesloten is, vandaar……
’s Avonds zien we bij Terraza Retaurante El Pato” ( zo’n 5 minuten lopen vanaf de camping naar het meer toe) het Nederlands elftal roemloos ten onder gaan tegen Tsjechië. “Dat gaat morgen gebeuren met Spanje” troost de eigenaar ons. We zullen zien.


Max Verstappen heeft in ieder geval de GP van Oostenrijk gewonnen en Matthieu vd Poel heeft de ritzege behaald en rijdt nu zelfs in de gele trui!

Deze zondag kan niet meer kapot.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen