Chiang Rai (dag 3 en 4)

Dag 3
Om 9.30 uur worden we opgehaald voor een dagtocht naar de bergen en naar the ”Golden Triangle”; het drielandenpunt Thailand-Myanmar-Laos: de twee hoogtepunten van de dag.
We gaan met zijn tweeën en verwachten dus een taxi, maar Noo komt ons ophalen met een toeringbusje waar 10 mensen comfortabel in kunnen zitten.

Dat gaat wel lukken vandaag!
Noo spreekt ook nog wat Engels, genoeg om ons met hulp bij bezoekjes die we onderweg afleggen en met informatie door de dag te loodsen. Eenmaal op weg vertelt hij eerst dat hij tijdens corona werkeloos en dakloos werd en bij monniken is gaan wonen. Die blijken in die jaren heel veel gedaan te hebben voor de allergrootste pechvogels in deze periode. Hij woont daar overigens nog steeds, maar hij heeft er nu een chauffeursbaan bij.

De eerste stop is in een bergdorp, waar veel stalletjes staan en verkoopsters uit de nog kleinere berg-
gehuchten meteen op ons afstormen: “20 Bath!….” Ik vind dat heel vervelend (we worden gezien als levende geldautomaten o.i.d.) en tegelijkertijd vind ik het ook heel schrijnend, vooral ook omdat ik daar nergens enige vreugde of zelfs gelaten tevredenheid zie op de gezichten. Ik zie alleen maar hulpeloosheid (wanhoop?) en onvrede.
Bij een van de stalletjes waar we thee krijgen aangeboden in superkleine theekopjes (uiteindelijk om thee te verkopen), kopen we 4 van die schattige theekopjes. Dan breekt voor het eerst een lachje door en de kopjes worden zorgvuldig ingepakt in nopjesplastic.

De volgende stop is bij een theeplantage. Die hebben we al vaker gezien, maar bij deze zit een thee-proeverij! (kunnen we toevoegen aan alle andere proeverijtjes).
De thee (weer uit kleine kopjes) is hartstikke lekker, maar de manier waarop de thee gezet wordt in een speciaal theepotje is nieuw voor ons (ook hier gaan we voor de bijl en kopen zo’n speciaal potje).
We waken er altijd voor om van alles en nog wat te kopen als we op reis zijn, maar de reis gaat van lieverlede naar zijn einde toe en dit staan we onszelf toe!
Tot slot lopen we nog een stukje de theevelden in.

De hele rit door de bergen is echt heel mooi! We passeren wel een stuk of vier politie – controleposten. Er worden hier nog steeds heel veel drugs gesmokkeld. Eergisteren was er een vangst van smokkelaars met 6 miljoen pillen.
”They are in jail now”, volgens Noo.
Ik ben inmiddels verhuisd naar de passagiersplaats naast de chauffeur. Nou heb ik toevallig het afgelopen jaar ook behoorlijk wat in de bergen gereden met onze bus en ik moet zeggen dat ik niet veel begrijp van zijn schakeltechnieken. Wat Noo in ieder geval goed onthouden heeft van zijn rij-instucteur is ”Pompend remmen, pompend remmen! …”

Tijdens de lunch genieten we al van het drielandenpunt. Drie landen waarin we gereisd hebben en die een onvergetelijke indruk bij ons hebben achtergelaten.

We brengen ook nog een bezoek aan het Opiummuseum. Klein, maar informatief en goed ingericht.

Als we op de terugweg zijn, stoppen we nog één keer in Chiang Sean, de voormalige hoofdstad van dit district.
Tijdens de aardbeving van 2014 is een groot gedeelte van een antieke Wat bijna helemaal ingestort en er wordt nu hard gewerkt om het hele complex weer te restaureren.

Dat zijn de highlights van deze bijzondere dag.

En dan zie je ineens, ergens tussen de tegels, in het vuil en in de buurt van een elektriciteitskastje, een heel mooi plantje, bijna zwart! Geen idee wat het is, misschien groeien ze in Nederland ook, maar hier zie ik zoveel meer….

Dag 4

We worden weer opgehaald om een halve dag te gaan fietsen met een gids. De gids (hij heet Amon, zo weten we later) aarzelt om naar ons toe te komen. Ik zie hem denken: “Nee, toch, gaan die oudjes met ons fietsen vandaag?” Hij doet navraag bij de receptie en komt dan breed lachend naar ons toe, stelt zich voor en kijkt toe terwijl Peter mij ”een kontje” geeft om in de hoge jeep-achtige auto te komen. De opstap is te hoog voor mij om er op eigen kracht in te komen. Amon kijkt toe en zegt niets…..

Onderweg pikken we nog 3 fietsers op: een dame uit New York (48 jr. schat ik) en een jong stel uit Berlijn (jaar of 25). Bij Amons bedrijfje aangekomen, krijgen we prima fietsen (mountainbikes van superkwaliteit en ik krijg ook zo’n soort fiets, maar dan met een lage opstap: geweldig!)

We gaan op weg! Het wordt een tochtje over het platteland en over een paar heuvels (ik hoef er maar bij één af om de laatste 20 m. te lopen) en wat is dat genieten. Amon wijst op ananassen, bananen, rubberen wegpaaltjes (gemaakt van het rubber dat we net uit de bomen zagen druppelen), Yellow Cottonflowers etc.

We houden 2 stops. Bij de eerste is ook de jeep van Amon weer aanwezig met drankjes en hapjes. Hij neemt overal heel veel tijd voor (goede oefening in geduld voor mij…ik krijg het niet aangeleerd), vooral ook omdat Amon overal zijn exercises moet doen en showen hoe fit hij is!

Allez dan maar, hij ook zijn moments of fame! We hebben het wel gezellig onder elkaar.
De tweede stop is aan het einde van de tocht, vlakbij de zaak van Amon. We lunchen daar op het hoekje en ook dan is het de groep die aangeeft dat we nu wel willen vertrekken. Het is mooi geweest.

Iedereen is blijkbaar moe; de gesprekken staken en we dagdromen hardop over het zwembad.
En dat is precies wat we die middag doen. Lekker languit aan het zwembad (en af en toe erin!)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Chiang Rai (dag 2)

Om iets voor negenen staan we bij de receptie om onze brommertjes op te halen.
“Het is niet gelukt om de brommers te krijgen voor vandaag, sorry”
En dat vertelt ze me nu!! (Gisterenochtend al besteld en de hele avond gisteren “thuis” geweest).

“That’s impossible…” (ik) Ik wijs op de kaart waarop alle 16 soorten brommers staan die je kunt huren “…dan maar een andere dan die we bestelden!”
“Er is er geen enkele te krijgen op dit moment. Misschien om 11 of 12 uur, als er een paar teruggebracht worden…”

Het is wat het is, dus wachten we maar even af. We denken intussen na over hoe dit kan: het is helemaal niet druk met toeristen hier…
En dan herinneren we ons een gesprek op Koh Chang waar de buren bij Lazy Repupiblique alle huurbrommers hadden moeten verkopen tijdens corona, omdat ze anders niet konden overleven….Er zijn er hier ook gewoon heel veel minder dan “vroeger”…. Zoiets moet het haast zijn….

Een half uur later komt het goede nieuws: over een kwartiertje worden er 2 gebracht: precies die we besteld hebben! Hoe ze het doen, weet ik niet maar het komt altijd goed! 

En dan zijn we “en route” en het gaat goed, op één enkele afslag na die we missen.
Dat is hier nogal lastig. Er zijn namelijk brede tussenbermen met hoge stoepen en heel weinig doorgangen op de snelweg (waar wij ook fietsen op een redelijk breed brommer-bermpad). We zijn 2 km. te ver doorgereden en geen doorgang bij de middenberm te zien. Dus dan moet het maar op zijn Thais: omdraaien en 2 km. terug, spookrijden op het brommer- bermpad. Dat zijn 2 spannende kilometers!

Verder is de dag niet zo spannend, maar meer sprookjesachtig (zie de foto’s).

Alhoewel ik aan de beelden bij het zwarte huis van kunstenaar Tahwan Duchanee die kwalificatie niet meteen in gedachten heb bij het zien ervan.

Tijdens de lunch raken we nog in gesprek met een Engels echtpaar: spijt als haren op hun hoofd van BREXIT. Zij vrezen voor de toekomst van hun kinderen en vooral hun kleinkinderen…het gaat heel slecht in Engeland.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Chiang Rai (dag 1)

1. Bij Pangkled staan 3 fietsen ter beschikking van de gasten en we hebben geluk, want ’s morgens zijn ze nog vrij. We kiezen de 2 minst slechte en gaan op weg naar het centrum: even lekker rondzwalken en kijken wat we tegenkomen.

Het eerste heuveltje (na 50 meter) kom ik al niet op. Het zadel staat zo laag dat ik totaal geen kracht kan zetten en gelukkig helpt de fietsenmaakster 50 m. verder ons met het omhoog zetten van het zadel. Het helpt: ik vlieg vooruit, vooral ook omdat we het heuveltje weer af rijden…

De eerste verrassing is Wat Ming Muang. Het is er behoorlijk druk omdat er net een toeristenbusje gestopt is: dat hebben we lang niet meegemaakt! We doen het heel rustig aan en dan zijn we weer bijna alleen: toeristen die met bussen worden aan- en afgevoerd moeten snel kijken…..

Daarna rijden we naar de klokkentoren (ook hier een eye-catcher). Even ben ik Peter kwijt, maar die zit op de stoeprand te praten met een Amerikaan uit Boston. Hij baalt enorm van de Amerikaanse politiek – is superfan van Biden – en heeft er alle vertrouwen in dat Trump (bastard) nu echt vervolgd gaat worden en nooit meer aan de bak komt als president!
We bespreken het gesprek nog even na onder het genot van een lekkere kop koffie van…..Amazon!

De Emerald Bhudda (ik schrijf het iedere keer anders, maar je vindt het hier ook in veel varitaties en ik ga er maar vanuit dat de lezer inmiddels wel weet wie ik bedoel) vinden we in de Wat Phra Kaew. Het blijkt de meest aanbeden Bhudda in Thailand! Dat hebben wij weer!

Rond het middaguur rijden we terug naar Pankled Eco resort en de rest van de middag luieren we aan het zwembad.
Aan het begin van de avond gaan we naar de Nightmarket Bazar en die is nog behoorlijk uitgestorven. We denken dat het aan het tijdstip ligt, tot we op Walking Street aankomen. Daar bruist het van de bezoekers, die langs de vele eettentjes slenteren. Op een iets groter pleintje tussen de stalletjes is het bal: letterlijk.

Een grote groep mensen is er aan het dansen op de muziek van een life-band. Jong en oud door elkaar en wel of niet speciaal gekleed voor de gelegenheid. Het lijkt op line-dancen hier en daar. Eerst denk ik dat ze zomaar wat doen en elkaar na-apen, maar niets is minder waar: ze kennen alle passen, bij elk nummer (en die duren soms wel 5 minuten en meer). Het is een vrolijke boel: iedereen straalt een enorm plezier uit! Er worden selfies en films gemaakt van hun eigen optreden.

Als we weer richting uitgang lopen, komen we per ongeluk door een bloemententoonstelling die hier officieel t/m 29 december plaatsvond, maar er is nog niets opgeruimd en zelfs nu is het nog prachtig om te zien. We dwalen erdoor  heen en soms lijkt het alsof we in een sprookje terecht zijn gekomen.

Dan is het toch echt tijd om een tuk-tuk te vinden die ons terug naar Pankled brengt. Dat lukt, maar oh, oh, oh….. die gast is niet goed snik! Ik ben blij dat de tuk-tuk in de bochten overeind blijven! We zijn wel 2x zo snel thuis als op de heenweg, dat wel!

Morgen gaan we brommeren: we bezoeken:

  • de witte tempel
  • de blauwe tempel
  • het zwarte huis

Veel zin in!   

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Chiang Rai

Vlucht naar Chiang Rai

Kitty heeft ons keurig op tijd opgehaald en ze weet de weg snel te vinden.
We nemen hartelijk afscheid en zij wil ons graag nog een keer zien.
Wij zeggen: “Maybe”, maar denken dat we niet terug komen in Udon Thani, hoe fijn we het hier ook gehad hebben.

“Stop, stop! Come with me!” Een vriendelijk lachende medewerkster houdt ons staande nadat we de grote koffers op de loopband hebben ingecheckt.

Peter wordt meegenomen naar een kantoortje achter de incheckbalie, omdat hij zijn powerbank in zijn koffer heeft laten zitten. 
In eerste instantie denk ik: ze vroegen toch alleen naar elektronische apparatuur, maar dan herinner ik me het woord “batteries”. 
Oh, jee, in mijn koffer zitten er ook twee, juist omdat ik dacht dat dat soort spullen niet in de handbagage mocht. Is het net andersom: …. groentjes!

Peter staat ontzettend zijn best te doen om de powerbank in zijn koffer te vinden en maakt eerst allerlei verkeerde vakken open: de chaos in zijn koffer is nu compleet. In mijn koffer heeft hij ze blijkbaar zo gevonden, want ik heb niet eens gezien dat hij die ook open moest maken. Ik ben al verbaasd dat ik niet wordt gesommeerd naar achteren te komen, want ook bij mij zitten er 2 powerbanks in. 
Hij krijgt met moeite, samen met de vriendelijke medewerker, zijn koffer weer dichtgeduwd en even later zijn we weer samen: op naar de roltrap voor de 2e etage  om de handbagage in te checken.

“Stop, Stop!” Een andere medewerkster houdt ons net voor de roltrap tegen. Peters koffer, die toch al beschadigd was, heeft bij de laatste actie wellicht nog wat extra schade opgelopen en Peter moet 2 x zijn handtekening zetten dat de koffer al beschadigd was en dat Airasia geen blaam treft. “Thank you, thank you!” met heel veel smiles en gelach…..

Bij het inchecken van de handbagage gaat het weer mis: we moeten alle drankflesjes afgeven, inclusief het flesje met de ORS (tegen uitdroging bij buikloop) en bij mij wordt de schuimversteviger eruit gehaald: is 200 gr. en het max.gewicht is 100 gr…… groentjes!

Maar dan zijn we bij de gate en daar hebben ze heerlijke koffie.
En dan moet de dag nog beginnen.

De eerste vlucht naar Bangkok verloopt goed, vooral ook omdat ik van plaats verruil met de vader van een tamelijk dwingend huilend jongetje van een jaar of 4 die duidelijk écht niet naast mij wil zitten. Het is een win-win situatie, want ik zit nu aan het gangpad in een rustig rijtje.

We hebben een ruime stopover in Bangkok, dus tijd genoeg om uit en in te checken en wat te eten.

We hebben niets aan de koffers veranderd, dan verloopt het inchecken deze keer goed, zo redeneren wij. 
Niet in Bangkok, want daar wordt toch weer een flaconnetje zonnebrand in mijn handbagage gevonden: hup, in de prullenbak!

Maar voor de rest gaat alles goed en om 18.30 staan we in ons blokhutje in de tuin bij Pan Kled Villa eco hill resort. Peter loopt eerst 800 m. terug om voor mij een wijntje te gaan kopen bij de dichtstbijzijnde winkel die we net zagen vanuit de taxi. Ik probeer intussen onze spulletjes kwijt te raken in de blokhut, want kastruimte is er niet echt, maar het lukt: we zijn intussen ervaren reizigers en een klein uurtje later zitten we in het overdekte openlucht-restaurant aan een lekkere curry en een Laab-quinoa (vegetarisch). 

Moe, maar voldaan gaan we naar bed en slapen voor het eerst in een eenpersoonsbedje (gelukkig nog wel in dezelfde kamer😂). 


Morgen gaan we eerst de boel hier eens een beetje verkennen en plannen maken voor de komende dagen.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Udon Thani (dag 4)

”Zie jij ook dat ze hier een carwash hebben?”

Wij zijn bij Wat Phra Phuthabat Bua Bok (even oefenen voor je de weg ernaar toe moet vragen, maar wij zijn op pad met Kitty, onze chauffeuse). Wij noemen haar zo, omdat ze een sticker van Hello Kitty op haar zeer luxe auto met automatische schuifdeuren heeft. Maar dat niet alleen: de binnenkant van de auto is helemaal roze opgepimpt: roze matjes, roze hoofdsteuntjes (met Kitty erop), roze stuurhoes en het kinderstoeltje naast haar (soms gaat de kleine meid op kleine ritten van mama) is uiteraard ook knalroze.

Het is een groot tempelcomplex net naast het Phu Phrabat historical park en dat is te zien. Ook hier liggen nog behoorlijk wat rotsen, waarvan handig gebruik is gemaakt bij de bouw van de tempel.
Het eerste wat we zien is een koppel vette varkens dat met een stuk of vier biggetjes de weg oversteekt.
Kitty ziet net op de tijd de kleintjes achter pa en ma!

We wandelen over het terrein waar mooie tempels te zien zijn.

Als we nog een laatste tempeltje willen bekijken, worden we geroepen door de monnik. Hij gaat ons cadeautjes geven die ons geluk zullen brengen. Het zijn een monniksjurk, gouden lotussen op stokjes en enkele wierookstokjes. We gaan ze wel weer meteen bij Boeda’s footprint doneren en er wordt subtiel op de tipbox gewezen.
Daarna worden we onderworpen aan een gebedsceremonie, waarbij we besprenkeld worden met flink wat koud water (welkome verfrissing) en we krijgen een zelfgeknoopt armbandje omgestrikt. Dit zal onze wensen krachtiger doen overkomen.

Dit gebeurt allemaal nadat we net 2 1/2 uur hebben gewandeld (lees: bergop-bergaf geklauterd) in het Historical Park. Het 5,5 km. grote terrein is een met rotsformaties bezaaide heuvel. Het is er indrukwekkend mooi. We genieten van de tocht en vooral ook van de stilte. Aan het begin van de tocht zien we nog één ander stel en aan het einde van de tocht komen we 4 jongens tegen die net starten, maar verder zijn we alleen.

Als we terug zijn, hebben we nog een programma af te werken:
– lunchen (het eten vinden we ingewikkeld hier in Isaan: niet echt lekker en we zijn inmiddels aan de diarree);
– diarreetabletten halen bij een apotheek;
– een laatste tempel in de stad hier bekijken;
– een laatste bezoek aan Amazon voor een echt lekkere koffie en kijken of ze iets hebben voor ons avondeten, want we gaan niet meer naar Lets get together;
– een klein flesje wijn halen bij de 7 Eleven
– de fietsen terug brengen naar de verhuurder (we vliegen morgen naar Chiang Rai)
En dat doen we allemaal!

Als we bij het tempelcomplex in de stad zijn, komen we bij een tempel waar een foto hangt van een overledene, met daarom heen veel witte bloemen. Er zit één man in de ruimte die ons erop wijst dat we vergeten zijn om de schoenen uit te doen, vraagt of we de overledene kennen en ons vervolgens uitnodigt om weer binnen te komen en plaats te nemen.
De overleden dame lijkt me erg jong, reden waarom ik naar voren loop en vraag aan de man of hij de vrouw kent.
”Zij is mijn vrouw”, antwoordt de man. ”Ze is 3 dagen geleden in haar slaap overleden aan een hartaanval. Ze lag ’s morgens dood naast me. Ze is 52 jaar geworden.
Wij wonen en werken in Bangkok, maar voor haar begrafenis zijn we hier in haar geboorteplaats.
Ik heb heel veel verdriet gehad, maar ze is heel vredig gestorven: nu gaat het wel weer.”
”Sorry for your lost”, stamel ik. Die komt even binnen…..

‘s Avonds eten we melk met cornflakes, kijken wat TV (Lubach en De Slimste) en ik ben zelfs te moe om mijn glaasje wijn op te krijgen….

Het is mooi geweest hier op het platteland van de Isaan.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Udon Thani (Red lotus pond)

In januari en februari bloeien de lotusbloemen op het gigantisch grote meer, een km. of 75 buiten Udonthani. En dan natuurlijk alleen maar als de zon opkomt want als het te warm wordt, gaan ze weer dicht.

Om 6 uur worden we opgehaald met de taxi. De chauffeur spreekt net genoeg Engels om ons te begrijpen en het is een lieve man.
Om 10 voor 7 stappen we het 2-persoons bootje in en varen we precies als de zon opkomt het meer op.

Het is een betoverend boottochtje. Elke 5 minuten verandert de lucht en de lotuszee van kleur en naarmate het lichter wordt, komen ook de lotusbladeren hier en daar omhoog, aangelicht door de zon.
De bootsman voelt goed aan wat we mooi vinden en bij elke stop – een klein stukje tussen de bloemen – blijft hij stil en draait alleen de boot een beetje bij, als hij denkt dat het aanzicht dan mooier wordt.

Hij spoort me wel aan om even op de voorkant te gaan zitten, vanwege mooie ”foto-momentjes”, maar ja, ik moet ook weer terug…Peter biedt aan om dan even te ruilen. Dat dat allemaal niet meer zo soepel gaat, zie je hieronder 🤣😂

Als we na ruim een uur terug varen, zien we nog een mooie vogel (rode kop en helder blauwgroen van kleur, de grootte van een kraai). Ik ben benieuwd of Theo en Jeanne (vogelaars) hem herkennen, want de haastig gemaakte foto geeft niet duidelijk weer hoe fel gekleurd hij is en is bovendien niet scherp.

Als we de boot weer uit moeten, merk ik 2 dingen: ik ben behoorlijk verstijfd én ik bibber van de kou. Ik kan niet ophouden met bibberen en volgens Peter heb ik ook bijna geen stemgeluid meer. Op het meer voelde ik natuurlijk ook wel dat het behoorlijk fris was, zo’n 15 graden schat ik, maar de echte kou slaat nu pas toe. Ik voel me echt niet lekker.
We eten wat en drinken heet water, want thee kunnen we het niet noemen, en buiten bij de auto probeer ik me wat op te warmen in de zon.

Op de terugweg bezoeken we ook nog een Chinees tempelcomplex en omdat ik elke schaduw vermijd en zoveel mogelijk in de zon blijf lopen, knap ik langzaamaan op.

Als we ’s middags weer wat bijgekomen zijn, fietsen we naar de Orchid-farm. Daar heeft Covid en de klimaatverandering toegeslagen. Er is weinig over van de farm die het vroeger was, maar de kweker is de zaak weer aan het oppakken. Hij heeft al bijna de hele kwekerij overkapt met schaduwnetten (want veel te warm de laatste jaren) en bij een aantal planten zonder bloemen, laat hij ons een foto van de bloem zien op zijn gsm (niet echt wat we gedacht hadden te beleven.) Maar ach, na de lunch die we net hadden bij zijn overbuurvrouw én de fantastische ervaring van vanochtend, kan niet veel meer afdoen aan ons geluksgevoel.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

3 dagen Udonthani

Dag 1

Peter is al vroeg op en wandelt het meer rond: 3 kwartier.
Het ontbijt bij het Prajaktra-hotel is verrassend. Er blijken ineens toch een heleboel gasten te zijn. De dame die het ontbijt managet is supervriendelijk én er is een heel uitgebreid buffet, waarbij bovendien eitjes gebakken worden op de manier zoals jij wil.
Het lijkt ineens een ander hotel.

Toch gaan we graag naar het Wara-hotel waar we nu drie hele dagen blijven: ff pas op de plaats.
We laten de koffers achter (we kunnen pas vanmiddag inchecken) en wandelen naar een fietsverhuurzaak. We kiezen 2 fietsen uit en meteen gaan we het meer rond en naar de stad. Heerlijk, eigen baas over je vervoer en zo de stad verkennen.
Bij Amazon, onze koffiezaak bij voorkeur, hebben we een leuk gesprek met een leraar Fysica op de universiteit van Puket. Hij gaat in april naar Liverpool en is heel erg benieuwd wat de temperatuur daar zal zijn en wat hij voor kleren aan moet.
Het valt nog niet mee om de weg te vinden hier. Zo zoeken we bijvoorbeeld behoorlijk lang naar de beroemde klokkentoren, maar dat is nog niets vergeleken bij de zoektocht naar Wassas (Watsons, voor niet-Aziaten) waar we goede zonnebrandspray willen kopen (we spuiten veel en dat helpt: we zijn nog geen enkele keer verbrand!)
We gaan eten bij een Vietnamese voedsel-afhaal-service, waar aan de lopende band geproduceerd wordt. Er zit ook een restaurant bij. Omdat Peter de laatste dagen wat sukkelt met de darmen wil hij alleen maar licht en vegetarisch eten. We krijgen het niet gevonden op de kaart en ook niet uitgelegd aan de serveerster. We vertrekken, enigzins teleurgesteld. Dan stapt er een jong meisje dat ook net het restaurant verlaat, op ons af. Ze vraagt in perfect Engels of ze ons misschien kan helpen. We vertellen het probleem. Ze neemt ons weer mee terug naar binnen, legt aan de poetsvrouw uit wat wij willen en deze zorgt ervoor dat we precies krijgen wat we willen. GE WEL DIG.

We genieten er zo van dat we pas rond 4 uur ”thuis” komen. We hebben een prima kamer en krijgen een extra stoel bij zodat er niet een van ons (meestal ik) op bed moet hangen.

Morgen om 6 uur vertrekken we naar de red-lotus-vijvers. Ik denk niet dat we er een lange avond van gaan maken…


Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Twee reisdagen

Van Don Som (Zuid-Laos) naar Udonthani (Noord-Oost Thailand)

Dag 1

 Het afscheid gaat gepaard met “terugkomen”; “was maar langer gebleven”;” als jullie in Nederland zijn, komen jullie zeker naar ons toe” en “goede reis” en “tot ziens”…..

De reis naar Ubon is ook weer helemaal door Tanoi geregeld: boot, tuk-tuk, mini-bus en daarmee ook de grens over en naar Ubon.
Zals verwacht loopt alles anders.

Bij de grens worden alle koffers uitgeladen wat betekent dat we die zelf de grens over moeten slepen: niet te doen over hobbelig zandpad, ijzeren hekje en trappen af en op bij de tunnel. Gelukkig staat er een kruier die voor een paar Bath onze koffers de grens over wil brengen. We vertrouwen erop dat het goedkomt (en gelukkig is dat ook zo). Aan Laos-zijde worden we weer geconfronteerd met corrupte ambtenaren en moeten we weer meer betalen dan het officiële bedrag.

Braaf doen is het enige wat erop zit: dat doet iedereen, anders kom je niet verder Dat merkt ook een Franse jongeman die protesteert: hij wordt aan de kant gezet en komt gewoon niet verder: uiteindelijk geeft ook hij zich gewonnen.

Eenmaal aan de Thaise kant, vinden we onze koffers terug en moeten we in een ander mini-busje overstappen en dat is geen feest! Het is klein, het zit helemaal vol, je hebt nauwelijks beenruimte en de koffers worden tussen alle passagiers ingepropt. Er blijft nog één mini-plekje achterin leeg en dat wordt bij de eerste stop opgevuld door een jonge, slanke, lenige jongen en dat is maar goed ook, want hij moet via de achterdeur naar binnen, klauterend over hoge stapels bagage. 
Ik vind het aanvankelijk verschrikkelijk dat we ook nog verplicht worden een mondkapje te dragen (want extra benauwd), maar nu we hier met zovelen opgehokt zitten….

Maar goed, na ruim anderhalf uur zijn we op het busstation in Ubon waar we meteen informeren naar onze busreis van morgen: om 8.30 uur vertrekken met een VIP – bus, 7 uur rijden….

Als we met de taxi voor The Bliss worden afgezet, worden we herkend door de receptioniste en ja, natuurlijk hebben ze een kamer voor ons en morgen om 7 uur staat er voor ons een gebakken eitje (sunny side up) en een omelette klaar in de ontbijtruimte. 

Ik ben zelfs verbaasd dat ik hier de WC weer kan doorspoelen door op een knopje te drukken!

We werken de sociale contacten bij (hoi, hoi we hebben weer wifi); gaan een hapje eten en tegen 11 uur schuiven we tussen de satijnen lakens….😄

Dag 2

We reizen inderdaad met een VIP-bus: ruime plaatsen en er is zelfs een WC aan boord. Als je een bezoekje daaraan wilt vermijden, dan moet je bij de enkele stops bij de grotere stations onderweg, behoorlijk snel de WC vinden en hup, snel weer terug! De chauffeur zet er de sokken in en dat is maar goed ook, want de busreis duurt precies 7 uur.

Met een tuk-tuk rijden we naar het Prajaktra Designhotel waar we voor deze ene nacht geboekt hebben omdat “ons” hotel hier – Het Wara hotel – vol zit.
Behalve het Chinese nieuwjaar vinden er hier deze week diverse sportevenementen plaats tussen universiteiten wat verklaart dat je hier in deze week zo moeilijk een hotel vindt.

Dit hotel stond oorspronkelijk ook op ons lijstje, maar we zijn heel blij dat we voor iets anders gekozen hebben. Dit is een heel groot, vergane glorie-hotel en kennelijk de allerlaatste optie voor mensen. We zien geen andere gasten. Geen restaurant, geen drankje te krijgen, geen groet als je binnenkomt. 
Het immens grote zwembad is uitgestorven (1 ligstoel en 1 kapotte): in de hoek van het zwembad vecht een vleermuis voor zijn leven…..

We besluiten om voor het avondeten naar ons “eigen” Wara-hotel te gaan, een leuke wandeling langs het grote meer. We lopen tegen de stroom in, want op de fiets- en voetpaden die hier zijn aangelegd geldt een eenrichtingsverkeer!

Het is behoordlijk druk met (snel-)wandelaars en hardlopers, maar niemand wijst ons terecht.

Als we het straatje naar het Wara hotel inslaan, worden we na een paar honderd meter belaagd door wel 8 blaffende, springende honden: onze nachtmerrie.
Teruggaan is geen optie meer, dus we moeten er doorheen. Negeren en doorlopen én de neiging om te gaan rennen onderdrukken. Blaffende honden bijten dan wel niet, maar we zijn er doodsbang van.

Bij het Wara hotel zit een vriendelijke receptioniste die ons echter vertelt dat ze geen restaurant hebben! Dat kan gewoon niet, volgens ons. Het staat op hun eigen website en ook bij het boekingsbedrijf Agoda staan er heel veel positieve reviews, ook over de kwaliteit van het eten in hun restaurant. Voor ons een reden om juist daar te boeken. De receptioniste stamelt wat over corona en zegt dat ze het allemaal niet weet: ze werkt hier pas 2 maanden. De manager wordt gebeld en na 10 minuten zijn we in gesprek met hem en we vertellen dat we teleurgesteld zijn dat er geen restaurant is en vooral over het feit dat de gegeven info onjuist is en dat zelfs nu zijn website niet is aangepast. 

Hij erkent dat hij fout zit en zegt zijn website te gaan aanpassen. Hij vraagt zich hardop af wat hij nu kan doen voor ons…Dat weten wij ook even niet…

We vertellen hem wat onze plannen zijn voor de komende dagen: een bezoek aan de “red lotus vijvers” en de dag erna naar een historisch park. Zowel de receptioniste als de baas zelf, gaan meteen aan de slag voor ons. Er wordt flink wat heen en weer gebeld. 

Er wordt ook een Grab-taxi gebeld waarmee we naar een aanbevolen restaurant gaan. Met een hartelijk “tot morgen” vertrekken we.

Het “Michelin” restaurant serveert niet de kwaliteit die we in Laos kregen en als ze een Grab-taxi regelen om naar het Prajaktra Designhotel terug te gaan, geven ze het Prjaktra-hostel door, zodat we op de verkeerde plek uitkomen. We vragen de chauffeur ons door te rijden naar de goede plek.

Het was me het dagje wel…..

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Don Som (Laos)

Dag 1

Het is een puzzel hoe we op Don Som moeten komen, dat beschreef ik al in mijn vorige blog. 
Het goede nieuws is, dat alleen het busje 3/4 uur later komt dan gepland en dat de rest perfect verloopt. 
We worden op tijd uit de bus gezet, waar een tuk-tuk rijder op ons wacht en als we bij “de kade” aankomen, ligt daar de boot naar het Riverresort van Sander en Tanoi al klaar. We worden geholpen waar het maar kan; onze koffers worden versjouwd en handen worden toegestoken als we in de tuk-tuk en de boot klimmen. 

Sander komt naar beneden lopen zo gauw hij de boot ziet aanmeren en het weerzien is heel bijzonder, hier in de omgeving waar Sander en Tanoi wonen.

Wij krijgen het meest luxe verblijf, met een slaapkamer en een wc- en doucheruimte ensuite. We moeten wel een treetje of 6 omhoog, zonder leuning, maar ik heb de hoop dat dat wel gaat lukken zonder kleerscheuren.

Onze veranda met 2 hangmatten kijkt uit over de MehKong-rivier.

Er zijn geen ramen in onze kamer, alleen houten luiken die open kunnen, maar als ze open zijn, komt ook – tegelijkertijd met het licht – alles wat vleugels heeft naar binnen.

Tanoi moet vandaag examens Engels afnemen en komt pas morgen naar huis.

Aan het eind van de middag wandelt Sander met ons door het dorp, maakt een praatje met iedereen bij wie we voorbij komen (Sander beheerst inmiddels de taal goed genoeg om dat te kunnen) en het is duidelijk dat iedereen hem kent. Dat is hier niet zo moeilijk, want iedereen kent iedereen hier in deze gemeenschap.

Wij zien het leven hier zoals het gaat. De mensen zitten bij elkaar, kletsen, drinken, koken sticky rijst, kappen hout om houtskool te maken, wat kleine kinderen zijn aan het dollen met een paar buffels; er scharrelen kippen en eenden rond en er lopen honden met ons mee. We zien o.a. het huis van zwager en schoonmoeder. Deze laatste zit onder een boom met wat bevriende buurtbewoners te kaarten, een spel dat hier officieel niet is toegestaan, net als in Thailand.

Wij kijken naar de zonsondergang.

De schoonzusjes van Sander koken voor ons en na het eten praten we over het leven en dat van Sander in het bijzonder, onder het genot van bier en eigengemaakte LaoLao met banaan. 

De trapjes blijken zelfs nu geen onoverkomelijke hindernis…

Dag 2

We krijgen brommerles. De bromfietsen van de schoonzusjes Tobee en Nanggoi kunnen ook gehuurd worden door de gasten en dat doen we vandaag. We hebben alleen nog nooit op een “schakel- brommer gereden; vandaar de les. Het gaat allesbehalve soepel, maar ja we oefenen dan ook op een niet helemaal effen stuk gras op het erf.  

Even later weten we dat het veeeeel erger kan. De hoofdweg hier is een zandpad vol diepe kuilen en groeven en loopt hier en daar tussen rijstvelden door. Daar moeten we doorheen zien te ploegen met onze brommers, 1 1/2 km. Dat lukt en nu heb ik er alle vertrouwen in dat de rest appeltje-eitje moet zijn. Nog even met de veerpont naar het vasteland en daar zijn verharde wegen.
Nou wil het geval – ik had het kunnen weten – dat de aanlegpunten van de boot diep beneden liggen, via steile toegangspaden. Ik ben dan ook dolblij dat de bootsman mijn brommer komt halen en hem naar beneden rijdt (en later ook weer omhoog) en ik neem mijn petje af voor Peter die het zelf doet!

We rijden een stuk op het vasteland en dan via een brug naar het noordelijker gelegen eiland Don Khong dat een stuk groter is dan Don Som. We rijden het hele eiland rond. De eerlijkheid gebiedt te vertellen dat er weinig te beleven valt. Er is weinig verkeer: wat mensen op een brommertje, een enkele traktor. Er lopen meer koeien, geiten en hondjes op de weg en die zijn tamelijk onvoorspelbaar. Als je dan ook nog alle bobbels en diepe kuilen in de gaten moet houden, dan is het toch een spannende onderneming, zo’n dagtour.
We stoppen een aantal keren voor een tempel, een korte wandeling langs de rivier en een pepsi en de lunch. Bij de lunchplek blijkt een wifi te zijn en we maken van de gelegenheid gebruik om de familie te appen, iets wat bij Sander niet lukt. Hij wil geen wifi: hij is meer van het gesprek van mens tot mens. 

Als we terug zijn, blijken we niet meer de enige gasten de zijn. Er zijn twee stellen bijgekomen (Duits en Franse) en ‘s avonds komt er nog een Italiaanse vriend van Sander (Sergio) en een jonge leraar uit Berlijn. Ook Tanoi is weer thuis en zij neemt meteen haar rol als gastvrouw op. 

Na het eten blijven we, samen met Sander, Sergio en de Berliner (deze naan is niet blijven hangen) nog wat ervaringen uitwisselen en er ontstaan mooie gesprekken.
Ik haak als eerste af: ik heb zin in mijn bed. Peter komt even later ook.

Mooie dagen hier…

Dag 3

Peter maakt een lange wandeling over Don Som ‘s morgens. Ik probeer een bedankkaartje te schilderen voor Sander en Tanoi, maar het lukt voor geen meter. 

Ik hang dus heerlijk met mijn e-reader in de hangmat op de veranda.

We houden verder ons gemak tot een uur of drie: dan varen we met Sander en Tanoi en de twee kinderen die hier wonen naar een dichtbij gelegen eilandje om lekker naar het strand te gaan. Koelbox met wat frisdrank mee en een voetbal voor de kids. 

Als we daar aankomen, zien we dat het strandje is verdwenen. Een oudere man heeft het stuk geannexeerd en heeft het volgeplant met jonge bonenplantjes. Ik denk dat er nog een reepje “strand” over is van 2m. bij 50 cm. De meegenomen lage stoeltjes passen er nog net op. Zoals overal hier doen we het met wat er is en we installeren ons op dat plekje. De jongens gaan meteen het water in met de bal en wij volgen al snel hun voorbeeld.

Zwemmen kan eigenlijk niet, want de stroming is zo sterk dat je al zwemmend een sur-place uitvoert. Tot een meter is twee uit de kant kun je er nog staan, dus dat is veilig gebied. Als de bal van de jongens afdrijft, is ophalen geen optie, maar de illegale boer is niet te beroerd om in zijn boot te stappen en de bal te gaan ophalen. 

Even later komen ook de zus van Tanoi, en Sergio aangevaren met bier en chips en ze passen er bij hoor! Peter is namelijk net met Sander het eiland rond gaan wandelen. Als ze terugkomen gaat Tanoi het water in en Sander blijft daar ook hangen: zo kan het ook! Er wordt gestoeid, gekletst: kortom een hele bijzondere gezellige strandervaring!

Dag 4

Hoewel het behoorlijk warm is, besluiten we toch een wandeling te gaan maken.

We wandelen het dorp uit aan de noordkant en nemen daar een pont naar het vasteland. Het is hartstikke druk op de veerboot: er staan wel 10 brommers op met hun berijders, allemaal heel chic gekleed in zwarte jasjes en donkerrode t-shirts of overhemden; ook de dames hebben hun best gedaan. Zij gaan de jaarwisseling vieren van de Chinezen; morgen is het Chinees nieuwjaar.

Op het vasteland wandelen we weer zuidwaarts langs het water en de gehuchten en we zien veel ambachtslui (de meeste vrouwen) die met de hand bouwstenen voor huizen aan het maken zijn. Ook metalen hoeksteunen (er zal vast wel een betere naam voor zijn) die in de bouw gebruikt worden, worden van een ijzeren staaf handmatig tot strakke vierkanten gebogen. We kijken daarna heel anders naar de enkele stenen huizen die we hier zien.

Wanneer we weer op de grote weg zijn, is het hoog tijd dat we een toilet kunnen vinden. We worden supervriendelijk ontvangen in een “restaurant”/drinkgelegenheid en natuurlijk mogen we naar het toilet: via de keuken, door de achterdeur naar het plaatsje achter, waar achteraan links het toilet te vinden is. Keurig netjes.

Als ik terugkom, is Peter al weer volop aan de praat met een jonge knul, wiens broer de zaak hier runt: beide mannen spreken heel goed Engels (uitzonderlijk hier). Ook staat er een schaal met gevulde bananenbladeren. Ik vraag wat hij besteld heeft. “Ja, niks eigenlijk! Dit wordt ons spontaan aangeboden. Het zijn zelfgemaakte lekkernijen voor de oud en nieuw- viering.”

Het gaat maar door… wat een lieve mensen ontmoeten wij toch.

Natuurlijk zijn ze niet allemaal vrijgevig: dat kan ook niet als je zelf niets hebt, en helaas zijn er hier veel van. Sommige families/gezinnen zouden honger lijden als niet een paar van hun (net of net niet) volwassen kinderen in Thailand zouden werken en elke week geld sturen. De regering doet hier niets voor mensen.
Voorbeeld: als je je afvraagt waarom er altijd zoveel zooi ligt onder en rondom hun huizen: er wordt nooit vuilnis opgehaald: iedereen moet maar zelf zien hoe hij ervan afkomt. Tegen de avond zie je dan ook overal vuurtjes waarin het afval wordt verbrand.

En zo zijn er nog heel veel meer problemen hier in Laos. Door het contact met Sander en Tanoi die hier ook werken en wonen (Tanoi is in dit gehucht geboren) hebben we een heel goed inzicht gekregen in het leven hier met alle problemen vandien.

Sander en Tanoi doen zoveel mogelijk voor het verbeteren van de leefomgeving van hun buurtbewoners. Ze hebben o.a. een brug gebouwd en nu zijn ze van plan om bij hun guesthouse een van de terreintjes te gaan inrichten als een plek voor jongeren (activiteitencentrum) waar ze niet alleen kunnen spelen, maar ook kunnen knutselen, muziek maken etc. en zo hun talenten kunnen ontdekken. Daarnaast krijgen ze ook veel informatie met name over het milieu. “Bij de ouderen gaat dat niet meer lukken” merkt Sander op “We moeten de jongeren bewust maken van het effect van vervuiling en ervoor zorgen dat ze geen plastic meer overal weggooien.”

Maar ook Sander en Tanoi zijn onderdeel van de samenleving daar en ook hun financiële mogelijkheden zijn beperkt waardoor het allemaal minder snel gaat dan ze willen.

Wij gaan ze steunen omdat we gezien hebben dat elke euro heel goed besteed zal worden. Jij kunt dat ook doen: elke euro telt. Fijn als je ook doneert.

Rek.nr. NL73RABO0138857539 t.n.v. AMA Putmans o.v.v. Community DonSom

Als we ons eiland weer opwandelen, zie ik ineens een hoop hanenkorven staan en we horen geroep en geschreeuw. We gaan eens kijken wat er aan de hand is. 

We zien hanen vechten. De mannen erom heen zijn razend enthousiast; wij stukken minder….het is een uitputtingsslag waarvan we de afloop niet afwachten.

Ook dit is Laos: er wordt veel gegokt en gedronken (Lao whisky wordt thuis gestookt en is even duur als bier) hun manier om even aan de sores van het armoedige bestaan te ontsnappen…..

‘s Avonds worden we uitgenodigd om met dezelfde club mensen te “ bbq’en”.

Een soort galgenmaal, want morgen nemen we hier afscheid en reizen we terug Thailand in.

We hebben het hier ontzettend fijn gehad.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Laatste dag in Champassak

Na een mooiere zonsopgang dan gisteren en een ontbijt, zitten we weer vrij vroeg op de fiets. We willen vandaag zomaar wat rondfietsen door de rijstvelden en langs buurtschappen. Niet zo ver en zo lang als gisteren: een paar uurtjes in de ochtend.

We komen geen wereldschokkende dingen tegen, gewoon het leven van alledag.
– Kinderen die op hun schattigst ”Hello” of ”Sabadee” roepen en zwaaien en dan de grootste lol hebben als wij – terugzwaaiend en groetend – voorbij zijn.
– Mensen, werkend op de rijstvelden of rondom hun huizen.

Naarmate het pad volgt, worden de kuilen groter waardoor er ook meer water- en slijkpoelen op het pad liggen en het aantal mede-padgebruikers daalt zo langzamerhand tot het 0- punt.
(Behalve dat ene oude mannetje dat door een heel smal paadje uit het niets verschijnt, juist op het moment dat ik mijn broek naar beneden wil doen, zien we daar echt niemand! 🥴🤭).

Het is een hele mooie ochtend.
Tegen lunchtijd zijn we weer terug in het paradijs en daar is het goed toeven.

Morgen gaan we nog verder zuidwaarts, naar het eiland Don Som waar een oud-student van ons, Sander, samen met zijn vrouw Tanoi een B&B runnen.
De rit ernaar toe is nogal gecompliceerd: bootje – minibus – bij tankstation eruit, dan weer tuk-tuk, dan weer een boot (misschien 2): het is een hele puzzel.
En dan hier een staaltje klantvriendelijkheid van ons resort.
Zij hebben voor ons de hele rit geregeld en de vervoerders geïnformeerd én zelfs met het volgende resort (zij weten niet dat we Sander en Tanoi kennen en wij met hen ook overleggen over hoe en wat) contact opgenomen dat we eraan komen en hoe: ze hebben zelfs een kopie van ons paspoort meegestuurd.

Ik ben serieus ontroerd door zoveel hulp en zoveel lieve mensen….

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Laatste dag in Champassak