Het binnenland in

Maandag 20 september
Wij rijden naar Albarracin. Prima weg, niet druk, niet spectaculair, maar ook niet zo saai dat je ervoor moet waken weg te dommelen.
Eerst rijden we wat verder door naar Teruel, omdat daar een crypte is van een beroemd liefdespaar a la Romeo en Juliette én het is een lieflijk plaatsje gesitueerd rondom een plein met een enorme zuil waarop een mooi, maar klein stiertje staat dat over het dorp waakt.

We zijn nog steeds niet helemaal gewend aan eet- en rusttijden, zodat we te vroeg lunchen en daarna overal gesloten deuren vinden, want siësta.
We overbruggen de tijd met een wandeling over de beroemde trappen van Teruel en leggen een kaartje op een zonovergoten terras. Peter wint weer ondanks het feit dat hij alleen maar oog heeft voor de schotels eten die worden geserveerd op de tafeltjes naast en achter ons.

Albarracin ligt op 1100 meter hoogte en dat is goed te voelen. Het is natuurlijk pas laat in de middag als we daar aankomen, maar we grijpen meteen naar lange broek en trui.
Even na achten fietsen we naar het dorp om een hapje te eten: het campingrestaurant is op maandag dicht. En wat blijkt? In het dorp kunnen we ook maar 2 open restaurants vinden. Bij het ene zitten we al aan tafel maar we besluiten toch weg te gaan omdat de menukaart  voornamelijk …”oren, hersenen, maag en zwezerik…” vermeldt en daar wordt Peter niet gelukkig van. Bij het andere wordt ons een wachttijd van 1 1/2 uur in het vooruitzicht gesteld.
We fietsen terug naar de camping en dan vinden we – tamelijk verscholen – een soort Ierse kroeg, waar ze voor ons een dienblad klaarmaken met een potje paté en een pak rauwe ham, toastjes, stokbrood en bestek en de boodschap “mooi zelf doen”. Het smaakt prima en zo wordt het toch nog een gezellige avond.

Dinsdag 21 september
Na een koude nacht waar wij overigens niets van merken, word ik wakker met het zachtzoemende geluid van de verwarming: het is nodig om even de kou eruit te jagen.
We gaan er een actieve dag van maken. We fietsen naar Plaza Mayor en beginnen met een prachtige wandeling in het dorp zelf en beneden rondom, langs de rivier.
Ik schreef het al: prachtig!

Als we bijna aan het einde zijn, breekt de zon door de wolken en op een paar duikelingen na blijft dat zo de hele middag: we genieten ervan op de camping.
Morgen weer verder, richting Middellandse zee waar het ietsjes warmer is en hopelijk niet te veel gaat regenen zoals  voorspeld.
Maar de voorspellingen zitten er hier ook nogal eens naast, zoals vandaag blijkt.

(Foto’s volgen nog)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Na regen komt zonneschijn

Donderdag 16 september
Van deze dag valt weinig te vertellen: we hebben veel gelezen en spelletjes gedaan en van Pau niets gezien: het heeft de godsganse dag geregend.
We hebben het plan dus gewijzigd.

We blijven niet hangen in het Noorden van Spnje maar rijden morgen meteen door naar Zarragoza waar het weer veel beter is.

Vrijdag 17 september
Naarmate Zarragoza dichterbij komt, wordt de licht blauwer en schijnt de zon volop.
De camping ligt op een prima plek aan de rand van de stad, dichtbij een woonwijk waar we een goede verswinkel vinden en er zijn een paar restaurantjes waar het prima eten is.

Zaterdag 18 september
We gaan met de fiets naar het centrum.Dat is goed te doen en het is drie kwartier fietsen. Meestal ligt er een fietspad, maar het is soms even  zoeken waar precies: rechts of links van de rijbaan? Op de rijbaan? Of op een fietspad in het mkdden van de rijbanen?  Als we het even niet kunnen vinden, rijden we gewoon op de stoep (daar zegt niemand iets van!).

Net na de lunch willen we de Basiliek in, maar daar is het net “middagpauze”
We halen bij het vvv een fietsroutekaartje en maken een mooi tochtje aan de overkant van de Ebro, langs moderne gebouwen o.a. van Justitie en door een fraai park.



Als we terug zijn, kunnen we de basiliek in. Het is een mooie grote: geloof leeft hier meer  dan in Nederland, blijk uit het feit dat hier – op zaterdagmiddag – een priester in functie is om de biecht af te nemen van wie dat wil.


Als we thuis zijn, gooit Peter gamba’s op de grill. Heerlijk!

Zondag 19 september
Ook vandaag gaan we weer naar het centrum, nu weer langs een andere route, zowel heen als terug.
We willen naar het Goya museum, want deze stad ademt Goya.

We kunnen het eerst niet vinden en P stapt een ander museum in Het Palacio de Montezuma. De receptionist daar veinst zijn best te doen, maar hij kan echt niet zeggen waar we het Goya museum kunnen vinden.Het blijkt in zijn achtertuin te liggen!

Dit maken we niet vaak mee: meestal zijn de mensen heel hulpvaardig.
Het museum is klein, maar zeker het bezoeken waard! Jammer dat we geen schilderijen kunnen vinden van Goya’s “zwarte periode”, want die moeten zeker ook interessant zijn. De hoeveelheid tekeningen en de preciezie waarmee Goya tekende, verrast ons aangenaam.

Na dit bezoek willen we wel een tapasje eten en we vallen in een onooglijk steegje met onze neus in de boter. Volgens meer dan een gast daar zijn we in hrt beste tapasbar ter wereld! We worden taaltechnisch geholpen door één van hen en op een geweldige manier: de tapas die zij adviseert en wij kiezen zijn om je vingers bij af te likken. Aanvankelijk hangen ze daar met de benen buiten, maar na een halfuurtje wordt het een stuk rustiger en ontstaat er ook een relaxte sfeer tussen eigenaars echtpaar en klant: een supertent daar!

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Pau

Woensdag 15 september

Gisteravond kregen we een fikse bui te verwerken (we konden nog wel mosselen eten onder de luifel toen het iets rustiger was geworden).

Vandaag ziet het er weer goed uit en we rijden door naar Pau waar de weersvoorspellingen gunstig over zijn.
Net als gisteren nemen we een uitgebreide picknick-pauze waarna we op ons gemak een kaartje leggen (met wisselend succes, maar dat is altijd als de éne vet wint en de andere -ik dus – zwaar verliest).

Om vier uur staan we op de camping (groen polsbandje voor de bar, dus dan eerst maar een biertje daar🍻): het is zonnig en ook broeierig warm.

Peter verkent alvast de omgeving per fiets: waar loopt het “verborgen” fietspad dat ons morgen langs het water naar Pau leidt?; hoe fietsen we het veiligst naar restaurant Ttitipia straks?

Het kost hem best wel wat tijd, maar hij is succesvol!

Naar het restaurant is maar een minuut of 10 fietsen 🚴‍♂️.

Tegen half acht komen we daar aan: een grote “schuur” met houten tafels en banken met ruimte voor wel 100 man, schat ik zo. We zijn de enigen en dat blijft zo tot een uur of half negen als er nog 3 dames binnenkomen. Gelukkig komen ze bij ons in de buurt zitten: dat oogt wat gezelliger. Niet dat dat echt nodig is, want het eten is prima, de ober heel klantvriendelijk en de Baskische hoempapamuziek die dit alles begeleidt heeft mij zo ballorig gemaakt dat ik enorme zin heb gekregen om te “keten”.

Van de ober weet ik intussen dat dit regionale (volks)muziek is en dat de lokale mensen hier dol op zijn. Desgevraagd wendt hij voor dat ook hij hier warm voor loopt, maar ik geloof er geen klap van. Dit leidt ertoe dat ik hiernaar onderzoek ga doen bij de drie dames. Het klopt dat het (Baskische) volksmuziek is die hier veel gedraaid wordt op volksfeesten en bals-champêtre (en dan is het wel leuk), maar hier ter plekke zouden zij ook een andere keus hebben gemaakt!
We hebben er wel veel lol door, Peter en ik.

Als we naar huis fietsen, begint het te regenen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op weg naar Valencia (de eerste paar dagen)

Zaterdag 11 september 2021
Nadat het ons vorig jaar na 3 pogingen nog niet lukte om in Valencia te komen, gaan we er nu met de camper naar toe.

De weg naar de eerste stop, dikke 40 km. boven Parijs in Saint Leu d’Esserence, verloopt goed, maar is behoorlijk saai. Er gebeurt eigenlijk maar één ding dat het vermelden waard is en dat kost ons een uur extra tijd: een grote file ten zuiden van Brussel als we de grens over zijn. Even denken we nog dat er een coronacontrole is, maar dat blijkt niet zo te zijn zien we, als we de politie-controlepost passeren. Er worden wel wat auto’s van de weg afgehaald, maar geen idee waarom. Ze leiden wel alle auto’s de snelweg af, die dan vervolgens via een paar honderd meter verderop gelegen rotonde weer terugkeren en daarna diezelfde snelweg weer oprijden. Dat zo’n file voor een uur oponthoud zorgt is al vervelend, maar het ergste vind ik dat je geen enkele uitleg krijgt over de reden waarom…
De toegang tot de camping is ook een nogal vreemde: omdat er één camper vóór ons aan het inchecken is, moet ik op de rijweg (tweebaans) gaan staan wachten. Gelukkig rijdt hij tamelijk snel het terrein op, zodat we de verdere trage incheckprocedure van hen, op een veiliger plekje kunnen afwachten.
Als we ‘s avonds naar het dorp fietsen kunnen we kiezen uit eten bij Logis de France (geschatte eindprijs rond de €100,—) of een Italiaans restaurant.
We eten die avond Italiaans.

Zondag 12 september
Het eerste stuk boven Parijs is verrassend mooi en brengt ons op een gegeven moment zelfs op het terrein van Chateau Chantilly.
Op de periferique in Parijs is het best al druk, maar onze nieuwe reisapp werkt heel goed: er wordt zelfs aangegeven op welke rijbaan ik het beste kan gaan rijden en dat klopt perfect!
We zijn lekker vroeg op de camping 13.30 uur, maar we moeten aansluiten: de slagboom is gesloten en op de receptie staat dat ze pas om 15.00 uur aanwezig zijn!
Eerst maar een eindje fietsen dan? Of toch maar een soepje maken? Als we net voor het laatste gekozen hebben, probeert de camper die voor ons staat of de slagboom open gaat als hij er dichter naar toe rijdt en dat blijkt het geval. De hele rits campers die achter ons staat rijden net als wij de camping op en zoeken gewoon een prima plek op. Inchecken doen we later, nadat Max Verstappen en zijn rivaal op elkaar zijn ingereden en er dus allebei uitliggen.
Vroeg in de avond fietsen we naar het mooie stadje Blois. We komen bij een hoge trap uit, die omgetoverd is in een boekenkast: de 100 favoriete boeken van de inwoners!


Daarna is het even zoeken naar de rozentuin die boven de stad uittorent, maar het uitzicht in schitterend, de entourage héél mooi.

Ook vanavond is het eten nog niet wat we er van verwacht hebben: Marokkaanse tajine die koud/lauw is, wijn die vergeten was, water dat nooit meer komt; brood pas nadat we het weer gevraagd hebben. Dat kan beter, denken wij.
We fietsen terug naar de camping via het fiespad aan de Loire, in het aardedonker.

Maandag 13 september
We fietsen vandaag route 9, goed aangegeven volgens de receptie hier, die ons naar Chambord brengt.
Al na een paar km. zijn we volledig de draad kwijt. Volgens het kaartje zouden we rechtdoor moeten, volgens het bordje met route 9 linksaf.
We vragen het aan een voorbijkomende automobilist. Hij weet het zeker: we moeten rechtdoor en bij de kruising pas linksaf en dan alsmaar rechtdoor….
Het klopt als een bus, alleen komen we niet meer op de fietsroute terecht maar wel bij kasteel Chambord: schitterend!

Behalve dat het kasteel een attractie op zich is (wat een prachtige dubbele wenteltrap in het midden) is de expositie van moderne kunst die er momenteel is voor mij het hoogptepunt.
Lydie Arickx heeft speciaal voor deze expositie een aantal werken gemaakt en  ik vind ze heel indrukwekkend!

De terugtocht langs de Loire gaat prima: we volgen route 12, eerst door het bos daarna lngs de rivier en het is prachtig weer!
’s Nachts barst het onweer los, kort maar met heftig weerlicht.

Als we  de volgende ochtend op het punt staan om te vertrekken, richting Perigeux, vertelt onze buurman dat er vanaf 10 uur in heel Frankrijk enorme onweersbuien voorspeld zijn met hagelstenen zo groot als pingpongballen.
Daar merken we tijdens de rit gelukkig niets van, maar als we net gesettled zijn op de camping iets boven Perigeux is er een fikse bui: benieuwd wat er straks nog meer komt!

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De volgende stop: Gennes bij Saumur (Loire)

Wij krijgen een plek aangewezen met de woorden “…als het plaatsje niet bevalt, kom maar terug….”
Maar het is een prima plek, aan het begin van de camping, dichtbij het sanitair, supergroot en weer vrij zicht, want geen directe buren.


Als je de foto goed bekijkt, zie je dat Peter “moeilijk” kijkt. Hij probeert hier zijn fiets te pakken om naar de Pharmacie te rijden, omdat hij sinds gisterenmorgen hevige rugpijn heeft. Begon uit het niets toen hij ‘s morgens even op “mijn” campingstoel zat. Ik heb hem er nog mee geplaagd dat hij dat ook niet moet doen,  maar grapjes zijn even niet aan hem besteed. De meegebrachte kruidentabletjes helpen trouwens ook geen klap.
Gelukkig heeft hij wel goed kunnen slapen na een dagje paracetamol, maar de pijn wordt er niet minder door.
Fietsen gaat nog wel en we besluiten dan om toch maar naar Saumur te fietsen (19 km. ) en daar eens een ander middel zien te krijgen. Omdat we een moeilijke start hebben, welk pad moeten we nu hebben? Zoek jij het uit of ik? etc. zijn we pas tegen 13.00 uur in Saumur en gaan we eerst maar lunchen, want na half 2 is dat vaak moeilijk, zo niet onmogelijk, hier in Frankrijk.
Anderhalf uur (!) later wandelen we naar de apotheek waar we geen paardenmiddel krijgen zonder recept, maar de dame belooft dat het alternatief dat ze wel heeft, goed helpt. Vooruit dan maar, we hebben geen keus.

Op de terugweg zien we een eindje voor onze camping een grot waar een restaurant in gevestigd is. De grot is open voor visites. Wij denken dat de visite iets te maken heeft met wijn, maar als we in het restaurant komen (na 100 m.de grot ingelopen te zijn) blijkt dat er een champignonkwekerij in gevestigd is, waar ze ook nog escargots kweken.
De gastheer/eigenaar geeft ons een korte maar zeer volledige uitleg en daarna mogen we zelfstandig de rondleiding vervolgen: na nr. 6 komt u weer terug (of morgen, mag ook). Het is hartstikke interessant om te zien. Natuurlijk zien we niet de hele grot, want die is in totaal 7 km.

Peter zegt halverwege dat hij zijn rug niet meer voelt….als dat zo is dat de pilletjes echt helpen…🔝
Het restaurant heeft een hele speciale formule. Je krijgt een hol broodje en daar stop je hapjes in die zij serveren: er valt niets te kiezen, je wacht maar af wat je krijgt. Hij verraadt wel dat er in ieder geval champignons geserveerd worden (maar dat hadden wel al vermoed). Wijn en koffie is bij het totaalconcept inbegrepen.

Voor ons is de visite te vroeg, maar als we terug op de camping zijn en we op de km.-teller zien dat het maar 5 km. van ons af ligt, besluiten we in een split second dat we straks terug gaan. Ben benieuwd….

Peter gaat eerst nog naar de masseuse die vanavond haar diensten aanbiedt, in het tentje schuin tegenover ons.

Morgen naar de camping waar we ook gestart zijn, begin juni.

En overmorgen naar Antwerpen om eindelijk de familie uit Singapore in mijn armen te sluiten. Wat kijk ik daar naar uit.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor De volgende stop: Gennes bij Saumur (Loire)

Chateauneuf (2)

Dinsdag 27 juli
Het is behoorlijk betrokken vandaag, maar de temperatuur is wel lekker; zeker voor een fietstochtje.

Als we de ochtendrituelen in een slakkentempo hebben uitgevoerd, stappen we op de fiets. We starten bij het station en vinden vrij snel de route-aanduiding; goed geregeld hier! Het is een prachtige tocht: langs de rivier, langs de maisvelden en velden vol zonnebloemen, langs druivenvelden en stukken land gereserveerd voor de jacht.


Het enige jammere is dat er geen zonnetje te zien is , integendeel: we hebben de regenjas hard nodig. Het is niet zo dat het pijpenstelen regent, maar toch….

Na enige tijd willen we toch wel een hapje eten, maar dat plan mislukt: op onze hele route komen we wel langs een paar dorpjes, maar die zijn zo klein dat er geen ondernemer te vinden is die daar een horecabedrijf begonnen is. (Misschien wel begonnen, maar dan toch niet heeft kunnen volhouden…).
We komen bij het kasteel van Bouteville en zien een klein artisanaal bedrijfje. Wij denken eerst aan een kleine cognacdistillerderij, maar bij binnenkomst blijkt het een producent van (balsamico-azijn). Een vriendelijke (alweer: wat ontmoeten wij toch veel lieve mensen) eigenaresse vraagt of we een proeverij willen. Van azijn? Nou, vooruit dan maar; we hebben een paar jaar geleden ook al eens een proeverij van olijfolie gehad, dus waarom niet?


Het blijken nogal bijzonder azijnen te zijn die voornamelijk verkocht worden aan restaurants met sterrenkoks etc. Met een klein pipetje legt ze steeds een paar druppeltjes op het kleine theelepeltje en vertelt, terwijl wij proeven wat de bijzonderheid van die soort is en waarbij hij het best gebruikt kan worden (kreeft, cocktails, als afmaker van jus en/of bij groenten) warm of koud. Wat kan azijn lekker zijn zeg…..

Een paar kilometer verderop zien we een cognacdistilleerder. De receptie is open, weet een medewerker ons te vertellen en een dame van kantoor zegt door het raam dat we welkom zijn voor een proeverijtje. Nou ja, nu we er toch zijn… (Het is dan inmiddels na 14.00 uur en we hebben nog geen lunch gehad…)
De medewerker die ons laat proeven vertelt het verschil tussen vs/vsop/x… en waarom een drankje nu wel/geen cognac is. Waar het smaakverschil door ontstaat (vaporiseren van de alcohol) etc.
Als we aan het laatste slokje zitten (minstens 20 jaar gerijpt op Frans eiken vat), lakt hij de prijslijst voor het geval wij “een pallet willen kopen”.
het goedkoopste flesje kost € 54,— (even dachten we nog: “We doen eens gek als het een beetje betaalbaar is.”) ; de volgende kost € 86,— en de laatste (waar ik nog aan zit te nippen) € 115,—


Ik heb bij het noemen van de tweede prijs dan al gezegd dat deze cognac ver boven ons budget ligt en dat we hier dus echt niets gaan kopen en dat ik me nu een beetje schuldig voel dat ik hier zo relaxt zit te genieten van het proeven.
Hij draait de zaak om en zegt dat hij zich schuldig zou moeten voelen ons hier te laten proeven terwijl hij wel wist dat wij hier toch niet zouden kopen. “Maar dat is nergens voor nodig: het is prima zo. Wij gaan niet failliet als we geen flesje aan jullie verkopen hoor. Ik zeg wel tegen onze Nederlandse klant in Wageningen dat hij een fles extra bestelt, vanwege 2 Nederlandse toeristen…”

Als we terug op de camping zijn, blijkt dat een van de flesjes azijn niet geseald was en dat is dus helemaal leeg gelopen in de doos. We maken een foto en bellen de dame van het azijnfabriekje op. We krijgen een nieuwe: ze hoeft niet eens bewijs.
Peter stapt na een snelle lunch dus weer op de fiets. Hij krijgt als pleister op de wonde excuses van de dame en een nieuwe (grotere) fles. Dat dan weer wel.
Dat er ook nog een chutney (bloody Mary) ontbreekt, weten we pas veel later.
Maar deze twee met uien uit Corsica zullen vast ook heel lekker zijn.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Chateauneuf (2)

Chateauneuf

De rit naar Chateauneuf is kort, leuk afwisselend (veel rotondes, afgewisseld met iets meer rotondes en een klein stukje geen).

Als we bij camping l’Etang aankomen, rijden we het terrein op en zoals altijd stapt Peter uit om zich te melden bij de receptie. Een mede-campeur stapt op hem af en vertelt hem dat er geen receptie is en dat we het ons toegewezen terrein vinden aan de linkerkant van het zo juist opgereden “straatje”. Er staan stoeltjes met een bord waarop de naam staat van degene aan wie de plaats is toegewezen. Ik moet achteruit, want we hebben het eerste plekje links: een prima plek. We krijgen alleen nog achterburen en rest is vrij uitzicht. De enige buren die we zien zijn 9 schapen in de wei en daarachter af en toe een paar paarden.


We hebben onderweg wat boodschappen gedaan om ‘s avonds te bbq’en. We gaan ons wegwerpbbq’tje gebruiken, want de elektrische grill durven we niet meer te gebruiken, aangezien in Haro (Rioja) de stoppen eruit sprongen toen we daar elektrisch grillden; dat risico nemen we niet weer.
Maar, de wegwerp is geen succes: het waait nogal en wel zo hard dat het vuur met geen mogelijkheid aan te krijgen is.  Oplossing lijkt de verrijdbare bbq van de camping zelf. Een vriendelijke buurman brengt hem met nog wat nagloeiende kooltjes in de as naar onze plek.
En dan blijkt wederom dat wij geen gelukkige hand van bbq’en hebben; ook deze bbq krijgen wij niet meer op temperatuur en de tournedos (!) ligt te verpieteren.
Als ik hem dan maar probeer te bakken in een koekenpannetje in de camper, is dat ook geen succes meer….jammer. Gelukkig hebben we genoeg bijprodukten, dus we gaan niet met een lege maag naar bed.
Wij gaan een oplossing zoeken (gas-bbq?).

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Chateauneuf

Castillon (2)

Op de tweede dag in Castillon stappen we op de fiets voor een tochtje langs de Dordogne. De eerste paar honderd meters gaat het goed, maar dan komen we bij een bordje “doodlopende weg”. Geldt dat ook voor fietsers? We gaan het uitproberen. Het loopt niet echt dood, maar ook niet door. Vóór ons is een geoefend fietster met volle bepakking al omgedraaid, maar ze waarschuwt ons niet.
Dan staan we voor een dubbel hekje, waar net een moeder met haar zoon een fiets doorheen aan het wurmen zijn. Het lukt ze. Ik vraag of het een doorgaand pad is en dat bevestigt zij. “t Is wel een kilometer hobbelig enzo, maar je kunt er doorheen naar het volgende dorp.” En dat lukt inderdaad, maar vanaf daar vinden we toch geen pad meer echt langs de Dordogne. Niet erg, want we fietsen heerlijk richting St. -Emilion door de wijnvelden. Precies wat we 5 weken geleden van plan waren hier, maar door de hitte toen onmogelijk was.


Nu moeten we zelfs even de regencapes aan, want we krijgen net een uitloper van een plaatselijke bui te verwerken. Daarna breekt de zon weer door.
St.-Emilion is onherkenbaar veranderd sinds die tijd, althans voor Peter. “Hier ben ik vorige keer helemaal niet geweest, in deze straat! Wat een levendig stukje van de stad…” Even verder blijkt hij hier wel degelijk geweest te zijn, maar toen was bijna alles dicht en was er geen toerist te zien. Dat is nu even anders. Het is leuk om het nu ook eens even anders te zien.

Als we terug in Castillon zijn stel ik voor om nog even wat te drinken op een terras en Peter fietst de brug over naar restaurant “La Plage”, waar een groot open-lucht terras is. Daar kom ik in een andere wereld terecht.
Ik weet werkelijk niet wat ik zie! Een dansvloer barstensvloer dansende mensen. Er is zelfs life-muziek van 2 enthousiaste zangeressen.


– Geen mondkapje te zien, behalve dat van Peter en mij (dat moet hier toch in het strenge Frankrijk van Macron; in winkels, openbare gelegenheden etc.?);
– Geen anderhalve meter afstand (soms zelfs geen anderhalve decimeter!)

Als we niet meedoen aan het dansfestijn en alleen wat willen drinken verderop aan de tafeltjes, hoeven we geen entree te betalen.
Als ik aan de gastvrouw vraag hoe het kan wat ik hier zie, zegt ze dat zij niet van de politie is; dat deze (veelal oudere) mensen bijna allemaal gevaccineerd zijn en zelf wel uitmaken wat ze zoal doen. “Ze komen hier elke zondagmiddag dansen: hun lust en hun leven”…..

De ober die ons naar de tafel brengt en de drankjes brengt, is de acteur uit Intouchable. Wat een charmante gastheer en wat een plezier in zijn werk. Hij danst  tussen de tafeltjes door op een ritme dat toch niet echt het zijne is (of is dat racistisch?): ik amuseer me kostelijk op afstand en als ik even naar de dansvloer loop om wat opnames te maken, ben ik de enige met een mondkapje op….

Morgen verder…

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Castillon (2)

En weer naar Frankrijk

Vrijdag 23 juli
Via de Pyreneeën rijden we Frankrijk weer in. Het eerste stuk is best wel een heftige route. Hij is niet alleen bergachtig en bochtig, maar vooral ook smal.
Als ik de pas op rijdt, ben ik blij dat ik twee tegemoetkomende vrachtauto’s zie (“Als zij er door kunnen, dan wij ook…”, ) maar even later vrees ik bij elke bocht dat ik zulke joekels tegenkom, want dan weet ik het echt even niet…. Maar het gaat goed, we komen alleen een paar personenauto’s tegen.
Het lukt ons nog net even in Spanje te lunchen (afscheidslunch, maar wel al met Franse Confit de canard😉).

De camping die we op het oog hebben ligt in Pied de Port en dat blijkt een behoorlijk druk toeristenstadje waar we even geen zin in hebben: we rijden door naar Camping Esper Basque, een tip van een medevakantieganger in Spanje.

Het is een hele mooie camping. Alles is zoveel mogelijk in de natuurlijke staat gehouden en door de terrassen en de aparte toegangsweggetjes heb je niet in de gaten dat het een behoorlijk grote camping is. Hij is van een Nederlandse eigenaar en het is ongelofelijk, maar het is een Nederlandse enclave. Allemaal veertigers uit. Nederland met kinderen in de lagere schoolleeftijd.
Wij komen op de bovenste etage te staan en we staan er helemaal alleen: super!

Zaterdag 24 juli
In de Dordogne zetten we den Duuk op de gemeentecamping Les Batailleurs in Castillon, aan de rivier.

We vallen met de neus in de boter, want op het terrein naast de camping is er die middag/avond een dorpsfeest. Er zijn verschillende optredens en activiteiten van 15.00 – 12.00 uur.


Leuke afwisseling zo’n festiviteit. We amuseren ons vooral om een tweetal bejaarde heren (ingehuurd?) die als enigen op de “dansvloer” actief zijn en veel moeite doen om mensen uit het geringe publiek aan het dansen te krijgen.
De ene danst alsof zijn leven ervan af hangt en de andere acteert dat hij een konijn is. Het moet niet gekker worden.


Als we weer terugwandelen zien we een prachtige maan.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor En weer naar Frankrijk

Van Oviedo naar Haro (Rioja)

Woensdag 21 juli
Het is een lange rit vandaag.
Het stuk tot Léon is onverwacht heel mooi, maar daarna is het een lang, saai stuk.

We komen ruim in de middag aan in Haro, de Rioja-streek.
De aankomst is rommelig, temeer omdat ik bij het achteruitrijden  – volgens de receptioniste sta ik op een verkeerde plek en zij maakt dit nogal paniekerig duidelijk – het achterlicht van de fietsendrager raak, waardoor dat onderaan hangt te bengelen. Later blijkt het verlichtingsdeel het nog goed te doen en we worden handig met duckttape, dus dat is voorlopig opgelost.
Dan zetten we den Duuk weg op een best lekker plaatsje, draaien de luifel uit etc. en bedenken dan dat hij beter andersom kan staan ivm de plaats ten opzichte van de zon die steeds feller is gaan schijnen en het is bloedheet. Dus, alles even opnieuw en beter…. Gelukkig gaat dit alles inmiddels supersnel dus we zitten best wel snel aan een drankje.
’s Avonds fietsen we even naar het centrum en dat ziet er leuk uit.
Morgen terug om te verkennen.

Donderdag 22 juli
Zoals we ons voorgenomen hebben, rijden we ‘s morgens naar het centrum.
We gaan eerst naar het plaatselijk museum, wat in een mooi gebouw met een toren gehuisvest is en voornamelijk moderne kunst exposeert. Het is gratis en de twee receptionisten zijn verschrikkelijk vriendelijk en bereid tot een praatje. We genieten van de werken van Cenzano, een plaatselijke kunstenaar die verschillende materialen combineert en vooral met hout prachtige constructies maakt.
Als we weggaan worden we door 3 man uitgezwaaid, want ook de vrouwelijke interieurverzorgster hoort bij het team: geweldig!

We gaan ook nog even de Thomaskerk in, eigenlijk zonder iets speciaals te verwachten, en die is toch mooi! Alleen het plafond is al de moeite waard. En ook hier weer een dame van ontvangst die zich, samen met haar collega, geweldig uitslooft om het ons naar de zin te maken en ons zoveel mogelijk te laten zien.

Bij het VVV worden we gewezen op de mogelijkheid om wijn te proeven bij de wijnhuizen, zonder rondleiding want die zijn er vandaag niet meer, met een eigen proeverij. Het zijn er twee en we proberen ze allebei. Ze liggen op 200 m. van onze camping dus dat komt goed uit. Bij de tweede blijven we lang hangen. Ze serveren daar heerlijke hapjes bij de wijn, o.a. lunch met Iberische ham/worst, op hun schaduwrijk terras en dat is vandaag een zegen: het is 40 graden, zelfs voor hier niet  normaal.

Morgen wordt het koeler, maar dat gaan we hier niet meer meemaken. We gaan door naar Frankrijk.

 

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Van Oviedo naar Haro (Rioja)