Mostar (Bosnië)

23 juni

Het is een flinke rit naar Mostar die prima verloopt. Het is niet druk op de weg en onze app stuurt ons langs een verrassend mooie route met – zo vermoeden we – rustige grensovergangen. De eerste van Albanië naar Montenegro gaat heel gesmeerd, maar juist waar we het niet verwachten – van Montenegro naar Bosnië- staat een flinke rij en het schiet voor geen meter op! (lunchtijd, misschien?)
Het kost ons een half uur voor we bij het loket zijn, maar daar gaat het dan ineens heel gesmeerd: 2 beambten in één hokje, waar de paspoorten intern worden doorgegeven van Montenegro naar Bosnië.
We snappen er vaak niks van, maar laten we dat nou net leuk vinden!

In Mostar hebben we camping Neretva (genoemd naar de rivier die er langs stroomt) snel gevonden.
Als we een beetje bij zitten te komen van de reis, hoor ik in de verte onweer dat steeds dichter bijkomt. Peter wil het niet horen (ik kan me namelijk niet voorstellen dat hij het echt niet hoort) en hij rekent waarschijnlijk op de stormbanden die ik aan de luifel heb gedaan.
Hij weigert in ieder geval in de actie te komen, terwijl het onweer steeds dreigender dichterbij komt.
Dan is voor mij de maat vol en neem ik mijn verantwoordelijkheid. Ik koppel de stormbanden los; zet de stoeltjes binnen en pak de zwengel om de luifel omhoog te doen. Peter gaat helpen; hij vindt het nu kennelijk geen doemdenken meer…
Het had geen minuut later moeten zijn, want het onweer barst los met hevige rukwinden, slagregens en hagelstenen zo groot als 2€-munten. Ons voorruit-doek zien we als eerste wegvliegen en de luifel van de buren die net onder ons staan en even geleden naar het centrum fietsten, vliegt omhoog en ondanks de verwoede pogingen van Peter om die te reddden, scheurt de hele zaak af en breekt een van de uitzetarmen af en ramt Peters hoofd (dat is voor de tweede keer tot bloedens toe geraakt)

“After the storm” blijken wij geen enkele schade te hebben: ons voorruitdoek vinden we op ons dak terug!
Sommigen zijn er dus minder goed vanaf gekomen: een eindje verder in onze rij hebben ze zelfs een grote tak op hun dak gekregen!

Nadat we de campervloer een beetje schoon en droog hebben gemaakt, gaan we de deur niet meer uit: vanavond mie-soepje met toast en knakworsf (ook lekker) en lig ik vroeg in bed. Peter probeert nog wat te lezen maar dat lukt ook niet meer….

Morgen weer een dag!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Shkoder (-in de herhaling)

We zijn op de weg terug en we hebben ons min of meer voorgenomen om niet langs dezelfde plaatsen te gaan.
Dat is al 1 keer mislukt in Ioannina vanwege de fietsreparatie én we hadden vooraf al één uitzondering gemaakt: Shkoder (Shkodra-resort) en weer in de stad lunchen (traditioneel en het beste dat we tegen kwamen) en ’s avonds op de camping eten (ook onze favoriete camping).

We rijden pas tegen elf uur weg in Frushë-Krujë. Peter doet nog een looptraining en daarna duikt hij even het zwembad in. Voor vertrek gaat hij ook nog even bij de kapster langs (😉), die daarna weer in de chauffeursrol transformeert.
Als ochtend-verrassing krijgen we van het hotel weer een bordje aangeboden: deze keer met watermeloen.

Het is niet zo’n lange rit, dus alles verloopt volgens plan.
Als Peter zich aanmeldt bij de camping, zegt de receptioniste dat ze het zo leuk vindt dat we teruggekomen zijn: hij wordt herkend!

We kiezen een goede staanplaats uit en komen naast een Pools jong stel te staan. We worden met een “chears!” welkom geheten en in no time krijgen we een wijntje en een raki aangeboden. De raki blijkt van Camping Tirana af te komen; zij stonden ook op de camping bij Rita aan het meer!
Het zijn lieve buren.

We zwemmen ook nog even in het meer. Het water is net zo aangenaam als vorige keer, maar er zijn best flinke golven omdat het nogal flink waait. We zijn snel uitgezwommen; veel te vermoeiend.

De rest van de dag brengen we lekker lummelend door.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Durrës

Nord Park camping

21 juni

“Tineke, kom eens even!”
Peter wil de swing met onze fietsendrager wegdraaien, om de camperbus van achter open te maken: we zijn net aangekomen op de Nord Park camping, gelegen op een zijveldje van het Nord Park Hotel met een heerlijk groot zwembad erbij.

”Waarom ligt jouw fiets-stuurtasje daar?”

Het meest veilige plekje …(?)

Ik kan mijn ogen niet geloven. Gisteravond heb ik mijn fietstassen weer terug op de fiets gedaan (na de reparatie) en ik weet zeker dat ik dat zorgvuldig heb gedaan, ook met de 3 bevestigingsriempjes met klittenband aan het stuurtasje. Het moet losgetrild zijn onderweg, maar dat het dan ook vanonder de fietsenhoes uitvalt, op de fietsendrager en daar wie-weet hoe lang is blijven liggen tijdens de rit, is ongelofelijk! Dit is al de tweede keer dat daar iets op blijft liggen, want ook de borgpen van de drager zelf, hebben we daar gevonden toen we al een tijdje onderweg waren. Ik had dat maar niet geblogd, maar nu kan ik het niet langer verzwijgen. Wat hebben wij toch veel mazzel!

Het is een mooie rit vandaag, vooral het eerste gedeelte na Gjirokaster, over goede wegen. Het laatste stuk is het weer flink oppassen voor kuilen en is het druk op de weg.

Als het tijd is voor een tussenstop en tegelijk een hapje te eten, is er de eerste 100km. geen horeca te zien. Daarom rijden we door het dorp Lushnjë, waar we in een klein huis-restaurant lekker eten. Ze zijn hier geen toeristen gewend, zoveel is duidelijk. De TV staat keihard aan met Boney-M, Michael Jackson en de Albanese x-factor. Opa die teleurgesteld is dat we geen Italianen zijn omdat hij wel Italiaans had kunnen en willen praten, zit geboeid te kijken. De twee zoons serveren en de kleindochter lummelt wat met haar gsm. Als de bestelling met behulp van Google-translate geplaatst is, wordt er met man en macht aan gewerkt achter om iets goeds op tafel te zetten en dan doen ze ook. Ze zijn er trots op! Enige conversatie is verder onmogelijk.

En nu worden we hier zo verwelkomd (snackje vanuit het hotel) en wandelen de krielkipjes rond den Duuk.

De duik in het zwembad is ook heel welkom en verfrissend (we hadden geen idee dat hier een zwembad is…)

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ioannina (alweer?) en door….

19 juni

‘s Avonds willen we nog even naar het buur-dorp fietsen. Peter staat al boven aan de weg, als ik sta te sukkelen met een ”doorgedraaide” fiets. Vandaag niets van gemerkt en nu draaien de trappers door en is het FINI.

Dan gaat Peter voor de tweede keer die dag te voet naar het dorp (en ik mag/moet op zijn fiets) en maken we een plan voor morgen.
Ik heb in Ioannina een fietsenzaak gezien en dus gaan we daar proberen de fiets te laten repareren en als dat lukt, rijden we door naar Albanië. Zo niet, dan moeten we een plan B bedenken: zonder onze fiets kan natuurlijk ook, maar dat is plan X (en dat hebben we nog niet).
Omdat we vandaag ook onze camperbus verplaatst hebben en beter horizontaal hebben staan, slapen we veel beter dan de vorige nacht…

20 juni

Rond elf uur staan we voor Harisis Bikes dubbel geparkeerd. Dat is hier heel normaal. Dit is de tweede zaak waar we aankloppen, want bij de eerste konden ze ons op zijn vroegst over 2 dagen helpen.
Hier staat Peter binnen 2 minuten, samen met de zeer behulpzame monteur, mijn fiets van de fietsendrager af te halen. De monteur kijkt met een deskundige blik naar het euvel en omdat we ”en route” zijn, belooft hij om 14.00 uur de fiets gerepareerd te hebben.

De wachttijd brengen we door op de camping waar we een paar dagen geleden stonden. Na het eten wandelt Peter in grote spanning met de batterij onder zijn arm naar Harisis en om 14.00 uur komt het verlossende app-je ”Yes! Ik ga hem nu uitproberen!” En hij is in orde: ik kan weer fietsen!!!

En dan rijden we inderdaad door naar Gjirokaster in Albanië, waar we al weer om 15.30 uur aan een koele Radler zitten.
Wat een leven….😀

Toetje:

We fietsen nog even naar het historisch centrum omdat we – nu we er toch zijn – even de straatjes willen zien, waar de deelnemers van De Mol, het kruispunt vol moesten leggen met geleende kleden van de omringende winkeliers. Geen enkele moeite om het te vinden! Het is er mooi, vooral op de trappen van de moskee, maar het meest bijzondere is het gesprek met een eigenaresse van een ”snackbar” die een rolletje gespeeld heeft in de Mol en daarover desgevraagd graag wil vertellen, maar vooral ook over haar leven in Albanië; haar dromen en haar plan om naar Ierland (Cork) te verhuizen waar haar broer ook woont. Haar leven in Albanië is uitzichtloos.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Point of return: Meteora in Kastrati

19 juni

We hebben niet zo best geslapen. Oorzaak: de camperbus staat op een schuine plek en onze wiggen zijn te laag om het helemaal te kunnen corrigeren (we waren al van plan hogere wiggen te gaan aanschaffen, maar nu weten we het zeker).
Gisteren 18 juni zijn we naar Kastrati gereden en het eerste zicht op deze rotspilaren die ontstaan zijn door erosie is heel verrassend.

Gisteravond hebben we nog in een restaurantje in de buurt gezeten, in een tuin. Was een gezellige entourage, maar het eten was nou niet echt speciaal. We bleven net als iedereen lang plakken en kaartten een paar potjes. Peter verloor, maar omdat hij zo mee zat te dansen op de maat van de muziek dachten de achterburen dat hij aan ’t winnen was.

Toch zijn we al weer vroeg op pad. We fietsen naar het grootste klooster op de rotsen
The Great Meteoron Holy Monastery of the Transfiguration of the Saviour Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου – Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Het gaat pas om half 10 uur open en we zijn de eersten. Dat is dan wel lang wachten, boven, maar het blijkt ook voordelen te hebben. Je hoeft niet in file de trappen op en kunt dus in eigen tempo (dat gaat trouwens boven verwachting heel goed). Er is tijdens het wachten tijd voor een gesprek met deze en gene. Het eerste echtpaar dat ook naar boven komt, blijkt hetzelfde als dat van gisteravond in het restaurant: Amerikanen uit Minnesota. Het tweede komt uit Israel.

Wat we binnen in het klooster te zien krijgen overtreft alle verwachtingen. Omdat Peter gisteren ook al een ander klooster bezocht, weet hij hoe de hazen lopen en we gaan dan ook meteen door naar de kerk. We hebben dan nog vrij zicht op het werkelijk adembenemend mooie interieur. Er is een suppoost die controleert of er niet toch stiekem foto’s worden gemaakt, maar deze man is zo gepassioneerd in zijn werk in dit klooster, zo trots ook, dat hij zich min of meer opstelt als onze persoonlijke gids. Hij vertelt dat het klooster van begin 16e eeuw is en dat de laatste restauratie in 1980 plaatsvond. En dan begint het drukker te worden en spugen de bussen de toeristen binnen. Toch wordt het geen ”Valkenburg”, ook al omdat er in totaal 7 kloosters verspreid over de bergtoppen liggen.

Het tweede klooster dat we bezoeken is een nonnenklooster. Er leven nog 14 nonnen en minstens 1 novice die de toegangsbewijzen uitgeeft. Ze is op haar 31e ingetreden en woont er nu een jaar (…om 4 uur opstaan om te gaan bidden… ) maar ze heeft hier een goed leven, vertelt ze.

We worden ook nog even samen op de foto gezet door een Maleis meisje en dan hebben we alweer aanknopingspunten voor een mooi gesprek. We hebben een topdag!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ioannina

  • rectificatie 1 en 2

Het incident met de uitgebrande gisteren was niet in Griekenland, maar nog net voor de grens in Albanië;
De auto vóór ons is een Punto; van de uitgebrande auto is het merk tot nu toe onbekend.

Als we opstaan is het heiïg boven het meer, maar de zon wint! We fietsen naar het centrum om in het oude gedeelte achter de stadswal te gaan kijken. de toeganspoort is heel mooi, maar daarachter valt het ons tegen. Gewone straatjes zoals je in elk dorp ziet. Maar Peter wil nog even omhoog klimmen, want daar is een oude moskee en naar even later blijkt een hele mooie, met een museum en mausoleum van Aslan Pasha. Gouverneur in het begin de 17e eeuw. Dit heerschap was zeer geliefd omdat onder zijn bewind de Turkse heerschappij tot stand kwam na een overwinning op Diónisis Filósofos (wie kent hem niet?). Hij had een groot harem van dames én heren, maar dat was minder gezellig dan ‘t klinkt. Zo liet hij zijn eerste vrouw vermoorden omdat ze vreemd was gegaan met zijn zoon.
Van lieverlee verdampte zijn populariteit en tenslotte werd hij zelf vermoord (min of meer in stukken gehakt). Bij de Aslan Pasha moskee staat ook zijn mausoleum. Het ziet er zeer pover uit.

We rijden terug naar de camping om een paar uurtjes te lummelen en tegen de avond nemen we de pont naar het eiland dat in het Pamvotis meer ligt. Het is klein, maar bewoond; het is eigenlijk een toeristendorpje geworden met bijbehorende souvenirwinkeltjes; jammer! Er is wel een bijzonder mooi byzantijns kerkje.

‘s Avonds eten we bij Poco Loco, een Mexicaans restaurant. Inderdaad een gekke tent met veel te veel, veel te mooie, veel te sexy geklede serveersters die – zolang wij er zijn – niet meer te doen hebben dan een paar tafeltjes te bedienen en mooi te paraderen en te glimlachen.

Morgen verder naar Meteora (met zijn kloosters in de rotsen):en daarna gaan we langzaamaan weer naar het Noorden, waar het inmiddels ook goed op temperatuur is heb ik begrepen…

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Op weg naar Ioannina

Ioannina (in Griekenland) is het doel voor vandaag. Het is niet ver in km.’s (ongeveer 120), maar daar moet je hier toch wel een paar uur voor uittrekken.

De grenspassage is bijzonder. Aan Albanese kant verloopt het smooth: paspoorten laten zien waar je wel even de auto/bus/camper voor uit moet om naar een loketje (2 meter links) toe te lopen; stempel erin en “have a nice trip!” Dan denk je dat het aan Griekse kant (Eu-land toch?) zeker zo vlotjes gaat, maar niets is minder waar.
Er staat een klein rijtje voor ons en rechts vooraan is een aantal jongens hun auto aan het uitladen: koffers op een daarvoor aanwezig rek…
Links ook weer loketten waarvoor je je voertuig uit moet. Peter is goed voorbereid en gewapend met alle papperassen waarnaar ze maar zouden kunnen vragen, gaat hij naar een van de loketten. Er zit niemand achter…
Naast de loketten is een open deur, waar mensen in-en uitlopen, maar zo te zien geen douanemedewerkers (ze houden hier erg van uniformen voor ambtenaren)… De man die voor ons staat bij een van de andere loketten is klaar en vertrekt; Peter schuift daar dan aan maar ook de beambte staat op en is er klaar mee. Peter staat weer voor een paar lege loketten…..
Zo gaat het nog even door tot er een geüniformeerd persoon uit de deur komt, naar mij zwaait dat ik door kan rijden en Peter met alle papperassen die hij geen blik waardig gunt, gebaart om bij mij in te stappen. Nou graag… en de grenspassage is een feit. Een gemakkelijke passage die relatief veel tijd in beslag neemt. Hoe moeilijk kan het zijn om wat duidelijker aan te geven wat er van de passanten verwacht wordt?

We vinden het meteen een ander landschap en de weg vanaf de grens is ook een stuk beter dan in Albanië. We moeten nog wel een berg over, maar dat gaat goed totdat er voor me gestopt wordt. Een file… De bestuurder die voor ons staat, gebaart dat er een botsing heeft plaatsgevonden. Dat gaat wel even duren, dus…. We schuiven toch langzaam een paar plaatsen op en dan zien we de takelwagen die een volledig uitgebrande auto (Fiat Punto, aldus de kenner) inlaadt. de weg wordt schoongeveegd en na het oponthoud van zo’n half uur mogen we er door. Het wegasfalt waar de auto heeft gestaan is compleet gesmolten: dat moeten een behoorlijke vlammenzee zijn geweest!

Als we Ioannina inrijden vallen er druppels, niet veel maar zo zorgen wel voor wat verkoeling:🔝
Op de ruime camping vinden we een mooie plek die – zo blijkt bij het betalen een paar uur later – morgen aan anderen is beloofd. We moeten morgen dus even verkassen…


Geen nood: er komt morgen wel weer zo’n mooi plekje vrij, aan het meer. Schitterend!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Ksamil

14 en 15 juni

Van de 14e valt niet meer te vertellen dan dat we een heerlijke rustige dag hebben gehad.
We hebben ’s ochtends een paar wassen gedraaid. Nou zeg ik ”we”, maar de eerlijkheid gebiedt te bekennen dat de campingbaas (je weet wel, die eerst zo nors en terughoudend was) met een wasmand bij ons aankomt, de vuile was erin meeneemt en 2 x de schone was terugbrengt, zodat we eigenlijk alleen de was aan de waslijnen (die er ook al waren) hoeven te hangen. Hoe relaxt is dat?

Vandaag zitten we al voor 8 uur op de fiets: we willen vroeg in Muzeu Butrinti zijn, zo’n 5 km. verderop.
Als we daar om 8.10 uur zijn, blijkt het pas om 9.00 uur open te gaan. Ik ga een lekkere cappuccino drinken in de tuin van het naastgelegen hotel en Peter gaat met het pontje over naar een kasteel aan de overkant en daar stoot hij lelijk zijn hoofd (letterlijk) …

Om even over negen zijn we weer samen en blijkt de poort open te zijn. Alleen is nu de stroom uitgevallen en kunnen er geen toegangskaartjes geprint worden. ”Of we even willen wachten…” Nou, liever niet, want we zijn niet voor niets zo vroeg gegaan: we willen buiten de drukte en de hitte ons bezoek afleggen. Peter oppert om die dan bij het weggaan te betalen en na een telefoontje met de baas, wordt zijn idee overgenomen. We mogen er in.
Ik vind het een soort openluchtmuseum met resten van een Griekse nederzetting, gelegen op een prachtige helling met – gelukkig – veel schaduwrijke paden. Heel mooi, en wat is het nog heerlijk leeg en rustig.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Van Vlorë naar Ksamil

maandag 13 juni

Vandaag rijden we wel de mooiste tocht tot nu toe: afwisselend langs de kust en in de bergen.
Chaufferen is vandaag een zware klus🥴: supersteile hellingen en heel veel haarspeldbochten. Bij elke helling staat een bordje /10%, maar dat komt omdat er in Albanië maar één soort is gemaakt.

De panorama’s zijn schitterend! maar over 125 km. doe je dan wel 3 uur (en dan hebben we geen stops gemaakt bij uitzichtspunten). We komen langs de grot voor militaire doeleinden waar de Mol-spelers een van hun opdrachten moesten doen. Het lijkt of de een hele Mol-route doen, maar dat is niet ons doel: hier komen we min of meer per ongeluk langs.

De camping die we gisteren hier gereserveerd hebben is een klein veldje achter het huis van de eigenaar met plaats voor een stuk of 8 kleine campers of tenten Hij is niet echt heel vriendelijk, maar hij is heel hulpvaardig bij het inparkeren. Het sanitair is prima en morgen morgen we hier wel een paar wasjes draaien. Dat hij niet echt vriendelijk oogt, komt in Albanië vaker voor: het lijkt dan dat de mensen boos zijn en je denkt dan ”Heb ik iets verkeerds gezegd/gedaan”, maar na enige tijd – als het vreemde er voor hen af is – zijn ze echt heel aardig.

We stappen meteen op de fiets om te gaan lunchen in het beroemde Musselhouse, gelegen aan een baai voor mosselbanken. Het is goed eten en we zitten mooi aan het water, maar het is ééns maar nooit meer.
De afdaling is superstijl en ja, als je afdaalt, moet je ook weer omhoog wat eigenlijk niet te doen is met die hitte. Bij de beklimming moeten we een paar keer rusten, maar uiteindelijk komen we weer boven.

’s Middags doen we niks meer: beetje lezen en een dutje.

‘s Avonds fietsen we langs de boulevard. Het is een mooie avond en bij de zonsondergang zien we zien Corfu aan de overkant liggen.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Vlorë

zondag 12 juni

Vlorë schijnt heel mooi te zijn, volgens een jong stel dat we tegengekomen zijn in Tirana.
Het ligt aan zee, in een natuurgebied en zij hebben er zelfs flamingo’s gezien.
Dat klinkt veel belovend.

Als we in Vlorë aankomen hebben we op veel wegen met flinke gaten gereden (dan zie je niet zo veel van de omgeving, maar het was verder ook niet zo’n spannende rit.)
Het parkeerterrein dat we vinden, heeft ook allemaal gekke richels en geulen en we besluiten een zijweg in te slaan naar Hotel Flowers, koffie te drinken en te kijken of we daar beter kunnen parkeren.
Bij aankomst lost het probleem zichzelf op. De eigenaar staat op straat en dirigeert ons naar de overkant waar hij een bouwbedrijfje heeft met een privé-parkeergelegenheid. Dat wij willen gaan fietsen in het natuurgebied en dus daar langer moeten staan, vindt hij geen enkel probleem! Peter maakt van de gelegenheid gebruik om nog wat te ontbijten bij de koffie en als we naar het toilet vragen, zegt hij dat we op kamer 10 van de toilet gebruik mogen maken.

En dan zitten we op de fiets, richting Laguna e Nartës. In het begin worden we alleen maar ingehaald door voortjakkerende auto’s wat niet echt relaxt fietst, maar later wordt het beter. Als we bij de Laguna aankomen, zien we geen flamingo’s maar wel een lange loopplank die naar een mooie kapel leidt die bij een voormalig klooster hoorde. Op de loopplank is het druk met dagjesmensen die hun uitje op zondag hebben en er wordt op krabben gevist met een kippepoot en een vangnet (dat gaat prima!).

We rijden terug naar de camper (eten onderweg mosseltjes aan het strand) en zetten koers naar de camping in Vlorë.
De camping valt ons tegen: we staan op een open veld in de brandende zon en stormt er.

We wandelen even een klein stukje langs het water en drinken wat op een terrasje bij een hotel én (wat even later blijkt) camperplaats. Veel fijnere plekken, veel minder wind. We aarzelen niet lang. We vragen of er nog een mooi plekje is voor ons (we hebben het stiekem al uitgezocht) en binnen 10 minuten zijn we verhuisd!

Prima stek om weer lekker bij te komen vanmiddag!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen