Weekend Graus

Graus
(Spreek uit: Gra-oes, -klemtoon op de eerste lettergrrep – waardoor het toch weer klinkt alsof Dion van boven de rivieren komt.)

In Graus is het feest dit weekend en dat wordt gevierd op en rond de Plaza Major en bij de kerk en de basiliek die prachtig uittorent boven de stad.

De camping ligt perfect ten opzichte van de stad: even langs de rivier en we staan in het pitje, maar er is geen receptionist o.i.d. Het inchecken moest digitaal en we hebben geluk dat de tuinman cq “opzichter” er is die ons de toegangscode geeft nadat wij hem ervan overtuigd hebben dat wij nummer 11 gereserveerd hebben, anders hadden we 3 uur voor een gesloten slagboom gestaan. 

De eerste avond worden we wel getrakteerd op een aubade van onze overbuur-jongens: in officiele Tuna-kledij gestoken. Zo lief!  

(sorry voor de slechte kwaliteit van de foto)

Op de Plaza Major bekogelt de jeugd elkaar met bakmeel. Ze strooien soms een bescheiden handje over het hoofd van een vriend of vriendin, maar meestal gaat het met zakken meel. Ze hebben er grote lol in. 
Het plein is daardoor niet alleen wit, maar door het meel in combinatie met de meegebrachte sangria ook spiegelglad.

Op zaterdag rond bet middaguur wordt op er met een geweer vanaf het balkon in de lucht geschoten en dat is het startschot voor het feest. De jeugd trekt massaal achter een bandje aan, richting rivier om zich daarin te gaan wassen.
De overigen verspreiden zich over de naastgelegen “hoofdstraat” om te genieten van de optocht. Er passeren voornamelijk gigantische tractoren met daarachter een kar met feestende gezInnen erop. Soms is nog wel geprobeerd om er een thema aan te koppelen, b.v. “muziek uit de jaren 90” of “liefde”, maar het gaat toch vooral om de biertap die op elke kar geïnstalleerd is. De sfeer is relaxt en ik zou helemaal op mijn gemak zijn als die heksachtige types met grote koppen niet continu achter jongelui zouden jagen om met hun bezem tegen de billen aan te meppen (en dat gaat niet zachtzinnig!)

De andere dag is er een processie van gelovigen door de stad naar de basiliek die uren duurt (het is een flinke klim en het is warm). Wij wachten ze boven op. De muzikanten begeleiden ze alleen door de stad, want klimmen en muziek maken gaat niet samen! Bovendien zouden ze toch overstemd worden door het helse kabaal van de kerkklokken die zeker een uur aan één stuk geluid worden. 🫨🫨🫨.

Daarna is er nog een danshappening op de Plaza Major, maar het zijn zeer eenzijdige danspassen en de groep danst zeker 4 rondes om het plein om applaus te oogsten. Dat vinden wij heeel veeel voor wat we te zien krijgen…

De billenmeppers doen hun best om in een soort boksring de jeugd te vermaken met sportieve activiteiten. Het aangekondigde waterballet (waardoor onze halve tribune onder vuilniszakken probeert weg te kruipen) blijft uit! 

En op de laatste avond is er in het theater een volksdansavond (menen wij op te maken uit het programma.)

We gaan zo eens kijken……

En later op de avond komen we- nog confuus door wat we gezien hebben – terug op de camping.

We kregen een waanzinnig mooie urban-dance voorstelling, in combinatie met audio-visuele middelen, te zien.

Het was een aaneenschakeling van acts, gebaseerd/of geïnspireerd op werken van surrealistische kunstenaars “Suïrrealismo” waar Circle of Trust ons mee verrastte. 
Het was ontroerend mooi! 

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Een reactie op Weekend Graus

Reacties zijn gesloten.