Het kan niet altijd meezitten

Na een nacht toiletbezoek, voel ik me ‘s morgens als een uitgewrongen dweil. Tegelijk met alle afvalstoffen is ook mijn energie weggelekt.
Na het ontbijt, één hapje van een geroosterde boterham, duik ik het bed weer in.
Peter loopt een rondje, gaat naar de gym en zwemt een paar baantjes. Als ik hem ‘s middags vraag of hij zich erg verveelt, krijg ik als antwoord dat hij ook een beetje kalm aandoet en ook niet helemaal lekker is.

Omdat we nou eenmaal afgesproken hebben om tegen 16.00 uur naar het stierenvechten te gaan kijken, hijs ik me uit bed en zit op tijd in de hal voor Kamrul. Hij brengt ons naar een redelijk afgelegen terrein achter de scholenbuurt en daar is de arena. Niks kaartjes kopen, niks toegang betalen, gewoon aanschuiven op de ring. De die-hards hebben zelf een klapstoeltje meegebracht en zitten in de ring, veel dichterbij de plek waar de gevechten plaatsvinden. Het is wel een bijzondere gebeurtenis; geen gevecht van de mens tegen de stier zoals in Spanje, maar hier vechten twee stieren. Het gaat erom wie de sterkste is, het meest imponeert en de ander achteruit drijft. Er valt geen druppel bloed, alleen een enkele tik op de billen ter aanmoediging. Gelukkig gebruiken ze die stokken niet in de man-tot-mangevechten: dan gaan ze ordinair op de vuist, zo zien we bijna tegen het eind.

Een jonge knul waar me mee in gesprek raken, verontschuldigt zich voor het gevecht, alsof hij er zelf aan mee heeft gedaan. Hij heeft in India Engels gestudeerd. Hij noemt zichzelf “een vrij man” en dat blijkt o.a. doordat hij ook mij de hand schudt als we afscheid nemen.
Kamrul brengt ons naar een Turks restaurant, want we moeten toch íets eten. Het valt nog niet mee om er te komen, want vlak voor het restaurant staat het water nog zo diep op de weg dat Kamrul liever een flink stuk omrijdt.


Ik bestel fried rice, althans dat denk ik. De ober komt aan met een flink bord friet.
Ik moet dit laten staan, hoe lekker het er ook uitziet en dat zegt wel wat! Ik probeer het opnieuw en nu lukt het.
Peter heeft een pizza besteld en ook hij krijgt geen hap van door zijn keel. Na een paar hapjes rijst houden we het voor gezien.

Dit uitstapje heeft de dag enigszins goedgemaakt maar als we thuis zijn, ga ik weer meteen het bed in. Ik word pas weer wakker van Peter, die duidelijk laat horen dat het hem de strot uitkomt. Ook hij is helemaal niet lekker. Gelukkig lucht deze ene keer zodanig op dat we de nacht redelijk doorkomen.

Als we de volgende ochtend om 6 uur opstaan, voelen we ons iets beter. We kunnen de busreis naar Muscat wel aan.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

The day after

Omdat we gisteren nogal veel afval hadden door al die bezorgde maaltijden, hadden we een grote vuilniszak gekregen. Die stond dichtgeknoopt in een verre hoek van onze kamer, maar de muis vond hem wel vannacht! Er werd flink aan gesnuffeld, afgaand op het geritsel. Gelukkig hebben we er goed doorheen geslapen verder.

Inmiddels is de kamer weer opgeruimd en is alles spic en span. Het is droog, het ontbijt is heerlijk en er is een taxi besteld die ons naar het Fort en de Grote Moskee gaat brengen voor een bezoek. Volgens ons kaartje zitten we dan min of meer hartje stad en kunnen we ons daar wel een dagje bezig houden.

 

Kamrul is een aardige chauffeur van de Uber (of deze vorm van taxibedrijf hier ook zo heet, weet ik niet maar het werkt wel hetzelfde). Hij komt uit Bangladesh en werkt hier al 18 jaar (hij is 36 jaar). Hij heeft inmiddels een gezin in Bangladesh met twee zoontje dat hij 1 x per twee jaar bezoekt voor 1 a 2 maanden. Hij belt ze elke dag. Trots laat hij foto’s zien. Hij vertelt me dit pas nadat ik hem ernaar gevraagd heb, uit zichzelf zou hij dat niet zo snel doen, vermoed ik. Zijn Engels is ook nog gebrekkig wat blijkt als we zo’n 15 minuten aan het rijden zijn, volgens ons in de verkeerde richting. Hij verzekert ons dat hij het echt weet, the Fort!
We raken steeds verder van de stad verwijderd en we besluiten het toch nog maar eens voorzichtig aan te kaarten. (Je wilt hem niet graag in verlegenheid brengen). Dan blijkt dat we op weg zijn naar the Port (de haven)!
Onderweg zien we wat de stortbui van gisteren heeft aangericht. Veel ondergelopen wegen, gestrande en gecrashte auto’s, ontzettend grote waterpoelen overal en Kamrul weet ons zelfs te vertellen dat de afwateringsbasins onder de snelwegen die zo’n 3 a 4 meter diep zijn het niet aankonden en overliepen. Ook zijn er 2 in aanbouw zijnde flatgebouwen compleet ingestort omdat het water de ondergrond heeft weggespoeld.

                

Als we bij de moskee aankomen, ziet alles er totaal anders uit dan we dachten. Hij ligt behoorlijk afgelegen; het Fort is nergens te zien en van een gezellig oud centrum is geen sprake. De souks liggen ook zeker 2 km. verder.
De moskee is indrukwekkend groot (er kunnen 5.000 mensen in) en mooi van architectuur. Wij komen niet verder dan 50 meter op de binnenplaats. We hebben dan al 3 verschillende soorten info gekregen over kleding, looproute etc. van 3 verschillende mensen. We wandelen er nog even (minimaal 20 minuten) omheen, maar dat had eigenlijk niet gehoeven, want alle 4 de zijden zijn identiek.
Het is inmiddels tegen 13.00 uur als we richting de soeks rijden en Kamrul ons vertelt dat alle shoos van 13.00- 16.00 uur dicht zijn. Hij zet ons af voor een korte lunch, waarna we vanmiddag terug naar het hotel gaan. De soeks doen we tegen de avond, op voorwaarde dat het droog blijft, maar de lucht ziet er inmiddels weer dreigend uit.


Het lunchrestaurant is weer een verhaal apart. Er zijn 2 ingangen en we nemen de eerste de beste. Volgens mijn eerste indruk de verkeerde: we zijn in een soort luxe toiletgebouw terecht gekomen.

Maar als we door de openstaande deuren kijken, zien we geen toilet, maar tafels met stoelen. Op de tafel een flesje ketchup, zout en peper en servetjes. Dit zijn eetkamers voor moslimgezinnen, zodat de dames onbespied hun gezichtsbedekking kunnen optillen (of even afdoen) om te kunnen eten.
Als we doorlopen zien we ook een mij herkenbaar restaurantgedeelte. Ik vind het er gezelliger uitzien.

Het blijft, op een klein buitje na, droog. Kamrul staat al op ons te wachten voor onze deur: hij is te bescheiden om even aan te kloppen.
Na een paar kilometer, draait hij een parkeerterrein bij een supermarkt op met de mededeling dat hij even de “Police moet checken” en loopt naar de weg . Hij begint te bellen. Wij vragen ons af wat er gebeurt en beginnen e.e.a te vermoeden. Het blijkt te kloppen. Officieel mag hij geen passagiers vervoeren in zijn auto, althans geen betalende en heel soms worden chauffeurs gecontroleerd en lopen het risico op een grote boete. Of we niet even in de supermarkt willen gaan kijken… Nou, dat willen we wel.

Als we terug zijn met een zakje nootjes en ja, ook een zakje chips, heeft hij met behulp van een vriend die daar ter plekke staat geconstateerd dat de kust weer veilig is en mag de vriend een stuk meerijden.

De souk is weer heel wat anders dan we dachten. Het is een druk wijkje met veel winkels dat vooral op vrijdagavond bevolkt wordt door gastarbeiders in de bouw uit Pakistan en Bangladash. Ik ben de enige vrouw die daar rondloopt. Er wordt wel gekeken door de mannen, maar mijn enige reserve om daar met Peter gezellig tussendoor te gaan wandelen, verdwijnt snel: geen enkele vreemde reactie. In een enkele winkel worden we van harte uitgenodigd om te kijken en als we niets kopen wordt er begripvol geglimlacht.
In het grote winkelcentrum dat we daarna nog even aandoen, is de sfeer heel anders. Heel divers, van modern gekleed tot en met totale gezichtsbedekking waarbij zelfs voor de ogen het doek valt. Het parkeerterrein is stampvol, maar binnen is het onverklaarbaar rustig. Misschien draait er een spannende film in de bioscoop?

Ik heb zin in morgen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

En maar denken dat je het weet…

“Moet je daar niet een beetje fatsoenlijk gekleed gaan in die landen?”, luidt de app van mijn zoon als reactie op mijn zwembadfoto uit Dubai.
Ik ben hier al een halve dag als ik terug app “… dat dit voor het rooftopzwembad van het Best Western Hotel best decent is … en dat ik hier rustig in een kort jurkje op straat kan lopen.”
Ik moet hier even op terugkomen.

Het zwembad is tot 18.00 uur open voor zwemmers en na die tijd wordt het dakterras gebruikt als een soort lounge-ruimte waar ook een drankje en een hapje besteld kunnen worden.
Als we om 17:40 de gang opgaan (ik in badkleding met een pareo en Peter in zwembroek met een short en shirt erover) roept een kamerjongen ons, net voordat we de lift in willen stappen, terug met de mededeling dat het zwembad gesloten is.
Ik: “Om zes uur toch?”
Hij: “Ja, het zwembad is gesloten.”
Ik: “Hoe laat is het nu?”
Hij: “6 uur.”
Terug op de kamer zegt Peter tegen mij dat het echt pas 20 minuten voor 6 is en we draaien ons om, gaan de gang op en de lift in naar het dakterras.
Daar herhaalt e.e.a. zich. Ook daar vertelt een personeelslid dat het zwembad gesloten is en antwoord ik weer dat we weten dat het om 6 uur gesloten is voor zwemmers. OK, ok… is het antwoord en we mogen doorlopen.

Op het terras rond het zwembad ziet het er al gezellig uit. Aan twee lage tafeltjes zitten 4 stelletjes in de fauteuils. Omdat we op moeten schieten om nog een paar baantjes te zwemmen, heb ik geen tijd genomen om ze echt goed aan te kijken.
Ik leg mijn pareo op het dichtst bij het bad staande stoeltje en laat me bij de trap heel rustig in het water zakken. Peter volgt meteen daarop en rustig zwemmen we naar de andere kant. Omdat ik rugwaarts zwem zie ik het gebeuren: in no time hebben alle gasten hun biezen gepakt en verdwijnen uit het zwembad.
Zij kunnen/willen/mogen het kennelijk niet aanzien.

Ik weet dat je aan het openbaar strand niet zomaar in elke bikini of badpak kunt gaan liggen en dat je daarvoor aan moslims aangepaste zwemkleding moet dragen: logisch, ‘s lands wijs, ‘s lands eer. Maar dit voelt zo raar.
Beneden bij de receptie hebben we verteld dat we gaan zwemmen; leuk, geen enkel probleem.
Boven wordt ons 2 x ten onrechte verteld dat het zwembad dicht is en eenmaal daar verjagen wij gasten die ons liever niet zien.

Ik heb de beelden van het openbare strand in Dubai van vanochtend nog voor ogen.


(Zoek de verschillen)

En nu met de bus naar Oman.
De grens Dubai Oman:  eerst naar binnen om te betalen, dan stempel aan ander loket, dan stempelcontrole (in de bus), dan twee km. verder iedereen inclusief koffers eruit, koffers/tassen open, dicht, hond die snuffelt, dan twee km. verder, iedereen er weer uit voor visumcontrole, stempel en stempelcontrole (in de bus). Onderweg veel zand en van lieverlee wordt het bergachtiger.


Het is helemaal niet druk in onze bus en de chauffeur is erg behulpzaam. De meeste reizigers komen uit India, zo zien we op de lijst die rondgaat. Er zijn maar een paar dames. Een enkeling is gesluierd, maar er zit – behalve ik – niemand met blote benen. Ik ga hier langere kleding dragen.
NB Een gesluierde dame heeft, als we de grens gepasseerd zijn, ineens een wulps kapsel met een grote rode roos erin. De sluier is nergens meer te bekennen.
Gelukkig heb ik nog een paar weken om te kijken of ik er iets meer van ga begrijpen.

Om 12.00 uur zijn we er en tegen 1 uur zijn we in ons hotel dat een flink eind buiten de stad ligt in een troosteloos stuk. Die indruk wordt nog versterkt doordat het even later flink begint te plenzen en dat doet het nog.
Maar de kamer is gigantisch groot en schitterend van aankleding en daar houden we ons voorlopig maar even bezig.

In de loop van de middag wordt de regen steeds heviger en onze gastheer/annex receptionist laat op zijn monitoren zien hoe de straat is veranderd in een snel stromende beek. In de verdere omgeving is het nog erger: hele wegen zijn geblokkeerd en op sommige plaatsen staan de mensen tot aan de kont in het water.  Het noodweer is zelfs op de TV bij de nieuwsuitzendingen.
Gelukkig wordt er nog wel eten bezorgd hier, want in het hotel zelf is geen restaurant.

Om 9.00 uur ‘s avonds stopt het met regenen.
Voor morgen is ook weer regen voorspeld. Gelukkig zijn er gemiddeld maar 2 regendagen in november, zo leest Peter bij de landeninfo. Die hebben we dan maar gehad!😂

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Laatste dag in Dubai

Vandaag ervaren we weer hoe groot Dubai is.
Na een heerlijk ontbijt in een Syrisch restaurant achter ons hotel, gaan we “en route”.

We nemen eerst de metro naar het strand en de grote boulevard met het hoogste (210 meter) reuzenrad ter wereld. Opening in 2020, dan zullen de gondels waar 40 mensen in moeten gaan passen er wel aanhangen vermoed ik. Ook de Jachthaven die er vlakbij ligt, zit in het plan voor vandaag,
Dat zijn weer heel veel metrohaltes verder in een stampvolle metro en een stukje met de tram.

De boulevard vind ik niets bijzonders al merkt Peter wel op dat hier de mensen jonger zijn dan elders in de stad en het strand dat we opwandelen ziet eruit zoals alle stranden, met uitzondering dan van het uitzicht op het reuzenrad in aanbouw. We zijn er snel uitgekeken en gaan naar de Jachthaven. De weg ernaar toe is opgebroken en daar waar we uitkomen is het niet echt een flitsende kade. Waar we wel heel erg door verrast worden is een ticketoffice van het openbaar vervoer waar we een kaartje kunnen kopen voor een 2 uur durende boottocht in een catamaram over de Perzische Golf om het palmeneiland heen en langs heel Dubai terug naar de oude stad, waar wij tijdelijk wonen.
Dat is een heel indrukwekkende ervaring. Rechts de skyline van Dubai en links, wel behoorlijk ver weg, olietankers.

We verwerken e.e.a. tijdens de lunch bij Bar Jeel, een restaurant aan het begin van de Heritage die we hierna willen gaan bezoeken. Peter eet kebab van kamelenvlees (smaakt wel goed) en ik houd het bij gevulde druivenbladeren.


De heritage is een nagebouwde “authentieke” arabische wijk, waar een inkijkje gegeven wordt in het wonen/werken en leven daar in vroeger tijden, zo lezen we in onze reisgids van 2018.
Wij zien alleen straatjes met lege huizen en een paar bouwvakkers. Als we een openstaande deur doorgaan en op een binnenpleintje komen worden we tegengehouden door iemand met de woorden dat dit gesloten is en of we maar willen vertrekken. Ik krijg niet echt de kans om te vragen waarom alles leeg is.
Dat lukt wel als we weer terugkomen via het restaurant. De obers weten ons te vertellen dat er momenteel niets te doen is, omdat de hele wijk wordt gerenoveerd en pas over een maand of drie weer open is voor bezoekers. Als pleister op de wonde mogen we wel bij hen de zaak in. Deze is namelijk wel gevestigd in een authentiek arabisch huis. We mogen zelfs in hun binnentuin de trappen op en alles van bovenaf de dakterrassen bekijken.
Wij komen weer heel veel lieve, aardige mensen tegen.

 

 

 

 

 

 

Als we terug in het hotel zijn, zwemmen we nog een paar baantjes en verder gaan we vanavond niet al te laat naar bed, want morgen vertrekt de bus naar Oman om 7.30 uur!

NB Het ontbijtrestaurant blijkt Iranees te zijn (we zijn namelijk terug gegaan vanavond en het was er weer heerlijk!)

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Vervoer in Dubai

Vandaag staat in het teken van vervoer. Overmorgen gaan we met de bus naar Oman. Kaartjes voor die bus kunnen gekocht worden op het metrostation Abu Hail. Daar gaan we dus eerst naar toe. We kopen maar meteen een dagkaartje, want we zijn nog meer van plan. Met dat kaartje, zo laat de dame achter het loket weten, kunnen we ook gebruik maken van de bussen. Da’s mooi!

Het buskaartje voor Oman is verrassend eenvoudig te koop aan een desk in de hal van het metrostation. Het kost omgerekend € 9,00 p.p. voor een rit van ruim 4 uur naar het buurland. Even later zijn we ook weer voordelig uit: ons Indisch ontbijt kost € 4,50 (voor ons samen dan, inclusief een kop koffie en een kop thee).

Daarna is het klaar met de koopjes. De bus naar Miracle Garden blijkt niet betaald te kunnen worden met ons ov-pasje en er moet weer een ander ov-kaartje gekocht worden, waar we overigens wel weer mee in de metro kunnen reizen. Ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Het is een flink eind rijden met de bus.
Miracle garden spreekt voor zich als je de foto’s ziet. Een Disneypark vol met van planten en bloemen gevormde kastelen, huizen, dieren en Donald Duckfiguren. Geen pretpark met harde muziek, geen huilende of gillende kinderen.  Alleen maar rustig genietende, veel fotograferende, bezoekers die de tijd nemen om lekker op een hangschommel te gaan zitten met het hele gezin of een ijsje te eten in een prieeltje. Mooi om te zien.


Na een paar uur houden we het voor gezien en gaan terug naar de stad. Daar nemen we de metro weer en stappen uit bij Dubai Mall; de grootste hier en dat zegt wat. Meer dan 1200 winkels, een paar bioscopen en er schijnt zelfs een schaatsbaan in te liggen.
Maar als je de metro uitstapt ben je nog lang niet in de Mall. Via ellenlange gangen vol met loopbanden word je geleid over snelwegen en kruispunten om na zo’n 20 minuten uiteindelijk de Mall in te lopen. Het is wel een mooie wandeling vanwege het uitzicht op de stad met zijn wolkenkrabbers.

We hebben al heel wat mooie winkelcentra gezien, Bluewater bij Londen b.v. en een aantal in Singapore, maar dit is zo groot …onvoorstelbaar. We zien er uiteindelijk maar een klein stuk van omdat we een terras met een schitterend uitzicht vinden voor een kop koffie die we lekker langzaam opdrinken.

Daarna lopen we naar beneden naar de brug die recht uitkijkt op de meer dan 800 meter hoge torenflat die daar staat. Als het donker wordt, zo rond 18.00 hier, dansen de fonteinen op muziek en wordt de toren prachtig uitgelicht.


Na al dat moois gaan we de wandeling naar de metro weer aan. Het gaat minder snel dan vanmiddag. Ik gebruik de loopband nu af en toe om echt alleen maar stil te staan en in de 2 metro’s die we daarna nog nemen is geen zitplaats te vinden.

We hebben onze dag goed besteed vandaag en de ov-kaartjes ook!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

We zijn begonnen: op naar Dubai

“Houdt u er rekening mee dat het 20 minuten lopen is naar de gate?”  Natuurlijk, fijn dat we dat weten.

Bij de betreffende gate is er een “announcement”: uw gatenummer is gewijzigd. We zijn er net voorbij gelopen,  dus het is maar een klein stukje terug. Als het tegen de boardingtijd begint te lopen en ik maar weinig beweging zie, controleer ik e.e.a. nog even op het bord met de tijdschema’s. Oei, onze vlucht naar Londen heeft een uur vertraging, waardoor we in Londen nog maar een half uur over hebben voordat de vlucht naar Dubai vertrekt. Dat wordt heel spannend….

Maar, we hebben geluk: na een korte run op Heatrow blijkt dat óók  de vlucht naar Dubai vertraging heeft, dus we kunnen gewoon in de wachtrij aanschuiven. Kijk, dat maakt reizen nou zo bijzonder: ik ben gewoon hartstikke blij met de vertraging en het mogen aanschuiven in de lange rij wachtenden….. In Dubai blijkt dat onze koffers ook de transfer hebben gehaald. Ik kan mijn geluk haast niet op!

Als we in het hotel aankomen, blijkt dat de kamer nog niet gereed is en dat we “even” 2 uur moeten wachten. Die tijd brengen we door in het rooftop-zwembad. Een baantje zwemmen en verder lekker soezen op de stretcher: de tijd vliegt om.

Als de avond valt, kijken we terug op een middag waarop we een flink aantal keren de rivier (de Creek heet die hier) hebben overgestoken: het wemelt hier van de pontjes. We hebben onze ogen uitgekeken naar een groep Japanse toeristen die hun ogen uitkeken naar de etalages met gigantische hoeveelheden, kleine en grote gouden sieraden in de Goldsouk.

We dwaalden door de kruidensoeks, langs parfumwinkels en winkels met kleding en pashminashawls. De verkopers zijn behoorlijk assertief en soms gaan ze zelfs zover dat ze de doorgang versperren. Maar het wordt nooit echt vervelend.

Mensen uit alle windstreken, met allerlei soorten kleding kleuren het straatbeeld. Er is dus ook veel Westerse kleding te zien. Je kunt hier gewoon in je korte jurkje op slippers door de stad heen. We zijn zelfs in de tempel van Shiva uitgenodigd: je hoeft alleen de slippers en/of schoenen maar uit te doen en die mag je gerust even achter de toonbank in de winkel beneden de tempel stallen.

Zo tegen een uur of vijf begint de vermoeidheid toe te slaan en leggen we een kaartje op een terras aan de Creek. We drinken er thee en een alcoholvrije Bavaria bij. Daar knappen we zowaar weer wat van op en we slenteren nog wat door de straten aan de overkant. Tot onze verrassing blijkt er ook daar een pontje te varen dat ons terugbrengt richting het hotel, waar we ons na de maaltijd lekker terugtrekken op onze kamer. Ik vermoed dat we het niet laat maken vandaag…..

 

 

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

3 laatste dagen in Letland: Straupe

“Weet jij nog precies wat we gehuurd hebben in het Gauja Nationaal Park?” We zijn op weg naar onze laatste stek in Letland. Ik weet nog dat het een soort blokhut is, waar we met een buitentrap naar het slaapgedeelte moeten en dat die vlakbij de entree voor de ondergrondse meren staat.

Onderweg stoppen we één keer voor een kort bezoekje aan het stadje Cēsis.

De vertikale blauwe lijnen zijn regenpijpen die zo geen afbreuk doen aan de architectuur

De afslag in Straupe hebben we snel gevonden, weer met behulp van Peter die steeds handiger wordt met Google maps. Op de hoek zien we een kleine supermarkt (altijd handig als je een paar dagen zelfvoorzienend bent) en een restaurantje. We rijden nog 2 kilometer over een grindweg en slaan dan linksaf. We komen bij een grote blokhut aan. Daar komt een jong meisje naar buiten en vraagt of we de ondergrondse rivier komen bezoeken. Nou nee, we hebben hier gereserveerd. Er komt meteen een andere dame aan die ons verwelkomt en vraagt mee te lopen. We lopen een prachtig natuurgebied in en stoppen bij een grote blokhut : de enige die buiten de receptie-blokhut te bekennen is. Wij kijken haar vragend aan en zij bevestigt: “Dit is het.” Ik kan mijn ogen niet geloven. Gelegen tegen een schiereilandje aan in de vrije natuur en wat is die blokhut groot! Boven (we moeten inderdaad met een buitentrap naar het slaapgedeelte) een overloop en 3 kleine slaapkamers en nog een aparte WC. Op de veranda boven staat een tweezitsbankje. Beneden is er ook een aparte toilet, een doucheruimte met sauna, een keukentje met alles wat je nodig kunt hebben en een woonkamer met een zitbank, een tafel en 5 stoelen en een deur naar achter. Compleet vrijstaand huis. “Daar ligt de rivier!” wijst de dame “je kunt er zo naar toe wandelen!” Ik check voor de zekerheid even het telefoonnummer voor het geval we iemand nodig hebben en zij geeft ook nog haar privénummer; we zijn ’s nachts namelijk de enigen op het hele terrein. Het voelt echter heel goed.

Onze blokhut in Straupe

We gunnen onszelf de tijd om de rest van de dag van de omgeving te genieten: we onderbreken alleen voor wat avondeten op het hoekje.

Als ik ’s morgens naar beneden kom, zit Peter al beneden en kan niet wachten om zijn verhaal te doen. Een half uurtje daarvoor kwam er een vos voor langs de blokhut gewandeld. Hij heeft hem uitgebreid kunnen filmen en fotograferen, op een meter of 8 afstand.

… en daar komt de vos aangewandeld.

Het is stralend weer en na het ontbijt blijven we heerlijk in de tuinstoelen hangen met de e-reader en een puzzelboekje. Na de lunch rijden we naar Sigulda. Volgens de reisgids “the place to be” in deze buurt. Het stadje heeft een oude burcht, een sanatorium en een kabelbaan die de moeite van een bezoek waard zijn. En dat is precies wat we doen. Tegen 16.00 uur vallen er inmiddels wat druppels uit de lucht die in de loop van de middag is gaan betrekken. Het komt ons wel goed uit. We houden het voor gezien en rijden weer terug naar ons eigen plekje hier. De rest van de dag verloopt hetzelfde als de vorige.

Morgen gaan we naar de ondergrondse rivieren. Ik ben benieuwd.

Om 10 uur ’s morgens wandelen we naar het receptiehuis en binnen een minuut komt er een meisje van een jaar of 18 naar buiten met 2 mijnwerkerslampjes en een zaklamp. “Follow me…”, is alles wat ze zegt en dat doen we dan maar. We lopen het bos in (precies de andere kant op dan we verwacht hadden) en komen bij een soort ingang van een grot. We moeten een ijzeren trap af en tegelijkertijd wel bukken, daarna komt er nog een hellinkje van balken, zie ik. Ik draai om: dit ga ik niet doen. Peter staat inmiddels beneden aan de rand van het water en zegt aanmoedigend dat ik dit wel kan en durf. Dat helpt! Even later ben ik ook bij de balken aangekomen en kan ik de grot inkijken en het riviertje zien. Dat is ver genoeg voor mij. We moeten dit overigens alleen doen: onze gids blijft buiten op ons wachten wat ik een beetje vreemd vind.

De gids loopt verder en we komen bij een boomstronk met laarzen. Ze adviseert de laarzen aan te doen, want we moeten een stukje van een meter of 10 door het water en dat is ijskoud. Terloops zegt ze dat we het eerste stukje ook nog bukkend moeten afleggen. Peter gaat weer voor en ik zie hoeveel moeite hij heeft om bukkend vooruit te komen; dit is niet goed voor zijn rug, vrees ik. Voor de mijne trouwens ook niet, maar ik heb al besloten hier niet in te gaan. Ik wacht buiten wel op zijn terugkeer. Aan het eind kan Peter wel staan en hij ziet niet veel anders dan de eerste keer. Als hij terug komt, loopt hij zijwaarts als een krab en gebruikt zijn handen om wat extra steun te vinden.

De gids brengt ons vervolgens naar een houten trap en zegt dat we nog ongeveer 10 minuutjes het pad met trappen moeten volgen en dan linksaf, terwijl ze naar rechts wijst, en gaat vervolgens weg. Zo’n vreemde gids hebben we nog nooit gehad. Geen groet, geen praatje, een summiere aanwijzing als het echt niet anders kan en weg is ze. Het is trouwens wel een mooi stukje terug en voor we het weten zien we in de verte onze blokhut al weer staan. Even lekker uitblazen!

Volgens weeronline moet het vanmiddag wat zonniger worden en daar hopen we dan maar op, want deze ochtend is grijs. Dat kan dus ook in Letland!

Morgen gaan we terug en ik kijk dankbaar terug op een bijzondere vakantie.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

2 dagen Daugavpils

Het hotel ligt naast het station waar tegenover de voetgangersstraat begint (downtown Daugavpils). Van de treinen die langsdenderen merken we alleen iets als we tegen het hoofdeinde van het bed leunen: dan trillen we gezellig mee. Er is geen lift en we moeten 32 tredes op (ik ben een teller). De kauwgum die op de douchedeur geplakt zit aan de buitenkant, blijkt stopverf te zijn die moet voorkomen dat de deur tegen de WC-pot aanknalt. Hij is net niet secuur genoeg geplakt. Het ontbijt wordt geserveerd in een soort balzaal waar voor de sfeer wat straten geschilderd zijn. De eerste dag zitten we er alleen, de tweede dag met 5 man meer. Er is een heerlijk zwembad met een sauna en een turks bad: daar zijn we elke ochtend na het ontbijt te vinden. Lekkere start van de dag!

De eerste dag gebruiken we om wat door het stadje te wandelen en over het fort  te dwalen (we rijden daar met de tram naar toe). Het fort ziet er aan de buitenkant imposant mooi uit en ook het gebouw waar nu o.a. een expositie van Rothko is (op maandag gesloten) is mooi, want van de vorige eeuw  en goed onderhouden en/of gerenoveerd, maar verder staan er wel veel gebouwen die op de momumentenlijst staan, maar die zien er allerbelabberdst uit. Tussenin staan er dan ook nog wat bewoonde flats van Russische makelijk, wat het een vreemd allegaartje maakt.

De toeganspoort van het Fort

Het museum

We bezoeken ook nog “church-hill” waar dicht bij elkaar 4 kerken staan.

1. De Martin Lutherkathedraal (thans een Lutherse kerk en beschamend kaal en lelijk)

2. Een witte kerk (Van de onbevlekte ontvangenis) die er aan de buitenkant mooi uitziet, maar waar we niet naar binnen kunnen, want gesloten. Buiten wordt Peter nog wel aangesproken door een jonge vrouw die vertelt dat haar moeder een nieuwe heup gaat krijgen. Peter begrijpt uit het gebrekkig Engels dat ze dit bericht graag met hem wil delen, maar eigenlijk komt het erop neer dat ze hem geld wil aftroggelen om die nieuwe heup te betalen.

3. Een kerk van de “Old believers”, een afsplitsing van de Russisch orthodoxe kerk. Daar komen we ongeveer 1 meter binnen; dan moet ik mijn sjaaltje opdoen (dat doe ik); Peter moet een lange broek aan (daar kan hij even niet aan voldoen) en als ik dan in mijn eentje verder wil lopen, mag dat ook ineens niet meer en moeten we vertrekken.

4.  Aan deze Russisch orthodoxe kerk houden we een goed gevoel over. We worden nergens om afgewezen en geweigerd en de kerk is mooi van binnen. We moeten nog wel een beetje stiekem foto’s maken, want dat wordt nog niet zo erg op prijs gesteld.

We vinden een lekker koel terrasje in de hoofdstraat waar we wat drinken en een kaartje leggen. 50 meter verderop hebben we ’s morgens voor een bank al een enorme rij mensen zien staan wachten. Het is er zo druk dat er zelfs rijen met stoelen staan opgesteld en er loopt politie rond om alles in goede banen te leiden. Aan een van hen vraag ik wat er aan de hand is. Hij vertelt dat de bank (een Noorse) zwaar in de problemen zit (het woord failliet is te zwaar volgens hem) waardoor deze klanten besloten hebben al hun geld op te nemen (en ook hopen dat ze nog kunnen krijgen). De ober op het terrasje vertelt ons een gedeeltelijk ander verhaal. Het klopt dat er een bank in grote problemen is (hij spreekt wel van een faillissement) en dat deze mensen hier in de rij aansluiten (’s middags om 5 uur nog steeds) om hier bij deze bank klant te worden en een nieuwe rekening te openen! Ik weet nu natuurlijk niet welk verhaal klopt, maar ik heb al wel eens in Azië rijen mensen voor een bank zien staan als de salarissen/pensioenen binnen waren, maar zoiets als dit in een Europees land nog nooit.

’s Ochtens in de rij

en aan het eind van de dag…

’s Avonds dineren we op grote hoogte: op de 10e etage van een hotel. Het eten is superlekker. Als ik de ober vraag waarom het jonge stel 3 tafels verderop een brandende kaars op tafel krijgt en wij niet, fluistert hij samenzweerderig dat de mannelijke helft daarom speciaal gevraagd heeft omdat hij vanavond zijn vriendin ten huwelijk gaat vragen. Wij wachten het grote moment niet af en ik kan dus niet vertellen of ze “ja” gezegd heeft.

Het is weer een leuke dag geweest.

Ook de tweede dag gaan we naar het Fort, maar dan alleen om naar het museum te gaan. Behalve 5 originelen van Rotho die in Daugavpils geboren is, is er moderne kunst te zien van kunstenaars, voornamelijk uit Letland en Litouwen. Ik geniet met volle teugen want er zijn veel mooie werken bij.

linksboven een originele Rothko

’s Middags rijden we verder naar Ludza. Het is een rustige weg, die langs meren voert. We stoppen een paar keer, maar net op plaatsen waar niets te doen is, of op een doodlopende weg, of…. Eén keer gaat het goed en kunnen we even aan de oever van het meer zitten.

Het is ’s avonds weer een hele queeste om een restaurantje te vinden en uiteindelijk belanden we bij een hotel om het hoekje, waarvan de uitbaatster een ster is in zuchten, met de ogen draaien en opnoemen wat er allemaal niet kan gegeten worden. We laten ons niet uit het veld slaan en krijgen uiteindelijk een kop soep en kip met friet besteld. Als er dan ook nog 12 Spaanse gasten komen die net als wij vastbesloten zijn om daar te eten, krijgt de uitbaatster haast een appelflauwte. Haar man weet haar echter aan te pakken en stuurt haar met een notitieblokje naar de tafels om de bestelling te noteren. En, het moet gezegd: al zuchtend en puffend krijgt ze het toch voor elkaar. Een vreemde manier om een restaurant te runnen, maar ja, ze heeft geen enkele concurrentie!

(Linksachter staat de uitbaatster)

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

2 dagen door Litouwen

Dag 1

Omdat we een grote bocht in Letland moeten maken om in het Oosten te komen, kiezen we ervoor om een iets kleinere bocht door Litouwen te maken. Zijn we daar ook weer 2 dagen geweest.

We koersen eerst richting Rundale (in Letland nog steeds) omdat daar een schitterend kasteel staat. In veel reisgidsen vermeld en als je hier de naam laat vallen, vallen ze nog net niet in katzwijm. Het is inderdaad een imposant kasteel dat bijna zijn twintigjaar durende renovatie zal gaan meemaken. Veel grote kamers met vooral schitterende wanden en plafonds, de kunst aan de muren hebben we niet bekijken: het is te veel voor de tijd die we hebben en bovendien hou ik niet zo heel erg van die klassieke schilderijen. De tuin aan de achterzijde is erg mooi, al stoort het mij dat je aan de rand van de tuin gewoon een huis van de buren ziet staan. Dat kan oorspronkelijk niet zo geweest zijn!

Om een uur of vier komen we aan in Birzai, een stadje dat bekend staat om zijn bieren (zo vermeld de reisinfo) en we verwachten dus veel terrasjes met bierdinkende mensen. Hoe fout kun je dingen inschatten?! We worden vriendelijk ontvangen door de hostess. We blijken te slapen boven een restaurant dat vandaag is afgehuurd door een gezelschap. Dit bevindt zich als we aankomen, op het terras voor het restaurant. We zeulen onze koffers naar de 2e etage (dat is hier ook echt de 2e), en wandelen daarna naar het centrum om op een van die vele bierterrasjes een pintje te pakken. Mooi niet! Het enige wat we zien is een bruidspaar voor de kerk en een wagen met 2 paarden ervoor om het buidspaar later te vervoeren. Verder lijkt het dorp uitgestorven. Na veel zoeken vinden we aan de achterkant van een chocolaterie een klein terras waar wat gedronken en gegeten kan worden. Daar settlen we ons en zijn we de komende uren te gast om een potje te kaarten, wat te drinken en te eten. We zijn dolblij dat we dit gevonden hebben!

Als we vroeg in de avond weer bij ons hotelletje aankomen, vinden we een plaatsje op het terras beneden waar het feestje nog volop aan de gang blijkt te zijn. Het is een gezelschap van vooral dertigers, met een flink stel kinderen erbij in alle leeftijden: er staan zelfs een stuk of drie kinderwagens vlakbij ons tafeltje geparkeerd. Het gezelschap is erg luidruchtig en er komen steeds meer flink aangeschoten feestgangers langs ons tafeltje gelopen. We zitten inmiddels naar De slimste mens te kijken, als een van de mannen een praatje met ons komt maken. Waar komen we vandaan? Wat voor feestje dit is? Het doopfeest van zijn 8 maanden oude dochtertje dat hier lekker in de wagen ligt te slapen. Ja, bij zo’n doopfeest komen alle vrienden en dan worden er een paar biertjes gedronken! (De tafeltjes van de gasten zijn overladen met glazen bier en flessen wodka.). Ja, ja…..

Twee quizrondes verder komt een vriend van de de vader bij ons een praatje maken. Waar komen wij vandaan? En, mag ik jullie een vraag stellen? Wat komen jullie in vredesnaam in Birzai doen? Hoe kom je hier terecht? Er is hier helemaal niets te doen?  Nou, leg dat maar eens uit aan zo’n dronken feestganger die nauwelijks Engels spreekt, maar wel een punt heeft. Wij hebben namelijk zelf ook geen flauw idee waarom we precies hier zijn! We kwamen hier gewoon voorbij en we moesten toch ergens slapen?!

Als we na een uurtje later naar onze kamer gaan, zijn de meeste gasten al wel vertrokken, maar op de schommelbank hangt een half slapende dame die al een uur aan het proberen is haar man mee naar huis te krijgen, maar ze heeft de moed kennelijk opgegeven. Haar man hangt eveneens half slapend en ladderzat in een stoel tegenover haar.

Wij wensen ze vriendelijk welterusten, maar krijgen – zoals bijna altijd hier als je iemand groet – geen antwoord. We zijn het inmiddels gewend en vatten het niet persoonlijk op.

Dag 2

Na een lekker ontbijt (ik krijg een paar lekkere gevulde pannenkoekjes en Peter een omelet) rijden we verder oostwaarts. We stoppen een paar keer. De end keer om een wandelingetje te maken bij een meer bij een giga-hoge uitkijktoren (Peter beklimt hem 60%, terwijl ik bewonderend toekijk); een andere keer om in Stelmuze een 17e eeuws houten kerkje (heel mooi!) en een 1500-2000 jaar oude eik te bekijken.  Op deze manier wordt de route wel heel afwisselend en we zijn dan ook sneller dan ik had verwacht weer in Letland: in Daugavpils. Hier blijven we 2 dagen, o.a. om een tentoonstelling van Rothko te gaan bekijken.

In Rokiskis

1500-2000 jr. oude eik

17e eeuws houten kerkje

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Een gekke dag in Liepāja

Het begint als we ’s morgens besluiten het globale reisplan te wijzigen: we gaan toch via Litouwen naar het Oosten van Letland verder. Booking.com reservering wijzigen en een accommodatie in Birzai (Litouwen) regelen.

Ruim op tijd voor de stadswandeling met gids door het centrum, wandelen we vooraf al wat door de stad. We komen via 2 markten bij een overdekte markthal en omdat de wandeling precies tijdens de lunch valt, besluiten we wat dumplings te eten. We bestellen, worden naar een tafeltje gedirigeerd en 20 minuten later hebben we nog steeds niets. En dan begint de tijd te dringen als we ook eerst nog ergens een kop koffie willen drinken. Ik ga vragen of het nog lang duurt en de dumplingverkoopster geeft aan dat het nog minstens 5 minuten duurt. We besluiten dan maar zonder het hapje te vertrekken. Ook bij het koffiedrinken verloopt het allemaal supertraag, zodat we ons nog moeten haasten om op tijd bij het startpunt te zijn. Ik heb het gevoel dat we sinds ons vertrek in het hotel achter de feiten aanlopen. Pfff…

De stadswandeling met de gids en 2 Australische dames is interessant, lang en ver. Interessant omdat onze gids veel weet over de geschiedenis en architectuur van de stad (Berschi heeft de halve stad voorzien van schitterende panden); ze leidt ons gedeeltelijk via de muziekroute en laat ons in een straat kunstwerken zien die bepaalde coupletten van het volkslied verbeelden, wijst ons op een muziekboom waarin muziekinstrumenten te herkennen zijn en waar ook muziek klinkt van een beroemde rockband Livi. Aan het einde van de 2 1/2 uur (!) durende toer komen we ook nog in de moderne schouwburg waar spontaan door omgevingsbeweging en luchtdrukwijzigingen klanken geproduceerd worden: wat een aparte beleving.

 

de markthal (architect Berschi)

Muziekboom

Peter staat intussen op zijn horloge te kijken, want over een kwartier loopt de parkeermeter af en het wordt kiele, kiele of we het halen. Daar gaan we weer …. opschieten dus. Dat lukt, zoals alles uiteindelijk.

Na een snelle lunch (Griekse salade bij een Mexicaans restaurant) rijden we naar het Noorden van de stad waar we om 16.00 u. een rondleiding krijgen in de Karosta gevangenis. Het gebouw had als bestemming een militair hospitaal, maar van begin af aan werd het een detentiecentrum voor militairen die buiten de pas liepen. Afhankelijk van wie de stad overheerste zaten hier Duitse, Russische of Letse soldaten: altijd in korte detentie, wachtend op hun definitieve veroordeling. Het is interessant en tegelijkertijd ook wel akelig om hier rond te lopen in de wetenschap dat zoveel mensen hier geleefd hebben in angstige afwachting, overdag ploeterend op het land en ’s nachts op een houten plank op de betonnen vloer met minimaal 2, maar soms wel 15 man op een rij, overgeleverd aan de grillen van hun bewakers.

Karosta gevangenis

En dan rijden we naar het eiland van Liepaja waar vroeger bunkers stonden, e.e.a. ter verdediging van de stad. Nu zijn op de restanten van de bunkers 5 bubbles geplaatst (5 doorzichtige ballonnen waar een bed in staat). In het voorstukje staat een tafeltje, 2 poefs en 2 klapstoeltjes. That’s it! Oh ja, er staat op het terrein ook nog een douchehok en een Dixie.

Buiten ons is er nog één bubble bezet door een jong stel, waarvan de jongen ons – nadat we een praatje hadden gemaakt bij hun barbecue – een bordje met eten komt brengen. Zo lief!

Naarmate de avond valt en het donkerder wordt, is het steeds sprookjesachtiger. In de bubbles ligt op de grond een snoer met gekleurde ledlampjes. Als we gaan slapen, doen we de lichtjes uit en liggen we in een zeer comfortabel bed onder een lekker warm dekbed onder de sterrenhemel: geweldig!

En dan is er weer een nieuwe dag…

Aanvankelijk kan ik niet in slaap vallen door wat muizenissen: wat als de spanning uitvalt van de ventilator die zachtjes verse lucht in onze bubble blaast? Hebben ze een noodaggregaat? Stort die bubble dan niet in en stikken we dan niet? (Toch de de tussenrits maar een stuk open zetten.) De ventilator kan het natuurlijk sowieso begeven, toch? Nou ja, we hebben een telefoonnummers (just in case). Uiteindelijk val ik toch nog redelijk snel in slaap. Ook het wakker worden van de langzaam opkomende zon is geweldig. Wat is dit leuk!

We ontbijten buiten waar het al lekker warm is.

Om 8 uur staan we met de auto bij de caravan die als receptie dient. De jonge knul die ons gisteren ontving, is er nog niet en ik zie nu dat de ijzeren brug met een hek met hangslot is afgesloten: we zitten opgesloten op het eiland! Vreemde constructie, maar ja, we hebben een telefoonnumer toch? Na een kwartier gaat Peter bellen en dat houdt hij nog zo’n half uur vol. Inmiddels zijn we behoorlijk geirriteerd.

Om 5 minuten voor 9 komt er eindelijk een (andere dan gisteren) jonge knul aanrijden die het hek opent. Peter spreekt hem erop aan dat de afspraak was dat we om 8 uur weg konden en dan komt de klap op de vuurpijl….Als Peter zegt dat er ook niet wordt opgenomen als we bellen zegt hij laconiek dat het telefoonnummer is gewijzigd (maar dat is nergens vermeld: noch op de caravan, noch in de infomap in de bubble). Peter wijst hem nog op zijn onverantwoorlijk gedrag, terwijl ik alleen maar denk: “Goed dat ik dat gisteravond niet wist, want dan had ik wereklijk geen oog dichtgedaan en godzijdank is er vannacht niks gebeurd waarvoor we hulp nodig hadden….”

En toch, ik had het niet graag willen missen.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen