De laatste week

Sete

Maandag 1 juli

Als we opstaan ……oei, wa waait t toch hard…..
Op de fiets naar Sete.
De route wijkt nauwelijks af van gisteren, dus heel mooi

Sete is toeristisch: barst van de eet- en dranktenten! 
Eerst de stad verkennen, heel veel omhoog, naar Maria die alles overziet, maar aan haar voeten staande, zien we niks….

De “Kleine vissershuisjes” zijn nergens te vinden, maar de zoektocht op zich is al leuk.

(…soms is fietsen daar, zeker als het warm is, best vermoeiend…)


We lunchen in 2 restaurants. Voorgerecht: oesters op de hoek en vissoep bij hun buren. En hoewel dan het hoofdgerecht en toetje nog “horen” te volgen, vinden wij het genoeg!

Op de terugweg nog ff langs Huitre-dorp.

Terug, bekaf en thuis waaien we weg! Het lijkt wel Zaragoza!
Het blijkt een combi van de Mistral en de wind uit Toulouse! , maar deze is wel heel heftig en dus klopt mijn “niet normaal!”

Morgen naar Toulouse

(Opnieuw) kennismaken met een oud klasgenoot van Peter die hij een halve eeuw niet heeft gezien: Gerard en zijn Franse vrouw Michelle.
Ze wonen in een dorp op 9 km. van Toulouse in een bungalow op een flink stuk grond aan een hofje. Onze camper kan bij hen op het erf staan.
Ontvangst met champagne, heel hartelijk: aan gespreksstof geen gebrek. De gastheer heeft zijn best gedaan op de maaltijd en die loopt uit tot ver na middernacht…..

De volgende dag, dinsdag 3 juli staan we later op dan we gisteren van plan waren, maar dat was gisteren…
Kop koffie, wat toast en wegwezen: Gerard en Michelle laten Toulouse zien vanuit hun visie op die stad. Eén ding is vooral merkbaar: ze houden ervan!
We zien het centrale plein, het oudste koffiecafé (wat mooi is en al meer dan een eeuw in handen van één familie!), La Fayette en het dakrestaurant en tot slot het Space- museum, waar Peter en ik een reis naar de maan maken…


‘s Avonds maken we kennis met hun vrienden in het naburige dorp waar op woensdagavonden in de zomer een feestavond is. Drankjes, hapjes, drankjes, muziek, drankjes: kortom heel gezellig!

Woensdag, 3 juli
Tijd om verder te gaan. We koppelen af, rijden zonder krasjes hun terrein af op weg naar Rodez, naar het museum van Soulages, volgens Gerard een fantastische schilder/kunstenaar. Heel veel werken van hem zijn daar tentoongesteld en we zijn onder de indruk…dat we daar nog nooit van gehoord hebben…. iets voor De Pont in Tilburg! Heel indrukwekkend!

We rijden door naar onze eindbestemming voor vandaag: Camping Du Colombier in Loubeyrat.

Het is zo’n kleine camping dat we er in eerste instantie voorbij rijden, maar we hebben een fijne plek in de zon, het restaurantje is ‘s avonds open en het eten niet slecht voor op een camping.

Omdat ik me niet top voel (keelpijn en ik denk een beetje koortsig) ga ik na het eten meteen naar bed, met als inslaapmiddel een paracetamol en het debat in de 2e kamer…..nou, dat wil wel…ik slaap zo!  

Vrijdag 5 juli

We zijn aanbeland in Gien, aan de Loire.
Peter gaat nog even wandelen naar de stad, maar in Gien, is weinig te zien!

We zijn blij dat er een restaurant is, want alle andere keren dat we terugkwamen via Frankrijk, is het avondeten altijd problematisch: er was geen restaurant (misschien door onze plaatskeuze, dan kan) of ze waren gesloten.
Nou, ook dit keer valt het weer vies tegen: ze zitten volgeboekt!
Gelukkig hebben we ‘s middags bij Leclerq flink wat blikken ingeslagen voor barre tijden en de zuurkoolmaaltijd smaakt prima.

Zaterdag 6 juli

Nog één tussenstation voor we naar huis rijden. In de buurt van Reims vinden we een camping in Val de Vesle.
Er zijn hele grote plekken en we hebben vrije keuze. 
En, aan het eind van de middag kunnen we zowaar nog in de zon zitten, maar het is wel zoeken waar precies, want er staat een harde wind!

We waren er dit keer goed op voorbereid dat het avondeten “thuis” ging plaatsvinden en we hebben een lekkere kaasfondu!

Zondag 7 juli

Ik realiseer me dat ik over de laatste dagen niet echt spannende verhalen weet te vertellen. Dat kan ook eigenlijk niet, want de terugreis door Frankrijk is zo gepland dat we een flink aantal uren rijden, halverwege de middag aankomen om wat bij te komen, op tijd naar bed gaan en de volgende dag, idem dito.

Zo gaat het ook vandaag.

Wel plannen we het zo, dat we tegen 14.00 uur een fijne parkeerplek kiezen omdat we dan de tijd nemen om naar de formule 1-race te kunnen kijken: deze keer die in Silverstone.

We vinden een fijne plek in Havelange (België) en als we helemaal startklaar zijn (inclusief een bakje chips met een zelfgemaakt dipsausje) en Peter zet het programma aan, dan zien we van alles behalve de start van de race. Peter heeft zich vergist met uurtje vroeger, uurtje later en realiseert zich nu dat de race pas om 16.00 uur start!

Twee uur later kijken we inderdaad naar de start van de race, maar dan staan we al 50 km. onder Eindhoven.

We hebben een afwisselende, wisselvallige reis gehad dit voorjaar. Afwisselend qua plaats (in de natuur, in de stad; in de bergen, aan zee; kleine en grote campings; onpersoonlijke en zeer persoonlijke ontvangsten) en wisselvallig qua weer.

We hebben er wel weer enorm van genoten.

Dankbaar dat we dit kunnen doen.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

27 juni t/m 30 juni Laatste dagen Spanje


(Eerst maar even vertellen waarom ik zo onregelmatig blog. De wifi-verbindingen zijn op de laatste plaatsen waar we zijn: bagger. Dat is heel demotiverend. Ik schrijf dan wel in Notities, maar pas als ik dan eindelijk kan publiceren, moet ik alle foto’s er nog bij gaan vinden en die staan dan al weer een eindje terug in de tijd. Maar het zij zo….

Adios Ridaura

Donderdag, 27 juni

Camping Ridaura is geweldig. Enige nadeel is het geluid van de autoweg die ervoor langs loopt. Maar, wij staan bovenin tegen de Via Verde, het vrijliggend fietspad over een traject waar eens de trein liep en we hebben besloten de geluiden van de weg te negeren en dat lukt door alle andere voordelen. 
Het welkom is warm en zeer klantgericht: de plekken zijn overweldigend groot; het sanitair is netjes en ruim; er is een broodservice; het restaurant heeft een beperkt assortiment, maar wat je er bestelt is heerlijk: vers en er is zorg aan besteed. 🔝en wat een vriendelijke uitbaters hier!

Op vrijdag fietsen we eerst landinwaarts, naar Llagostera. Peter vindt het niet zo’n mooie tocht, maar ik vind het nogal meevallen. Best een fijn vrijliggend fietspad, bijna helemaal geasfalteerd en rustig ook. 
Llagostera is een klein dorp met een historische kern waar Peter, ondanks dat het lunchtijd is, toch eerst naar toe wil (waarschijnlijk in de hoop daar een leuk, klein,,  excusief restaurantje te vinden. Nou, dat vindt hij niet, hij raakt er zelfs iets kwijt). In een mum van tijd sta ik alleen op de plek voor de kerk waar Peter met de fiets aan de hand omhoog klauterde en ik met een bochtje naar toe fietste. Er is weer een telefoontje nodig voor de hereniging plaatsvindt. Die vieren we met een paëlla, waarna we via de plaatselijke supermarkt, terugfietsen naar “huis”.  
Fijne dag geweest.

Vrijdag 28 juni

ADIOS ESPAÑA

Alweer de laatste dag in Spanje. De tijd vliegt…
Vandaag fietsen we naar de  Costa Brava, naar Sant Feliu de Guixols (ik had er ook nooit van gehoord, maar ik vind het beter klinker dan Lloret of Margrat de Mar.)

We drinken een pilsje op het terras aan de haven en rusten uit van de mooie tocht over de spoorlijn van weleer de “via verte”, die ons o.a. langs oude stations voert, waarvan er een tot een soort museum is omgetoverd (een keer ronddraaien en je hebt alles gezien), maar het is toch leuk om te zien en deze plek hier wordt goed onderhouden. 

We fietsen naar het aanpalend gehucht aan zee San Pol om te lunchen. We hopen het toeristen -eten hiermee een beetje te ontvluchten, maar dat lukt niet.

Het eten ‘s avonds op de camping is – ondanks de beperkte kaart – van goede kwaliteit en met zorg klaargemaakt en geserveerd. (Top-camping deze!).
We krijgen een heerlijke mangosalade met tomaten en geitenkaas, en met basilicum-olie, gefrituurde artisjok en frietjes. 

Ik maak nog even een praatje met een Nederlander (ik denk een jaar of 50) die met een grote ooglap op zijn gehavende gezicht zit. Hij is gevallen met zijn gewone elektrische fiets, zomaar, uit het niets. Ook hem hebben ze moeten hechten! 
Een ongeluk zit in een klein hoekje. En het is niet het enige waar hij en zijn vriend mee te kampen hebben deze reis. De vloer van hun grote – nog vrij nieuwe – Bürstnercamper blijkt helemaal niet goed te zijn en ze moeten over Duitsland terug om het ding door Bürstner te laten repareren. Reizigers blijken van alles mee te maken en dat is wat het ook wel een beetje spannend maakt.

Zaterdag, 29 juni

We rijden naar Loupian (aan de zuidkust van Frankrijk). Wat we in heel Portugal en Spanje niet hebben meegemaakt, gebeurt hier. We komen 2 keer in een flinke file te staan die ons telkens toch wel zo’n 25 minuten vertraging geeft. De eerste wordt veroorzaakt door een Péage en voor mij is hij het spannendst, omdat ik, ingeklemd op de middelste baan tussen vrachtverkeer en toeristenverkeer, een sanitaire noodstop moet maken. Gelukkig laten de vrachtwagens mij ertussen en kan ik den Duuk op de vluchtstrook parkeren. Peter krijgt het er ook Spaans benauwd van en doet een schietgebedje dat er geen hulpdiensten langs moeten. Het gaat goed. 
Ik word er weer heel lief tussen gelaten en we kunnen onze file vervolgen…..

De tweede file wordt veroorzaakt door een vrachtwagen die met een klapband te maken heeft gekregen. 

Als we bijna op de Camping Municipal zijn, valt de voorspelde regen. Maar het stelt weinig voor en een uurtje later zitten we al aan de oesters in de smoezelige campingkantine. Etenstijd is eigenlijk voorbij, maar omdat er aan oesters weinig te doen is, behalve even open maken, maakt de kok een uitzondering. TOP!

We hebben ons voorgenomen om in deze streek elke dag oesters te eten. Ze zijn zo lekker hier en spotgoedkoop!

Deze eerste dag is het al gelukt en ook ‘s avonds eten we er een paar als voorgerecht bij de mosselmaaltijd in het dorp Mèze.

Heel tevreden fietsen we langs de mooie kust naar huis. 

Zondag 30 juni

Vandaag hebben we een speciale missie. We fietsen naar het dorp Frontignan om het oesterrestaurant te vinden waar we vorig jaar in oktober gegeten hebben en wat we maar niet kunnen vergeten. Enige verschil met vorig jaar: we moeten er nu heel wat meer kilometers voor fietsen (20 km. enkel), maar we hebben het er voor over. Bovendien is het vanaf deze kant ook een hele mooie kustroute en zien we hier volop flamingo’s. Zo mooi! Peter vindt de zaak terug.

De serveerster waarschuwt ons dat onze fietsen aan de overkant niet veilig zijn: er wordt op geloerd en veel gestolen. We mogen ze op hun terras zetten, eigenlijk min of meer in het restaurant, want dat bestaat alleen maar uit een terras voor een soort schuur waar zij in wonen, vermoed ik.

Zat het hier vorig jaar stampvol, nu zijn we de enige gasten. Volgens de ober is dit te wijten aan de verkiezingen (hij is vanochtend vroeg al geweest) en hij verwacht dat hun gasten vanavond komen. Ja, natuurlijk; bovendien is in Frankrijk de lunch niet de belangrijkste maaltijd zoals in Spanje (we waren er net aan gewend😊)

Het eten smaakt er niet minder om. HEERLIJK, of het nu rauwe oesters, gegratineerde of scheermessen zijn….. het is allemaal even lekker.

Als we terug zijn, zijn we hartstikke moe, want ontzettend warm en ook nog wind tegen op de terugweg en pas als we een uurtje uitgerust hebben, zien we Max Verstappen 5e worden.

Een heerlijke dag!

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor 27 juni t/m 30 juni Laatste dagen Spanje

Prades

In de stralende zon rijden we naar Prades. Het is een goede snelweg, niet al te druk, maar we begrijpen nu wel waarom we hier geen camping konden vinden. Er is geen enkele bewoning en het stuk land waar we doorheen rijden heeft kennelijk voor niemand iets te bieden.

De laatste dag in Zaragoza (gisteren, zondag 23junj) zal ik me altijd herinneren (al weet je dat natuurlijk niet zeker) als een stormachtige dag. Peter maakt ‘s morgens een flinke wandeling langs het kanaal.
We fietsen rond het middaguur naar het dorp aan de overkant van de weg om wat te gaan eten en dat pakt heel goed uit: superlekker én na afloop kunnen we binnen ook nog naar de F1 kijken. Wat wil een mens nog meer als je verder niet zo veel kunt doen vanwege de storm 💨 windkracht 7 minstens. De geplande vreugdevuren als afsluiting van het feest bij het begin van de zomer, worden afgelast. De jeugd uit zijn ongenoegen met het afsteken van rotjes 🧨 ….

We verlaten de autoweg en komen in een interessanter gebied. We gaan hoog, hoger, hoogst en de wegen worden er niet breder op en slingerend gaan ze naar boven. Het is hard werken met den Duuk! 

Zo’n 5 km. voor we er zijn, betrekt de lucht en is er geen zon meer te zien.
De beoogde camping in Prades ligt op 900 meter hoogte en dat voel je, vooral ’s avonds. 

‘s Middags vinden we een leuk restaurantje vooraan in het dorp, waar we heerlijk lunchen. Een vriendelijke man vertaalt voor ons het menu dat op een kladblaadje staat. Gelukkig komt de zon er laat op de middag nog door, zodat we opgewarmd het bed induiken. 
Vervelend is wel dat we voor de zoveelste camping op rij, een waardeloze internetverbinding hebben en dat we allebei zo’n beetje aan het eind van onze datalimiet zitten. Nog even een paar dagen “afzien”.

Dinsdag, 25 juni

Als we wakker worden, schijnt de zon al door het dakraam.

We ontbijten buiten in de zon, in een T-shirt! Dat is best even geleden…..

Peter gaat vandaag een lange wandeling maken vanuit dorp Prades naar La Febró 7 km. verderop. Ik fiets een uurtje later naar La Febró en spreken af op het kerkplein (elk dorp heeft er wel één). 

Het is op de fiets al een heel avontuur, want op een paar hellingen na, is het continu afdalen (dus flink in de remmen). Ik vraag me af hoe de terugtocht zal gaan….
Peter ervaart hetzelfde hoor ik later, want zijn wandelpad komt al vrij snel ook gewoon op dezelfde weg uit waar iedereen langs moet. Nou moet ik zeggen dat ik op mijn 7 km. lange rit twee tegenliggers op de fiets heb gezien en 8 motorrijders die mij passeerden, dus we hebben geen last van de drukte. 

En, geloof het of niet, hoewel we allebei rond 12.00 uur in het piepkleine dorp zijn waar geen klap te beleven is, lopen we elkaar toch mis!

Als Peter mij om 12.10 belt is hij al begonnen aan de terugtocht en zit ik braaf op een stenen muurtje tegen de dorpskerk op hem te wachten.
“Ik vind het niks, daar beneden in het dorp. Ik ben dus weer maar op de terugweg…,”

Ik spring weer op de fiets en begin vol goede moed aan de klim.Als hij het kan lopen, moet ik het kunnen fietsen.

Het verbaast me hoe ver hij al weer op de terugweg is, want het kost me zeker een minuut of twintig voor ik hem inhaal. 
We ontmoeten elkaar weer in het dorp Prades waar we in dezelfde bar gaan lunchen. De vriendelijke tolk van gisteren is er ook weer en spreekt zijn bewondering uit voor mijn fietstocht. Hij heeft mij zien klimmen. Hij blijkt een van de drie chauffeurs van de de jeeps te zijn die mij op de terugweg gepasseerd hebben. 

Hij vindt het helemaal geweldig als het tot hem doordringt dat Peter de tocht te voet deed! 

Moe maar tevreden over onze prestaties blijven we de rest van de tijd op de camping. Eens kijken of hier om 6uur de TV ook aan gaat voor het Nederlands voetbalelftal.

En dat doen ze, speciaal voor ons zet de bartender de TV aan en op de goede zender, want verder is niemand geïnteresseerd in deze wedstrijd. 
We zien Nederland verliezen van Oostenrijk met 3-2 

‘s Avonds moeten we weer naar binnen, want op deze hoogte is het te fris om buiten te zitten. We kijken naar de een-na-laatste aflevering van de waardeloze serie Briganti.

Daarna is het goed  slapen 💤 😴 .

Woensdag 26 juni

We fietsen vandaag de andere kant op, naar Villanova de Prades. Toen we hier voorbijkwamen op weg naar de camping, leek dit een gezellig dorp. De eerste 4 km. is het flink wat klimmen en het uitzicht boven op de berg is adembenemend mooi en wat is dit een machtig gevoel als je op je fiets de berg over gaat. Het tweede deel is alleen maar dalen met een flink dalingspercentage.

Het dorp is verrassend niks. Het enige interessante is een zonnewijzer tegen een muur. We drinken een kop koffie in de enige plaatselijke bar waar ze een verrassend goede wifi hebben. We werken de wordfeud bij en checken email, whatsapp en andere social media.

Omdat het inmiddels lunchtijd is, en hier in de dorpskern niets te vinden is, rijden we naar de plaatselijke camping waar ook een goed restaurant schijnt te zijn. Dat klopt!

Het is een heerlijke plek, waar we uitgebreid de tijd nemen voor het middagmaal en een spelletje kaarten!  🔝

De klim naar boven valt ons uiteindelijk mee; we hebben al eens harder moeten werken. 

En, als we terugkomen op onze eigen camping, is het nog zonnig genoeg om lekker buiten te kunnen uitrusten,

Het is een heerlijke dag geweest.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Prades

Over Burgos (2) en Zaragoza

Door de weersverwachtingen gestuurd rijden we naar Burgos. Daar zijn we enkele weken geleden ook al geweest. We vonden het een mooie stad met een prachtige kathedraal die we niet meer bezochten omdat we die ochtend al zo’n mooie rondleiding hadden in het klooster: dat werd teveel van het goede. Nu hebben we een mooie kans om alsnog de kathedraal in te gaan.

Als we de camping oprijden, wordt er langs de kant enthousiast gezwaaid naar ons. De twee Duitse echtparen die in de buurt van Leon al onze buren waren, zijn er ook weer.
Als ze op hun fietsen stappen om naar de stad te rijden, geven we ze nog een tip voor de Michelin awarded tapasbar Favorita waar het heerlijk en betaalbaar eten is (wij gaan er morgen weer naar toe! Hmmm).
Wij doen vandaag niet veel meer dan lekker in het zonnetje zitten, want blij als die even schijnt.

De volgende dag (19 juni) worden we, als we binnen aan het ontbijten zijn, verrast door de Duitse “vrienden”. Ze staan op punt van vertrek en komen even afscheid nemen. Hoe bijzonder vinden we dat!
Dat gebeurt niet zo vaak op een camping waar de meeste camperaars maar kort verblijven en zeker niet door Duitse mede-reizigers (ik weet dat dit generaliseren is, maar ik doe het toch, gezien onze ervaringen in het verleden, zie blog vorig jaar)
Een uurtje later fietsen we naar de stad. Het is lekker zonnig weer en het ritje naar de stad is heerlijk ontspannend: vrijliggend fietspad langs het water en door het park, zo de stad in.
De kathedraal is, tja – hoe verwoord ik dat? – “te veel”. Te veel goud, te veel van alles.
Wel fijn dat ik hem gezien heb, want het blijft indrukwekkend.

We zien schoolkinderen in het laatste schoolweek voor de grote vakantie tot september, met geometrische figuren puzzelen, slenteren nog wat door de stad en lopen dan richting Favorita. Wat een ontgoogeling als blijkt dat die alleen op woensdag gesloten is en het vandaag woensdag is…. Maar ja, het is gelukkig niet de enige tapasbar.

Het is een goede move geweest naar Burgos.
Heel onverwacht krijgt Peter van een oude studiegenoot die in Toulouse woont, een uitnodiging om bij hem en zijn vrouw langs te komen. Ze hebben elkaar bijna 50 jaar niet gezien en pas onlangs is er digitaal contact door de reünie van studiegenoten die volgend jaar gaat plaatsvinden. We zijn verrast en besluiten om het gewoon te doen. We gaan de route wel wat wijzigen.
Die middag zijn we vooral bezig om de planning rond te krijgen t/m het weekend. Het blijkt dat het weekend heel veel feesten zijn omdat dan officieel de zomer begint. Heel veel campings die we benaderen voor een of twee nachtjes zitten vol en uiteindelijk kiezen we ervoor om t/m zondag naar Zaragoza te gaan. We waren er drie jaar geleden ook, maar op zo’n stad ben je niet na een paar dagen uitgekeken en we hebben er goede herinneringen aan.

20-22 juni ZARAGOZA

Het is een flink ritje naar Zaragoza, het regent flink en de lucht is afwisselend grijs tot licht dreigend.
Als we aankomen, krijgen we een plaats die we ter plekke veranderen omdat de grond zo scheef loopt dat onze blokken zeker te laag zijn om een beetje waterpas te kunnen gaan staan.
Eigenlijk willen we liever aan de andere kant staan waar lage hegjes de plekken inkaderen, maar ook hier is het stampvol. Bovendien hebben we een Duits gezin pal tegenover ons staan met drie kinderen onder de 3 jaar (een tweeling en nog een kleiner broertje). De ouders zijn óf overspannen óf niet goed wijs. Ze schreeuwen commando’s en bezigen teksten als “Als ik iets zeg, heeft dat consequenties…” en regelmatig zit er een kind voor straf in een stoel, die achterstevoren staat t.o.v. de groep.
Vader en moeder wisselen elkaar af qua bemoeienis met de kinderen zodat ze om de beurt ofwel apatisch in een stoeltje hangen of mediterend boven de afwas minutenlang naar buiten staren.
Dit zijn maar een paar observeringen, want we proberen ons zoveel mogelijk af te sluiten en niet te ergeren. Ze vertrekken de volgende dag.👋

Nadat we de was gedaan hebben (superfijn die grote wasmachines en drogers) fietsen we naar de stad (ongeveer 6 km).

We bezoeken het Museo Pablo Gargallo (een beeldhouwer) in het Argillo paleis. Dit paleis is eigenlijk een woonhuis, maar heel bijzonder qua architectuur. Vrij strak qua vormgeving en inrichting. Er is veel ruimte voor de tentoongestelde werken die veelal bestaan uit bronzen beelden en maskers. Wat vooral opvalt zijn de vele “gezichten” van de beelden en maskers. Vanuit elke kant bekeken is er een ander gezicht te zien.

We gaan op zoek naar de tapasbar met de stierenkoppen waar we 3 jaar geleden waren. We vinden alleen een gesloten deur met een stierenkop en vermoeden dat we hem gevonden hebben: morgen maar eens kijken of dat klopt.

We vinden een goed alternatief en als we later op de middag een pilsje gaan drinken op een terras blijken we tegenover het Museo Pablo Gargallo beland te zijn. Als we naar het toilet gaan, blijkt het een heel mooi pand te zijn met een indrukwekkend voorraad wijnen en de winkel heeft een groot assortiment van de meest exclusieve hammen, kazen en patés.

Aan het eind van de middag bezoeken we het kasteel Aljaferia uit de 11e eeuw. Het is van Moorse architectuur en een bezoek zeker waard.

Ik heb me een tijdje gefocussed op de prachtige plafonds in dit kasteel, maar ik heb het op moeten geven. Zo veel moois!

‘s Avonds kijken we naar Nederland – Frankrijk en genieten vooral van het app-verkeer in de familie-app.

22 juni

Ook deze avond kijken we naar het voetballen (België-Roemenië) omdat het veel te koud is om buiten te zitten en eigenlijk vinden we dit een veel leukere wedstrijd dan gisteren. We zitten maar met ons tweetjes te kijken (bij de tweede helft komt er nog één man bij die ook fan is van de Belgen).

Vanochtend zijn we dan al weer naar de stad gefietst en hebben de Mercado Central bezocht. Een markthal van eind 19e eeuw, geïnspireerd op de Hallen in Parijs, rechthoekig en een ijzeren structuur.
Ook de marktkramen zijn strak in 3 rijen geplaatst, het is er supernetjes (geen prulletje op de vloer), waardoor het wel de rommelige gezelligheid mist van andere Mercado’s die we hier zagen.

Rond het middaguur gaan we kijken of we het gisteren goed gezien hebben en we echt de stieren-tapasbar vonden waar we naar op zoek zijn. Het klopt! Eureka!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

2 Mooie dagen in (de buurt van) León

Zondagmiddag gaat Peter eens in de buurt van het restaurant van de camping kijken of het wifi-“bereik” daar beter is zodat hij nog een stukje Nederland – Polen kan bekijken op de i-pad. Hij ontdekt dan dat daar de TV aanstaat en dat er voetbal gekeken wordt door een echtpaar dat op spuugworp afstand woont van Eindhoven.

We kijken samen, maar raken zo in gesprek dat we blij zijn dat we het winnende doelpunt nog zien.
Het is zo een paar uur verder waarin ze onder meer vertellen dat ze beiden een sabbatical year hebben waarin ze onder andere de camino fietsen, zij met ondersteuning (dat kan dus ook) en hij zonder. Ze moeten snel gaan douchen om een beetje op tijd bij het avondeten te zijn, want de campingbaas heeft al wel een keer of vier gezegd dat we om 19.00 uur kunnen eten. (We vermoeden dat hij het vooral niet te laat wil maken daar en dat vermoeden blijkt de volgende dag te kloppen. Hij heeft geen restaurant om ‘s avonds nog eens gezellig bij te kletsen).
Het is typisch zo’n camping waar heel veel fietsende camino-gangers aanleggen (één man zelfs met een ligfiets en een drone), elk met een eigen mooi verhaal. Mooi om dit zo mee te maken.

De tweede dag (maandag 17 juni) gebruiken we om naar León te fietsen. We fietsen achter 2 Duitse echtparen aan die de route kennen, maar we raken ze kwijt. Toch hebben we ons op het goede spoor gezet en als je het eenmaal weet, is het kinderlijk eenvoudig. Daar zijn we ook wel even aan toe nadat we een aantal kanten geprobeerd hebben waaronder een afdaling door het bos , steil naar beneden, met losse stenen en geulen waar we alleen maar kunnen strompelen met de fiets aan de hand (dus terug!).

León is een hele fijne stad om wat rond te crossen en te wandelen en er zijn een paar bijzonder mooie plekken, waaronder de kathedraal met kloostertuin en het Casa Botines, ontworpen door Gaudi in opdracht van een textielmagnaat Botinàs. De hand van Gaudi is niet alleen te vinden in de constructie van het huis, maar ook in de glazen ramen en erkers. Tegenwoordig is het een museum over het leven en wonen van de eigenaren maar er zijn ook etages met veel moderne kunst van o.a. Dali en Rodin en hedendaagse kunstenaars. Wij dwalen er een paar uur rond nadat we geluncht hebben in de volksbuurt Barrio Húmedo (vochtige wijk genoemd i.v.m. het vele vocht, bier en wijn, dat er geschonken en gedronken wordt) die dateert uit de Middeleeuwen.

We moeten de ochtend daarop in de regen opbreken en vertrekken, maar net op een moment dat het even iets minder hard regent.
We hebben ons reisplan gewijzigd en gaan naar Burgoss, waar het de komende twee dagen redelijk weer is.

‘s Avonds is het zacht weer en we kunnen nog best lang buiten zitten, maar ‘s nachts barsten de wolken open en is er flink wat onweer met fikse buien.

Gaan we toch nog de kathedraal bekijken, want volgens mede-reizigers hadden we die echt niet over mogen slaan.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Gallisch

Vrijdag 14 juni
De laatste dag in Galicië ervaar ik wat het betekent om gallisch te worden: misselijk van woede.

We stappen om 9 uur het ziekenhuis aan de overkant van de camperplaats binnen om “even” door een verpleegster of dokter de draadjes uit mijn wond te laten verwijderen.

De eerste persoon die we aanspreken is hulpvaardig en neemt ons mee naar een andere ingang waar dit soort hulp geboden wordt. Hij legt de medewerksters uit wat de bedoeling is, maar de 2 dames achter de balies beginnen meteen al “nee” te schudden.
“Hebben wij een Internationale verzekeringskaart? En wel voor een “public hospital”?

We bellen de Ohra en leggen de situatie uit. Zij sturen onmiddellijk een linkje waarmee we een app kunnen downloaden, dan een formulier kunnen invullen en opsturen waarna zij dan een tijdelijke Internationale pas opsturen. Simpel toch?

Dat doen we ter plekke, waarna we blij met onze telefoon naar de balie gaan en het bewijs laten zien. Weer wordt er “nee” geschud. Dit is een public hospitaal en met dit bewijs moeten we naar een privat hospital – 20 minuten fietsen verder aan de andere kant van de stad. Maar “public” betekent toch voor iedereen? proberen we nog. 
Dan komt een van de medewerksters achter de balie uit en met behulp van haar vertaalapp. spreekt ze behoorlijk lange teksten in, waarna ze de telefoon demonstratief naar mij draait, zodat ik de Engelse vertaling kan lezen. Ze denkt kennelijk dat ik kan snellezen in het Engels, want ze begint alweer een nieuwe tekst in te spreken en dit herhaalt zich een aantal keren. Ik heb niets in te brengen, want zo gauw ik mijn mond opendoe, heft ze bezwerend haar hand op en moet ik luisteren. Ik voel een onbeschrijfelijke woede opkomen en Peter die het ziet geeft mij zijn telefoon met de vertaalapp en zegt “Spreek maar in, wat je wil zeggen”.

Ik spreek in: “Word ik hier geholpen of niet?”

Het antwoord is even kort als duidelijk: “No, aqui” (hier niet).

Ik draai me om en we vertrekken. Ik ben gallisch; misselijk van woede. 😤 

In het privat hospital kom ik tot rust. We worden goed ontvangen, er wordt geluisterd wat we nodig hebben en een soort privat hostess leidt ons door het proces. Ook hier is het bureaucratisch en hebben ze al onze gegevens, van paspoort tot ISBN, van adres in Eindhoven (misschien komen ze op bezoek voor nacontrole?) tot verzekeringspasje nodig, maar er worden oplossingen gezocht “Als jullie meteen betalen met een creditcard en thuis de kosten terugvragen, gaat het stukken sneller”. Dat doen we.

De draadjes gaan eruit. De wond behoeft nog enige nazorg, want hij is nog niet helemaal dicht. Ze hadden het beter gevonden als er geen pleister op was geplakt, maar daar hebben we nu niets aan. We krijgen goede instructies, een boodschappenlijstje voor de apotheek om de hoek en een A4-map waarin ze het medisch verslag en de rekening hebben gestopt. Dit alles in een goodybag met nog 2 notitieblokjes en een balpen van de zaak. We hebben lol met de 3 dames die alle papperassen regelen en onze PA loopt met ons mee naar buiten zodat ze kan aanwijzen waar de apotheek is! Kijk, zo kan het ook!

Nu alle klusjes geklaard zijn, fietsen we de oude stad in om te ontbijten (het is inmiddels 11.30 uur) en de boel te verkennen. 

A.Coruña is een leuke stad om doorheen te crossen en er zijn heel wat mooie plekjes te vinden.

Aan het eind van de middag gaat het regenen, maar dan zijn we al terug op de camperplaats.

We gaan alleen ‘s avonds nog even te de stad in om wat te eten. De achter rollators strompelende bejaarden zijn dan vervangen door hippe jongelui: een totaal andere binnenstad dan vanmiddag.

In een hippe koffietent gisteren lazen we onderstaande wifi – informatie.

PON(TE)FERRADA

Zaterdag 15 juni

Op weg naar Ponteferrada rijden we naar O Cebreiro, op 1300m. hoogte. Het is een piepklein dorp waar Keltische huizen met stapelmuren en rieten daken staan. Tot voor kort werden ze nog bewoond, maar nu is het een “open volkenkundig museum”. Eén van de huizen is toegankelijk gemaakt voor bezoekers. Het 9e-eeuwse Mariakerkje is een trekpleister voor de Caminogangers.

Wagner heeft zich bij zijn opera Parcival laten inspireren door het volgende verhaal uit de 14e eeuw.
Een zeer gelovige man kwam te voet naar boven om in dit kerkje de communie te kunnen ontvangen. De dienstdoende priester dreef de spot met de man, maar toen hij de hostie uitreikte, veranderde die in vlees en de wijn veranderde in bloed. 

En nu zijn we op camping Valle de Seo.

Fijn, klein, geen enkele bereik. En vanmiddag weer zon (lekker in het T-shirtje), afgewisseld met bewolking en dan is het toch koud! 

Vanavond eten we Cecino de Leon, een specialiteit uit – je verwacht het niet – Leon.

Een overheerlijke gerookte, gedroogde ham, hier op een broodje met een tomatencrême en geitenkaas.

Morgen gaan we de naar de stad Leon.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

San Fransisco – A. Corũna

Als we de camping uitrijden staan we meteen voor een dilemma.
We moeten rechtdoor (maar daar mogen we niet in) linksaf is echt de foute kant op en rechts loopt de weg omhoog, maar we moeten afdalen, richting de zee. Toch maar de laatste gepakt en onze Garmin gaat akkoord.

Het gaat min of meer goed, totdat we een scherpe bocht (en echt een héle scherpe bocht) naar links moeten maken naar een sterk afdalende weg, op een punt waar een bestelauto staat én waar net een auto omhoog komt die rechtsaf die scherpe bocht moet gaan maken.
Ik draai hem in naar links en Peter stapt uit om te kijken of ik rechts vóór niet tegen een muur aanknal (oh, ja, daar is ook nog een hoge muur): hij schat in dat het kan en gebaart “kom maar, kom maar…”.
Als ik nog 10 cm. van de muur af ben, krijg ik een stopteken en gebaart hij dat ik achteruit moet!
Ik sta op een helling naar beneden, he! Hoe dan? Ik heb geen enkele marge….
Ik denk aan mijn rijlessen van lang geleden en gebruik er de handrem bij. Het lukt, maar het zweet staat in mijn handen.
Veel spannender wordt het niet vandaag.
We rijden eerst 30 km. langs de prachtige kust naar Cee, op zoek naar de langste hooi-opslag die zich hier ergens moet bevinden. We zien behoorlijke wat grote, maar de kamipoen van Spanje (meer dan 34 m.) hebben we toch gemist.
Bij Cee draaien we een snelweg op en om 13.00 uur staan we op de camper-/annex parkeerplaats aan de haven in Corũna.
We hebben hier een aantal praktische zaken af te werken voor we ons in het stadsgewoel storten.
1. de was: lukt meteen met een goede wasmachine en een droger; na 1 1/2 uur ligt de was weer in de kast.
2. de handrem van de fiets van Peter moet gerepareerd worden: lukt ook want een hele aardige fietsenmaker kan hem na de lunchpauze (tot 17.00 uur!) repareren.
3. de hechtingen moeten uit mijn arm gehaald worden. Hier tegenover staat een Rode Kruispost, maar die lijkt permanent gesloten. Dan morgenochtend maar in het ziekenhuis hier tegenover (we boffen met de ligging van de camperplek: alles super dichtbij!)

Nadat de fiets van Peter gerepareerd is, fietsen we naar Hercules – de vuurtoren.

Het is vanmiddag gelukkig droog gebleven en in het begin van onze tocht was het zelfs warm, maar tegen de avond wordt het behoorlijk fris en gaat het toch nog regenen.


We gaan niet meer op pad. Morgen weer een dag!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Langs de Galicische kust

Dinsdag 12 juni fietsen we naar Palmeira en Ribeira. De plaatsen op zich zijn niet zo heel interessant, maar de fietsroute ernaar toe is afwisselend en erg mooi. Hij slingert voortdurend af en aan de kust en de uitzichten zijn telkens verrassend.
In Ribeira – het eindpunt – lunchen we in een piepkleine bodega waar we voor het eerst zien dat er muntjes op de brede randen en in spleten in de muren worden gelegd (ik denk door de gasten) en we doen wat boodschappen. Daarna fietsen we ongeveer dezelfde weg terug.

De rest van de middag zitten we lekker in de zon en ‘s avonds eten we thuis kaasfondu.

Woensdag 12 juni

We rijden vandaag verder westwaarts langs de kust naar San Fransisco (lijkt verder dan het hier is😉).
Onderweg stoppen we 2 keer.
De eerste keer om naar de Miradoiro da Curota te gaan, een hooggelegen punt van waaraf je een schitterend uitzicht hebt op de omgeving, maar ook de berg zelf is meer dan een bezoekje waard.

De tweede keer stoppen we bij de restanten van een Keltische nederzetting uit 100 j. voor Christus.
Onvoorstelbaar dat dit zo lang bewaard is gebleven en dat er nu ongehinderd (en gratis) bezoekers naar toe en bovenop kunnen klimmen.
Een interessante plek.

Relatief vroeg in de middag zijn we op de camping, zodat we weer lekker ons gemak kunnen houden en genieten van de zon, die het hier nog steeds goed doet!

‘s Avonds fietsen we nog even naar Muros om een terrasje te pikken en wat te eten (ook hier weer muntjes op en tussen de muren).
We beginnen er al aan te wennen dat hier om 20.30 – 21.00 uur de eettentjes pas open gaan.

Morgen naar A.Coruna.
We zijn van plan om daar tot zondag te blijven.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Langs de Galicische kust

Porto – Caminha- Spanje (Galicië)

De laatste dag in Porto (zaterdag 8 juni) gebruiken we om een Port-proeverij te gaan doen.
We rijden in de loop van de middag naar de Ponte Luizi, de brug tussen oude stad Porto en de kant van de wijnhuizen, waar we de fiets alvast bij het wijnhuis Burmester stallen.
Aan beide kanten is het gezellig druk. Er zijn veel studentengroepen actief met musiceren, zang en dans; de verkoopstalletjes draaien volle bak en de terrassen zijn goed

We wandelen naar de St.-Nicolaaskerk waar Peter een paar dagen geleden nog naar toe wilde tijdens onze fietstocht en die blijkt aan een flink plein te liggen met in het midden een grasveld dat ook vol jongelui zit. Het is er gezellig. We bekijken de kerk aan de buitenkant en hebben nu toch eigenlijk geen zin om weer een binnenkant te gaan bekijken: we zijn een beetje “kerkmoe”.

We zoeken een plekje op een terras waarvoor op de boulevard een heel goed, vrolijk bandje staat te spelen.
En dan betrekt de lucht, komen er donkere wolken aan en even later begint het te regenen: de band moet inpakken. Steeds meer toeristen zoeken een plekje onder de luifels van een restaurant of zoeken een droge plek binnen.
We weten de tijd tot de port-proeverij te rekken op het terras, maar uiteindelijk moeten we toch de brug over in de zeikende regen. In ben dan door een serveerster én de kok zelf voorzien van een zwarte plastic zak om mijn verband aan mijn arm, zodat die in ieder geval droog blijft. Ook hier zijn de mensen hartstikke lief en behulpzaam.

De rondleiding wordt verzorgd door een goed Engels sprekend, vreemd meisje. Vreemd, omdat haar toon ineens onverwacht omhoog schiet; zij lacht op momenten die niets grappigs hebben en intussen voortdurend raspende keelgeluidjes produceert. Maar de info is interessant.
Omdat wij ieder een verschillend arrangement geboekt hebben en er maar 1 soort overlap is, proeven we dus 5 verschillende soorten port. Het is lekker, maar we proeven niet echt hele grote verschillen en het nodigt niet uit om port te kopen. We zijn toch meer “gewone-wijn-mensen”.

Onderweg eten we een vishapje in Gaia en komen droog thuis. Mooie dag!

Zondag 9 juni
We rijden naar het noordelijkste puntje in Portugal. Met een taxiboot sta je in een mum van tijd in Spanje.
Het is een gemoedelijke, gezellige camping waar we 1 nacht blijven. De Portugese overburen die hier een lang weekend staan i.v.m. weer maar eens een Nationale Feestdag morgen, barbbq’en dat het een lieve lust is en nadat Peter een grapje maakt “Is dit voor de hele camping?” komen ze op een stukje aluminiumfolie een stuk of 4 sardientjes brengen 🤭🙏🏼.

We fietsen ‘s middags naar het dorp waar weinig te beleven valt.
Op het centrale plein doen ze wel hun best; er speelt af en toe een muzikant. Bij de saxafonist staat een moeder te dansen met haar kind/baby (ik schat rond 1 jaar), niet omdat de muziek daartoe nu zo uitnodigt, maar omdat het kind voortdurend bezig gehouden wordt/ moet worden.
Is het niet door haar, dan door pa of oom of tante. Oma en opa zien het met vertedering aan en alle ogen zijn gericht op Kwatta. Ik vind er iets van, maar dat hou ik voor me.

Maandag 10 juni

We rijden Valença in en vinden een uitstekende parkeerplaats tegen de burcht aan. De burcht is een oud stuk verdedigingswerk, waarbinnen een klein dorp is ontstaan. Via 2 poorten wandelen we het dorp in.
We wilden oorspronkelijk op een andere parkeerplaats gaan staan, maar dan hadden we ons vastgereden bij de toegangspoorten: daar konden we met geen mogelijkheid doorheen!
De uitzichten op het vestigingswerk en de omgeving zijn prachtig.
We genieten van een pelgrimslunch en daarna rijden we door naar Cambados (Spanje) dat bekend staat om zijn witte wijn: de Albariño. Een lekkere frisse witte wijn. Daar nemen we wel een paar flessen van mee.

(Hier zit

midden op straat een groep ouderen te haken en te breien, gewoon omdat het kan…)

In de avond strijken we neer op de camperplaats in A Pobra Do Caramiñal. Er staan met ons erbij 4 campers, dus lekker rustig. Het is wel frisjes ‘s avonds omdat het hard waait.
Nadat we thuis zijn na het eten, gaan we meteen naar bed. Dat is het voordeel van heel laat avondeten.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Porto – Caminha- Spanje (Galicië)

Fietstocht langs de kust van Porto

Peter ziet weer een interessant pleintje en dito kerk om even te gaan bekijken, maar ik wil de drukte van de stad uit en wel zo snel mogelijk. Het is rond 10.30 uur en behoorlijk druk met zowel wandelaars, als fietsers en auto’s. Het is een gewring om overal doorheen te komen met de fiets en op dit eerste stuk van de route aan de noordkant van de Douro is er niet echt een fijn fietspad. We moeten een heel stuk tussen de tramrails rijden en zorgen dat we er op tijd af zijn als er een tram nadert (gelukkig maar één keer en tegemoetkomend). Een stukje verder is het wat beter en nog later heel veel beter! En dan is het heerlijk fietsen.

Het is een warme dag en dan brengt de wind op de fiets precies de nodige verkoeling. Het is nog een behoorlijk eind naar het “keerpunt” bij de atlantische oceaan, maar we stoppen geregeld om water te drinken of koffie/limonade.
De terugweg is veel beter; een vrijliggend fietspad in het midden tussen 2 rijbanen, behalve als we van het padje raken. Dan moeten we improviseren en via allerlei sluiproutes afdalen naar de Douro. Maar als we daar eenmaal zijn, blijken we een behoorlijk stuk afgesneden te hebben.

We lunchen aan de zuidkant van de Douro in een gezellig straatje in het minder touristische gedeelte.
Lekkere vissoep en een zeebaars.

Daarna rijden we binnendoor weer naar de medische hulppost in Canidelo. Mijn verband moet vandaag ververst worden en ik heb zomaar een donkerbruin vermoeden dat dat geen appeltje-eitje wordt wat ik zelf wel even kan.

Het is een heel gedoe daar om uitgelegd te krijgen wat ik wil én om in het registratiesysteem terecht te komen. Daar zijn echt wel vier medewerksters voor nodig.

Uiteindelijk kom ik toch bij een verpleegster terecht die mij gaat helpen “…hoewel dit soort behandelingen niet in dit medisch centrum thuishoren”… welke wel? Geen flauw idee, maar het is er best wel druk….

Het verband zit inderdaad behoorlijk vastgeplakt in de wond, maar ze weekt het er netjes af en er rest nog maar een piepklein wondje. Ze legt een keurig nieuw verbandje aan en met een “goede reis” nemen we weer afscheid.

Als we terug zijn op de camping komt er een behoorlijk donkere lucht opzetten en Peter springt nog gauw even op de fiets om een paar boodschappen te halen. Een campingmedewerker komt de kampeerders intussen waarschuwen om alles binnen te zetten en anders zoveel mogelijk vast zetten, want hier geldt code oranje en vannacht zelfs rood: er wordt zwaar onweer verwacht. Inderdaad is Peter net op tijd terug voor de bui, die op wat regen en een enkele klap na, reuze meevalt.

Intussen is het droog en staat de deur weer open…het is lekker opgefrist.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Fietstocht langs de kust van Porto