Over Burgos (2) en Zaragoza

Door de weersverwachtingen gestuurd rijden we naar Burgos. Daar zijn we enkele weken geleden ook al geweest. We vonden het een mooie stad met een prachtige kathedraal die we niet meer bezochten omdat we die ochtend al zo’n mooie rondleiding hadden in het klooster: dat werd teveel van het goede. Nu hebben we een mooie kans om alsnog de kathedraal in te gaan.

Als we de camping oprijden, wordt er langs de kant enthousiast gezwaaid naar ons. De twee Duitse echtparen die in de buurt van Leon al onze buren waren, zijn er ook weer.
Als ze op hun fietsen stappen om naar de stad te rijden, geven we ze nog een tip voor de Michelin awarded tapasbar Favorita waar het heerlijk en betaalbaar eten is (wij gaan er morgen weer naar toe! Hmmm).
Wij doen vandaag niet veel meer dan lekker in het zonnetje zitten, want blij als die even schijnt.

De volgende dag (19 juni) worden we, als we binnen aan het ontbijten zijn, verrast door de Duitse “vrienden”. Ze staan op punt van vertrek en komen even afscheid nemen. Hoe bijzonder vinden we dat!
Dat gebeurt niet zo vaak op een camping waar de meeste camperaars maar kort verblijven en zeker niet door Duitse mede-reizigers (ik weet dat dit generaliseren is, maar ik doe het toch, gezien onze ervaringen in het verleden, zie blog vorig jaar)
Een uurtje later fietsen we naar de stad. Het is lekker zonnig weer en het ritje naar de stad is heerlijk ontspannend: vrijliggend fietspad langs het water en door het park, zo de stad in.
De kathedraal is, tja – hoe verwoord ik dat? – “te veel”. Te veel goud, te veel van alles.
Wel fijn dat ik hem gezien heb, want het blijft indrukwekkend.

We zien schoolkinderen in het laatste schoolweek voor de grote vakantie tot september, met geometrische figuren puzzelen, slenteren nog wat door de stad en lopen dan richting Favorita. Wat een ontgoogeling als blijkt dat die alleen op woensdag gesloten is en het vandaag woensdag is…. Maar ja, het is gelukkig niet de enige tapasbar.

Het is een goede move geweest naar Burgos.
Heel onverwacht krijgt Peter van een oude studiegenoot die in Toulouse woont, een uitnodiging om bij hem en zijn vrouw langs te komen. Ze hebben elkaar bijna 50 jaar niet gezien en pas onlangs is er digitaal contact door de reünie van studiegenoten die volgend jaar gaat plaatsvinden. We zijn verrast en besluiten om het gewoon te doen. We gaan de route wel wat wijzigen.
Die middag zijn we vooral bezig om de planning rond te krijgen t/m het weekend. Het blijkt dat het weekend heel veel feesten zijn omdat dan officieel de zomer begint. Heel veel campings die we benaderen voor een of twee nachtjes zitten vol en uiteindelijk kiezen we ervoor om t/m zondag naar Zaragoza te gaan. We waren er drie jaar geleden ook, maar op zo’n stad ben je niet na een paar dagen uitgekeken en we hebben er goede herinneringen aan.

20-22 juni ZARAGOZA

Het is een flink ritje naar Zaragoza, het regent flink en de lucht is afwisselend grijs tot licht dreigend.
Als we aankomen, krijgen we een plaats die we ter plekke veranderen omdat de grond zo scheef loopt dat onze blokken zeker te laag zijn om een beetje waterpas te kunnen gaan staan.
Eigenlijk willen we liever aan de andere kant staan waar lage hegjes de plekken inkaderen, maar ook hier is het stampvol. Bovendien hebben we een Duits gezin pal tegenover ons staan met drie kinderen onder de 3 jaar (een tweeling en nog een kleiner broertje). De ouders zijn óf overspannen óf niet goed wijs. Ze schreeuwen commando’s en bezigen teksten als “Als ik iets zeg, heeft dat consequenties…” en regelmatig zit er een kind voor straf in een stoel, die achterstevoren staat t.o.v. de groep.
Vader en moeder wisselen elkaar af qua bemoeienis met de kinderen zodat ze om de beurt ofwel apatisch in een stoeltje hangen of mediterend boven de afwas minutenlang naar buiten staren.
Dit zijn maar een paar observeringen, want we proberen ons zoveel mogelijk af te sluiten en niet te ergeren. Ze vertrekken de volgende dag.👋

Nadat we de was gedaan hebben (superfijn die grote wasmachines en drogers) fietsen we naar de stad (ongeveer 6 km).

We bezoeken het Museo Pablo Gargallo (een beeldhouwer) in het Argillo paleis. Dit paleis is eigenlijk een woonhuis, maar heel bijzonder qua architectuur. Vrij strak qua vormgeving en inrichting. Er is veel ruimte voor de tentoongestelde werken die veelal bestaan uit bronzen beelden en maskers. Wat vooral opvalt zijn de vele “gezichten” van de beelden en maskers. Vanuit elke kant bekeken is er een ander gezicht te zien.

We gaan op zoek naar de tapasbar met de stierenkoppen waar we 3 jaar geleden waren. We vinden alleen een gesloten deur met een stierenkop en vermoeden dat we hem gevonden hebben: morgen maar eens kijken of dat klopt.

We vinden een goed alternatief en als we later op de middag een pilsje gaan drinken op een terras blijken we tegenover het Museo Pablo Gargallo beland te zijn. Als we naar het toilet gaan, blijkt het een heel mooi pand te zijn met een indrukwekkend voorraad wijnen en de winkel heeft een groot assortiment van de meest exclusieve hammen, kazen en patés.

Aan het eind van de middag bezoeken we het kasteel Aljaferia uit de 11e eeuw. Het is van Moorse architectuur en een bezoek zeker waard.

Ik heb me een tijdje gefocussed op de prachtige plafonds in dit kasteel, maar ik heb het op moeten geven. Zo veel moois!

‘s Avonds kijken we naar Nederland – Frankrijk en genieten vooral van het app-verkeer in de familie-app.

22 juni

Ook deze avond kijken we naar het voetballen (België-Roemenië) omdat het veel te koud is om buiten te zitten en eigenlijk vinden we dit een veel leukere wedstrijd dan gisteren. We zitten maar met ons tweetjes te kijken (bij de tweede helft komt er nog één man bij die ook fan is van de Belgen).

Vanochtend zijn we dan al weer naar de stad gefietst en hebben de Mercado Central bezocht. Een markthal van eind 19e eeuw, geïnspireerd op de Hallen in Parijs, rechthoekig en een ijzeren structuur.
Ook de marktkramen zijn strak in 3 rijen geplaatst, het is er supernetjes (geen prulletje op de vloer), waardoor het wel de rommelige gezelligheid mist van andere Mercado’s die we hier zagen.

Rond het middaguur gaan we kijken of we het gisteren goed gezien hebben en we echt de stieren-tapasbar vonden waar we naar op zoek zijn. Het klopt! Eureka!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

2 Mooie dagen in (de buurt van) León

Zondagmiddag gaat Peter eens in de buurt van het restaurant van de camping kijken of het wifi-“bereik” daar beter is zodat hij nog een stukje Nederland – Polen kan bekijken op de i-pad. Hij ontdekt dan dat daar de TV aanstaat en dat er voetbal gekeken wordt door een echtpaar dat op spuugworp afstand woont van Eindhoven.

We kijken samen, maar raken zo in gesprek dat we blij zijn dat we het winnende doelpunt nog zien.
Het is zo een paar uur verder waarin ze onder meer vertellen dat ze beiden een sabbatical year hebben waarin ze onder andere de camino fietsen, zij met ondersteuning (dat kan dus ook) en hij zonder. Ze moeten snel gaan douchen om een beetje op tijd bij het avondeten te zijn, want de campingbaas heeft al wel een keer of vier gezegd dat we om 19.00 uur kunnen eten. (We vermoeden dat hij het vooral niet te laat wil maken daar en dat vermoeden blijkt de volgende dag te kloppen. Hij heeft geen restaurant om ‘s avonds nog eens gezellig bij te kletsen).
Het is typisch zo’n camping waar heel veel fietsende camino-gangers aanleggen (één man zelfs met een ligfiets en een drone), elk met een eigen mooi verhaal. Mooi om dit zo mee te maken.

De tweede dag (maandag 17 juni) gebruiken we om naar León te fietsen. We fietsen achter 2 Duitse echtparen aan die de route kennen, maar we raken ze kwijt. Toch hebben we ons op het goede spoor gezet en als je het eenmaal weet, is het kinderlijk eenvoudig. Daar zijn we ook wel even aan toe nadat we een aantal kanten geprobeerd hebben waaronder een afdaling door het bos , steil naar beneden, met losse stenen en geulen waar we alleen maar kunnen strompelen met de fiets aan de hand (dus terug!).

León is een hele fijne stad om wat rond te crossen en te wandelen en er zijn een paar bijzonder mooie plekken, waaronder de kathedraal met kloostertuin en het Casa Botines, ontworpen door Gaudi in opdracht van een textielmagnaat Botinàs. De hand van Gaudi is niet alleen te vinden in de constructie van het huis, maar ook in de glazen ramen en erkers. Tegenwoordig is het een museum over het leven en wonen van de eigenaren maar er zijn ook etages met veel moderne kunst van o.a. Dali en Rodin en hedendaagse kunstenaars. Wij dwalen er een paar uur rond nadat we geluncht hebben in de volksbuurt Barrio Húmedo (vochtige wijk genoemd i.v.m. het vele vocht, bier en wijn, dat er geschonken en gedronken wordt) die dateert uit de Middeleeuwen.

We moeten de ochtend daarop in de regen opbreken en vertrekken, maar net op een moment dat het even iets minder hard regent.
We hebben ons reisplan gewijzigd en gaan naar Burgoss, waar het de komende twee dagen redelijk weer is.

‘s Avonds is het zacht weer en we kunnen nog best lang buiten zitten, maar ‘s nachts barsten de wolken open en is er flink wat onweer met fikse buien.

Gaan we toch nog de kathedraal bekijken, want volgens mede-reizigers hadden we die echt niet over mogen slaan.

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Gallisch

Vrijdag 14 juni
De laatste dag in Galicië ervaar ik wat het betekent om gallisch te worden: misselijk van woede.

We stappen om 9 uur het ziekenhuis aan de overkant van de camperplaats binnen om “even” door een verpleegster of dokter de draadjes uit mijn wond te laten verwijderen.

De eerste persoon die we aanspreken is hulpvaardig en neemt ons mee naar een andere ingang waar dit soort hulp geboden wordt. Hij legt de medewerksters uit wat de bedoeling is, maar de 2 dames achter de balies beginnen meteen al “nee” te schudden.
“Hebben wij een Internationale verzekeringskaart? En wel voor een “public hospital”?

We bellen de Ohra en leggen de situatie uit. Zij sturen onmiddellijk een linkje waarmee we een app kunnen downloaden, dan een formulier kunnen invullen en opsturen waarna zij dan een tijdelijke Internationale pas opsturen. Simpel toch?

Dat doen we ter plekke, waarna we blij met onze telefoon naar de balie gaan en het bewijs laten zien. Weer wordt er “nee” geschud. Dit is een public hospitaal en met dit bewijs moeten we naar een privat hospital – 20 minuten fietsen verder aan de andere kant van de stad. Maar “public” betekent toch voor iedereen? proberen we nog. 
Dan komt een van de medewerksters achter de balie uit en met behulp van haar vertaalapp. spreekt ze behoorlijk lange teksten in, waarna ze de telefoon demonstratief naar mij draait, zodat ik de Engelse vertaling kan lezen. Ze denkt kennelijk dat ik kan snellezen in het Engels, want ze begint alweer een nieuwe tekst in te spreken en dit herhaalt zich een aantal keren. Ik heb niets in te brengen, want zo gauw ik mijn mond opendoe, heft ze bezwerend haar hand op en moet ik luisteren. Ik voel een onbeschrijfelijke woede opkomen en Peter die het ziet geeft mij zijn telefoon met de vertaalapp en zegt “Spreek maar in, wat je wil zeggen”.

Ik spreek in: “Word ik hier geholpen of niet?”

Het antwoord is even kort als duidelijk: “No, aqui” (hier niet).

Ik draai me om en we vertrekken. Ik ben gallisch; misselijk van woede. 😤 

In het privat hospital kom ik tot rust. We worden goed ontvangen, er wordt geluisterd wat we nodig hebben en een soort privat hostess leidt ons door het proces. Ook hier is het bureaucratisch en hebben ze al onze gegevens, van paspoort tot ISBN, van adres in Eindhoven (misschien komen ze op bezoek voor nacontrole?) tot verzekeringspasje nodig, maar er worden oplossingen gezocht “Als jullie meteen betalen met een creditcard en thuis de kosten terugvragen, gaat het stukken sneller”. Dat doen we.

De draadjes gaan eruit. De wond behoeft nog enige nazorg, want hij is nog niet helemaal dicht. Ze hadden het beter gevonden als er geen pleister op was geplakt, maar daar hebben we nu niets aan. We krijgen goede instructies, een boodschappenlijstje voor de apotheek om de hoek en een A4-map waarin ze het medisch verslag en de rekening hebben gestopt. Dit alles in een goodybag met nog 2 notitieblokjes en een balpen van de zaak. We hebben lol met de 3 dames die alle papperassen regelen en onze PA loopt met ons mee naar buiten zodat ze kan aanwijzen waar de apotheek is! Kijk, zo kan het ook!

Nu alle klusjes geklaard zijn, fietsen we de oude stad in om te ontbijten (het is inmiddels 11.30 uur) en de boel te verkennen. 

A.Coruña is een leuke stad om doorheen te crossen en er zijn heel wat mooie plekjes te vinden.

Aan het eind van de middag gaat het regenen, maar dan zijn we al terug op de camperplaats.

We gaan alleen ‘s avonds nog even te de stad in om wat te eten. De achter rollators strompelende bejaarden zijn dan vervangen door hippe jongelui: een totaal andere binnenstad dan vanmiddag.

In een hippe koffietent gisteren lazen we onderstaande wifi – informatie.

PON(TE)FERRADA

Zaterdag 15 juni

Op weg naar Ponteferrada rijden we naar O Cebreiro, op 1300m. hoogte. Het is een piepklein dorp waar Keltische huizen met stapelmuren en rieten daken staan. Tot voor kort werden ze nog bewoond, maar nu is het een “open volkenkundig museum”. Eén van de huizen is toegankelijk gemaakt voor bezoekers. Het 9e-eeuwse Mariakerkje is een trekpleister voor de Caminogangers.

Wagner heeft zich bij zijn opera Parcival laten inspireren door het volgende verhaal uit de 14e eeuw.
Een zeer gelovige man kwam te voet naar boven om in dit kerkje de communie te kunnen ontvangen. De dienstdoende priester dreef de spot met de man, maar toen hij de hostie uitreikte, veranderde die in vlees en de wijn veranderde in bloed. 

En nu zijn we op camping Valle de Seo.

Fijn, klein, geen enkele bereik. En vanmiddag weer zon (lekker in het T-shirtje), afgewisseld met bewolking en dan is het toch koud! 

Vanavond eten we Cecino de Leon, een specialiteit uit – je verwacht het niet – Leon.

Een overheerlijke gerookte, gedroogde ham, hier op een broodje met een tomatencrême en geitenkaas.

Morgen gaan we de naar de stad Leon.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

San Fransisco – A. Corũna

Als we de camping uitrijden staan we meteen voor een dilemma.
We moeten rechtdoor (maar daar mogen we niet in) linksaf is echt de foute kant op en rechts loopt de weg omhoog, maar we moeten afdalen, richting de zee. Toch maar de laatste gepakt en onze Garmin gaat akkoord.

Het gaat min of meer goed, totdat we een scherpe bocht (en echt een héle scherpe bocht) naar links moeten maken naar een sterk afdalende weg, op een punt waar een bestelauto staat én waar net een auto omhoog komt die rechtsaf die scherpe bocht moet gaan maken.
Ik draai hem in naar links en Peter stapt uit om te kijken of ik rechts vóór niet tegen een muur aanknal (oh, ja, daar is ook nog een hoge muur): hij schat in dat het kan en gebaart “kom maar, kom maar…”.
Als ik nog 10 cm. van de muur af ben, krijg ik een stopteken en gebaart hij dat ik achteruit moet!
Ik sta op een helling naar beneden, he! Hoe dan? Ik heb geen enkele marge….
Ik denk aan mijn rijlessen van lang geleden en gebruik er de handrem bij. Het lukt, maar het zweet staat in mijn handen.
Veel spannender wordt het niet vandaag.
We rijden eerst 30 km. langs de prachtige kust naar Cee, op zoek naar de langste hooi-opslag die zich hier ergens moet bevinden. We zien behoorlijke wat grote, maar de kamipoen van Spanje (meer dan 34 m.) hebben we toch gemist.
Bij Cee draaien we een snelweg op en om 13.00 uur staan we op de camper-/annex parkeerplaats aan de haven in Corũna.
We hebben hier een aantal praktische zaken af te werken voor we ons in het stadsgewoel storten.
1. de was: lukt meteen met een goede wasmachine en een droger; na 1 1/2 uur ligt de was weer in de kast.
2. de handrem van de fiets van Peter moet gerepareerd worden: lukt ook want een hele aardige fietsenmaker kan hem na de lunchpauze (tot 17.00 uur!) repareren.
3. de hechtingen moeten uit mijn arm gehaald worden. Hier tegenover staat een Rode Kruispost, maar die lijkt permanent gesloten. Dan morgenochtend maar in het ziekenhuis hier tegenover (we boffen met de ligging van de camperplek: alles super dichtbij!)

Nadat de fiets van Peter gerepareerd is, fietsen we naar Hercules – de vuurtoren.

Het is vanmiddag gelukkig droog gebleven en in het begin van onze tocht was het zelfs warm, maar tegen de avond wordt het behoorlijk fris en gaat het toch nog regenen.


We gaan niet meer op pad. Morgen weer een dag!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Langs de Galicische kust

Dinsdag 12 juni fietsen we naar Palmeira en Ribeira. De plaatsen op zich zijn niet zo heel interessant, maar de fietsroute ernaar toe is afwisselend en erg mooi. Hij slingert voortdurend af en aan de kust en de uitzichten zijn telkens verrassend.
In Ribeira – het eindpunt – lunchen we in een piepkleine bodega waar we voor het eerst zien dat er muntjes op de brede randen en in spleten in de muren worden gelegd (ik denk door de gasten) en we doen wat boodschappen. Daarna fietsen we ongeveer dezelfde weg terug.

De rest van de middag zitten we lekker in de zon en ‘s avonds eten we thuis kaasfondu.

Woensdag 12 juni

We rijden vandaag verder westwaarts langs de kust naar San Fransisco (lijkt verder dan het hier is😉).
Onderweg stoppen we 2 keer.
De eerste keer om naar de Miradoiro da Curota te gaan, een hooggelegen punt van waaraf je een schitterend uitzicht hebt op de omgeving, maar ook de berg zelf is meer dan een bezoekje waard.

De tweede keer stoppen we bij de restanten van een Keltische nederzetting uit 100 j. voor Christus.
Onvoorstelbaar dat dit zo lang bewaard is gebleven en dat er nu ongehinderd (en gratis) bezoekers naar toe en bovenop kunnen klimmen.
Een interessante plek.

Relatief vroeg in de middag zijn we op de camping, zodat we weer lekker ons gemak kunnen houden en genieten van de zon, die het hier nog steeds goed doet!

‘s Avonds fietsen we nog even naar Muros om een terrasje te pikken en wat te eten (ook hier weer muntjes op en tussen de muren).
We beginnen er al aan te wennen dat hier om 20.30 – 21.00 uur de eettentjes pas open gaan.

Morgen naar A.Coruna.
We zijn van plan om daar tot zondag te blijven.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Porto – Caminha- Spanje (Galicië)

De laatste dag in Porto (zaterdag 8 juni) gebruiken we om een Port-proeverij te gaan doen.
We rijden in de loop van de middag naar de Ponte Luizi, de brug tussen oude stad Porto en de kant van de wijnhuizen, waar we de fiets alvast bij het wijnhuis Burmester stallen.
Aan beide kanten is het gezellig druk. Er zijn veel studentengroepen actief met musiceren, zang en dans; de verkoopstalletjes draaien volle bak en de terrassen zijn goed

We wandelen naar de St.-Nicolaaskerk waar Peter een paar dagen geleden nog naar toe wilde tijdens onze fietstocht en die blijkt aan een flink plein te liggen met in het midden een grasveld dat ook vol jongelui zit. Het is er gezellig. We bekijken de kerk aan de buitenkant en hebben nu toch eigenlijk geen zin om weer een binnenkant te gaan bekijken: we zijn een beetje “kerkmoe”.

We zoeken een plekje op een terras waarvoor op de boulevard een heel goed, vrolijk bandje staat te spelen.
En dan betrekt de lucht, komen er donkere wolken aan en even later begint het te regenen: de band moet inpakken. Steeds meer toeristen zoeken een plekje onder de luifels van een restaurant of zoeken een droge plek binnen.
We weten de tijd tot de port-proeverij te rekken op het terras, maar uiteindelijk moeten we toch de brug over in de zeikende regen. In ben dan door een serveerster én de kok zelf voorzien van een zwarte plastic zak om mijn verband aan mijn arm, zodat die in ieder geval droog blijft. Ook hier zijn de mensen hartstikke lief en behulpzaam.

De rondleiding wordt verzorgd door een goed Engels sprekend, vreemd meisje. Vreemd, omdat haar toon ineens onverwacht omhoog schiet; zij lacht op momenten die niets grappigs hebben en intussen voortdurend raspende keelgeluidjes produceert. Maar de info is interessant.
Omdat wij ieder een verschillend arrangement geboekt hebben en er maar 1 soort overlap is, proeven we dus 5 verschillende soorten port. Het is lekker, maar we proeven niet echt hele grote verschillen en het nodigt niet uit om port te kopen. We zijn toch meer “gewone-wijn-mensen”.

Onderweg eten we een vishapje in Gaia en komen droog thuis. Mooie dag!

Zondag 9 juni
We rijden naar het noordelijkste puntje in Portugal. Met een taxiboot sta je in een mum van tijd in Spanje.
Het is een gemoedelijke, gezellige camping waar we 1 nacht blijven. De Portugese overburen die hier een lang weekend staan i.v.m. weer maar eens een Nationale Feestdag morgen, barbbq’en dat het een lieve lust is en nadat Peter een grapje maakt “Is dit voor de hele camping?” komen ze op een stukje aluminiumfolie een stuk of 4 sardientjes brengen 🤭🙏🏼.

We fietsen ‘s middags naar het dorp waar weinig te beleven valt.
Op het centrale plein doen ze wel hun best; er speelt af en toe een muzikant. Bij de saxafonist staat een moeder te dansen met haar kind/baby (ik schat rond 1 jaar), niet omdat de muziek daartoe nu zo uitnodigt, maar omdat het kind voortdurend bezig gehouden wordt/ moet worden.
Is het niet door haar, dan door pa of oom of tante. Oma en opa zien het met vertedering aan en alle ogen zijn gericht op Kwatta. Ik vind er iets van, maar dat hou ik voor me.

Maandag 10 juni

We rijden Valença in en vinden een uitstekende parkeerplaats tegen de burcht aan. De burcht is een oud stuk verdedigingswerk, waarbinnen een klein dorp is ontstaan. Via 2 poorten wandelen we het dorp in.
We wilden oorspronkelijk op een andere parkeerplaats gaan staan, maar dan hadden we ons vastgereden bij de toegangspoorten: daar konden we met geen mogelijkheid doorheen!
De uitzichten op het vestigingswerk en de omgeving zijn prachtig.
We genieten van een pelgrimslunch en daarna rijden we door naar Cambados (Spanje) dat bekend staat om zijn witte wijn: de Albariño. Een lekkere frisse witte wijn. Daar nemen we wel een paar flessen van mee.

(Hier zit

midden op straat een groep ouderen te haken en te breien, gewoon omdat het kan…)

In de avond strijken we neer op de camperplaats in A Pobra Do Caramiñal. Er staan met ons erbij 4 campers, dus lekker rustig. Het is wel frisjes ‘s avonds omdat het hard waait.
Nadat we thuis zijn na het eten, gaan we meteen naar bed. Dat is het voordeel van heel laat avondeten.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Fietstocht langs de kust van Porto

Peter ziet weer een interessant pleintje en dito kerk om even te gaan bekijken, maar ik wil de drukte van de stad uit en wel zo snel mogelijk. Het is rond 10.30 uur en behoorlijk druk met zowel wandelaars, als fietsers en auto’s. Het is een gewring om overal doorheen te komen met de fiets en op dit eerste stuk van de route aan de noordkant van de Douro is er niet echt een fijn fietspad. We moeten een heel stuk tussen de tramrails rijden en zorgen dat we er op tijd af zijn als er een tram nadert (gelukkig maar één keer en tegemoetkomend). Een stukje verder is het wat beter en nog later heel veel beter! En dan is het heerlijk fietsen.

Het is een warme dag en dan brengt de wind op de fiets precies de nodige verkoeling. Het is nog een behoorlijk eind naar het “keerpunt” bij de atlantische oceaan, maar we stoppen geregeld om water te drinken of koffie/limonade.
De terugweg is veel beter; een vrijliggend fietspad in het midden tussen 2 rijbanen, behalve als we van het padje raken. Dan moeten we improviseren en via allerlei sluiproutes afdalen naar de Douro. Maar als we daar eenmaal zijn, blijken we een behoorlijk stuk afgesneden te hebben.

We lunchen aan de zuidkant van de Douro in een gezellig straatje in het minder touristische gedeelte.
Lekkere vissoep en een zeebaars.

Daarna rijden we binnendoor weer naar de medische hulppost in Canidelo. Mijn verband moet vandaag ververst worden en ik heb zomaar een donkerbruin vermoeden dat dat geen appeltje-eitje wordt wat ik zelf wel even kan.

Het is een heel gedoe daar om uitgelegd te krijgen wat ik wil én om in het registratiesysteem terecht te komen. Daar zijn echt wel vier medewerksters voor nodig.

Uiteindelijk kom ik toch bij een verpleegster terecht die mij gaat helpen “…hoewel dit soort behandelingen niet in dit medisch centrum thuishoren”… welke wel? Geen flauw idee, maar het is er best wel druk….

Het verband zit inderdaad behoorlijk vastgeplakt in de wond, maar ze weekt het er netjes af en er rest nog maar een piepklein wondje. Ze legt een keurig nieuw verbandje aan en met een “goede reis” nemen we weer afscheid.

Als we terug zijn op de camping komt er een behoorlijk donkere lucht opzetten en Peter springt nog gauw even op de fiets om een paar boodschappen te halen. Een campingmedewerker komt de kampeerders intussen waarschuwen om alles binnen te zetten en anders zoveel mogelijk vast zetten, want hier geldt code oranje en vannacht zelfs rood: er wordt zwaar onweer verwacht. Inderdaad is Peter net op tijd terug voor de bui, die op wat regen en een enkele klap na, reuze meevalt.

Intussen is het droog en staat de deur weer open…het is lekker opgefrist.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Fietstocht langs de kust van Porto

Zo’n dag…

Woensdag, 5 juni

We nemen afscheid van Klara en Nunoz en vinden het gewoon even gek om daar weg te gaan. Onze Duitse buren hebben een dag bijgeboekt, kennelijk in de veronderstelling dat wij er ook nog een dag zouden zijn. Gisteren hebben we leuke gesprekken met ze gehad, o.a. over Juli Zeh, een duitse auteur van wie ik nu het boek Onder buren aan het lezen ben. De buurvrouw bekijkt het boek met een Duitse blik en die verschilt van de mijne: interessant 🤔…

De andere Nederlandse buren zijn gisteravond op aanraden van Peter de kerk met het prachtige trappenstelsel gaan bekijken omdat die schitterend verlicht schijnt te zijn. Vlak voor we vertrekken worden de foto’s nog even met Peter gedeeld…

…en dan rijden we via Peso de Regua (voor koffie en een stempel in het N2-paspoort) via een zeer landelijke route met smalle wegen en veel opbrekingen en omleidingen naar Porto.

(Peso de Regua)


We staan op camping Orbitur Canidela, ten zuiden van de grote stad en zijn er rond een uur of twee. We eten eerst heerlijke mosselen bij Janette Experience en fietsen daarna door naar de supermarkt Pingo Doce.

Tijdens het shoppen, ga ik even naar het toilet en daar raak ik gewond! Aan de deur, bij het weggaan, en flink ook! Er zit een diepe winkelhaak in mijn onderarm en nadat de manager een Ehbo- verzorging heeft gegeven, moeten we even naar een soort EHBO-post, toevallig om de hoek! Daar wordt door 2 dames geconstateerd dat ik naar t ziekenhuis moet. Lang verhaal kort: met de taxi naar t ziekenhuis en 7 hechtingen!

Bijkomend probleempje: we hebben onvoldoende cash om de taxi te betalen en terwijl ik behandeld wordt, rijdt Peter met de taxichauffeur op en neer naar de camping (spitsuur intussen en ik denk toch wel zo’n 30 km. retour) om geld te halen (en een pasje dat het wél doet bij de ATM’s hier) om de taxi’s te kunnen betalen.

Om 19.00 uur ‘s avonds zijn we thuis. We hebben dan de boodschappen bij Pingo opgehaald en zijn met de fiets terug gereden naar de camping.

Ook als de verdoving is uitgewerkt, valt t allemaal nogal mee. Over 10 dagen moeten de draadjes eruit gehaald worden (vermoedelijk door een Spaanse arts, want de reis gaat verder)

(De bewuste, zwaar metalen WC-deur; het ziekenhuis en wat wachtkamer-impressies)

Nadat de zon is ondergegaan, gaan we op tijd naar bed.


Donderdag, 6 juli
Goed geslapen.

We fietsen over een vrijliggend fietspad, langs de zee en de Douro naar Porto, een km. of 7. Geweldige tocht! Links zicht op Porto en rechts kom je uit bij de wijnhuizen en de bruggen (hoog- en laagliggende) naar het oude centrum.
We hebben geen plan, en dat is heerlijk. We stallen de fietsen en gaan met een lift naar de hoge stad waar we dwalen over pleinen, slenteren door straten en over een gerenoveerde markthal met verse groentes en fruit, kazen en hammen en vis en schelpdieren. Daarnaast nog heel veel eet- en drinksttalletjes met de heerlijkste producten!
We proeven voor het eerst zee-egel. Hmmm.

We komen ook nog bij het oude station dat midden in de stad ligt en bij de kathedraal. Kortom we zien veel en genieten.

Morgen gaan we naar de zee fietsen aan de stadskant! Het schijnt heel warm te worden met onweer in de loop van de middag, dus we willen vroeg vertrekken (kijken of dt lukt🥴🤭).

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Lamego, deel 2

Maandag 3 juni

Als we ‘s morgens nog zo’n beetje de enige camper zijn op de camperplaats, komt de receptioniste Klara naar ons toe en biedt ons een betere plaats aan: weg van de vuilnisbakken; veel vlakker en meer ruimte om buiten te zitten.
We verhuizen.

Het blijft heerlijk rustig deze ochtend en we genieten enorm van de rust en zitten lekker bij te komen van de gezellig avond gisteren toen we hebben zitten borrelen op het terras en met onze “Bredase” buren.
(NAC was een van de onderwerpen.)
’s Middags fietsen we naar beneden om in Lamego zelf bij Leclerc boodschappen te doen en wat rond te toeren in het plaatsje.
We komen onderwacht halverwege het trappenstelsel naar de Mariakerk uit en vinden daar een leuke uitspanning waar we als lunch een wijnproeverij doen (gewoon omdat het kan en lekker is: een paar glazen wijn met een plankje met ham en worst uit de streek) op de daktuin van zaak….
De kathedraal is mooi, maar niet speciaal: het museum bewaren we voor morgen.

Dinsdag 4 juni
Deze dag verschilt niet zo veel van gisteren (dat komt ervan als je niet verder reist hé🤭), maar het is hier zo’n fijne camperplek dat zelfs onze nieuwe buurman (die een kleine caravan heeft en helemaal niet gewend is om in een rij op stenen te staan), een paar dagen heeft bijgeboekt. ook zij vinden de faciliteiten erg goed (ik heb nog niet verteld dat je hier een eigen badkamer hebt, met wastafel, bidet en toilet en annex doucheruimte) en de sfeer onder elkaar en met de eigenaren zo relaxt! En dat vinden wij ook!

Het museum gaat sluiten op het moment dat wij eraan komen, dus gaan we eerst maar lunchen en boodschappen doen.
We vergeten het setje steeksleutels niet, want vanmorgen hebben we (met succes) de schroeven van de campingstoelen weer eens aangedraaid en geconstateerd dat we nog beter zouden kunnen klussen met een extra setje….

Het museum is voor het grootste gedeelte gesloten (de hele bovenetage is ontoegankelijk) en beneden is de helft van de beschrijvingen alleen in het Portugees en eigenlijk vind ik er – op een paar dingen na – weinig interessants staan/hangen.

We klimmen weer naar boven, naar huis. We eten vanavond een zelfgemaake aardappel/tuinbonensalade. We gaan genieten van onze laatste uren hier!

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Lamego, deel 2

…via Via Real naar Lamego

Nog even een paar plaatjes van de (vrijdag)avondwandeling rond het meer.

Zaterdag rijden we via de N2-route natuurlijk, naar Vila Real. We sparen de N2 – stempels in ons speciale paspoort (het wordt een ware sport) en als we voorbij een hotel komen waar ik meen een bordje te zien met het N2- teken, stoppen we aan de kant en gaat Peter erop uit met zijn paspoort. Hij komt lachend terug: hij heeft een stempel van het hotel gekregen, én ze wisten daat te vertellen dat we bij de vrijwillige brandweer moesten zijn en waar dat ongeveer was.
“Ja, nou gaan we ervoor ook”!
De kazerne ligt welliswaar aan de andere kant van de stad, maar het is geen wereldstad en de dames van de brandweer stempelen graag ons paspoort af. Peter mag zelfs op de foto met een brandweerauto 🚒 (een jongensdroom komt uit 🥴😄).


De route is weer landelijk en heel mooi.

‘s Middags fietsen we door Via Real. Het grote plein dat drie jaar geleden helemaal opgebroken was, is klaar, maar nu zijn er weer andere straten ontoegankelijk (er wordt gegraven of geteerd dat het een lieve lust is) en de stad blijft voor ons heel chaotisch aan doen. Zo konden we de toegangsstraat naar de camping moeilijk vinden, maar er staat ook nergens aangegeven waar die ligt! En waar de navigatie aangaf “links afslaan”was dat technisch niet mogelijk, want geen doorgang in de middenberm!
Als je het weet, is het niet zo moeilijk, maar hoe het in 2021 was, wisten we toch niet meer!

Verder hebben we die middag lekker onze rust gepakt onder de schaduw van de bomen. In de zon is het namelijk niet vol te houden: lekker warm dus!

Zondag, 2 juni

En vandaag rijden we door en langs de Douro. De druivenhellingen horen tot UNESCO werelderfgoed en niet voor niets. In de wijnvelden zijn honderden jaren geleden dwars tegen de hellingen trapjes gebouwd. Heel bijzonder om te zien en de manier van aanplanten is ook niet te vergelijken met de wijnvelden die we kennen uit andere landen. Deze wijnhellingen zijn echt schitterend mooi om te zien.

Bij een grote sluis zien we in de diepte een cruiseschip liggen; we zien het zonnedak. Even later komt het hele schip op straathoogte te liggen en vaart het onder een brug door het hogergelegen stuk Douro op. Fascinerend om te volgen.
De plaats Pinhao, waar we 60 km. voor omrijden, valt ons flink tegen. De toegangsbrug is heel smal, zodat er nauwelijks twee auto’s auto’s elkaar kunnen passeren en met een camper erbij wordt het millimeterwerk. Bovendien is er geen vrije parkeerplaats meer te vinden en als die er al zijn, wordt er geen enkele aanwijzing gegeven. Op het punt in het centrum waar het nog kan, keren we terug op onze schreden en nemen dan maar een korte pauze langs de kant van de weg: ook mooi hoor!

(Onderweg zien we 3-D voetgangersoversteekplaatsen).

Aangekomen op de camping in Lamego moeten we even slikken. De ontvangst van de receptioniste en haar man is uitermate vriendelijk. De echtgenoot is zelfs zo vriendelijk om persoonlijk onze camper op de blokken te rijden en hij staat waterpas. Maar de plekken zelf zijn zo klein als een postzegel en we zijn blij dat we op de hoek bij de ingang staan, zodat we niet tegen andere campers aan zitten te kijken.
(En als we niet omkijken, zien we ook de afvalbakken niet 🥴. Gelukkig wordt alles supernetjes bijgehouden.)

De ligging is, doordat het zo hoog ligt, op gelijke hoogte met het Santuário de Nosse Senhora dos Remédios die hoog boven de stad uittorent en te bereiken is met een trappenstelsel. Wij wandelen in 10 minuten via de achtertuin naar de kerk. In 1568 begon men met de bouw van de kerk ter ere van Stefanus, maar in de loop der tijd werd het meer en meer een Maria-gebouw. Pas in 1905 was de kerk gereed.
“Niet naar beneden lopen, hoor”, waarschuwt de receptioniste.
Dat doen we zeker niet: we dalen zo op de fiets de stad in!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie