En weer thuis (late publicatie)

Na een dagje Middelburg (op bezoek bij onze oud-collega Toos van Holstein) en een wandelingetje in de stad op donderdag en een paar uurtjes Zierikzee (waar ik gewoon naar het toilet mag in een kroeg waar ik beslist een pint ga drinken als het weer kan) op vrijdag, zijn we weer terug in het grijze, grauwe, natte Brabant.
Weg stralende zon van vanochtend, weg weg zijn, weg vrijheidsgevoel.

Dat neemt niet weg dat ook in Zeeland het wereldnieuws doordrong, maar niet alle gevolgen….
Amerika, waar we zulke fantastische reizen hebben gemaakt, zoveel moois gezien hebben, zoveel indrukwekkende gesprekken hebben gehad, zoveel hebben beleefd….

Ik weet het niet hoor: ongekend vreemde periodes waarin we leven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

Drie Koningen op Schouwen Duiveland

Als Peter ‘s morgens naar de bakker fietst, miezert het wat.
Volgens de buienradar moet dat rond een uur of tien omslaan naar “droog met een beetje zon”.
Dat klopt aardig en om 10.30 uur zitten we weer op de fiets voor een rondje Schouwen.

Wat vies tegenvalt is de temperatuur: het is één graadje minder dan gisteren (t.w. 2 graden), maar het voelt alsof je vingers en tenen eraf vriezen.

Via Nieuw Haamstede gaan we naar Renesse: een mooi stuk over prima aangelegde fietspaden.



In Renesse stel ik voor om even naar de Jumbo te gaan. Niet dat ik ook maar iets wil kopen, maar ik wil even proberen om me op te warmen en dat kan alleen in een supermarkt: ook hier is alles dicht! Als ik weer enigszins ben bijgekomen, haalt Peter een bekertje cappuccino bij de slager aan de overkant. We drinken het voor de Jumbo tegen de muur leunend op: wat een armoedig tafereel vind ik dit, maar geen mens die er raar van opkijkt.

We fietsen door naar Scharendijke en steken dan door naar het zuiden, naar Serooskerke en de Schelphoek waar ik een halve eeuw geleden nog gelogeerd heb met mijn gidsen.
De route voert dwars door de polder, via een landelijk fietspad langs een vaart. Peter geniet met volle teugen: hij zit zelfs te zingen op de fiets!
Ik ben vooral bezig met
a. proberen mijn tenen te blijven bewegen, om te voorkomen dat ze van mijn voeten afvriezen;
b. proberen positief te blijven (‘t is mooi hier; we zijn lekker in beweging; straks is het weer lekker warm en ben je blij dat we gegaan zijn…etc….)
Dat laatste lukt en ik ben inderdaad heel tevreden met de 45 km. die we afgelegd hebben en het was zo’n mooi tochtje dat we hier nog wel eens terug naar toe willen (met mooi, warm, zonnig weer!)

En, oh, ja, mijn tenen zijn er niet afgevroren hoor!

Geplaatst in Uncategorized | 2 reacties

5 januari: Burgh Haamstede

3 gr. C.
droog
Weer voor een fietstochtje? Nou nee, maar we doen het toch.

We fietsen door het mooie bosgebied bij Westenschouwen tegen de duinen aan en natuurlijk hoop ik dat we, net als Peter gisteren, de herten zullen zien, Peter zag er gisteren vijf met imposante geweien; nu zien we er geen een.
We fietsen langs de Atlantik wal; een verdedigingslinie langs de kust waar de deels goed bewaarde bunkers een blijvende herinnering zijn aan de tweede wereldoorlog.


We wandelen een stuk op het totaal verlaten strand waar het ook nog eb is. Ik voel me heel nietig. Het is geen akelig gevoel; meer het intense gevoel slechts een heel klein radertje te zijn in een immens groot geheel.


Als we weer een eindje verder fietsen, komen we in een gebied dat me sterk doet denken aan Engeland, Exeter, the Dartmoor, Exmoor. Prachtig gebied en totaal niet verwacht hier zoiets aan te treffen.

Ik heb me goed gekleed tegen de kou (thermo-ondergoedje; beenwarmers; donsjas; handschoenen en muts) en ik lijd niet. Maar als we rond een uur of twee terug zijn,  vind ik het toch wel heel lekker dat ik me weer goed kan opwarmen.

’s Avonds hebben we onze wekelijkse digitale familie-quarantaine-quiz: heel gezellig weer en echt iets om elke week naar uit te kijken.

Het was een goede tweede dag hier!

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Zoek de verschillen

Temperatuurverschil: 30 graden
Onderlinge afstand: 8.617 km

Januari 2020

Januari 2021

en….we zijn op pad: de eerste keer in 2021!
Peter verkent de route naar het bos, duinen en strand en verrast me met foto’s.
Helaas lukt het uploaden even niet, maar die komen dan morgen.

Ik stook ondertussen het huisje warm 🔥

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Quedlinburg en de rest

Zaterdag fietsen we naar Quedlinburg. We hebben al de hele week mooi droog weer en elke dag zien we toch wel een paar uur de zon!

Ook vandaag is het weer mooi. We fietsen dwars over de velden, langs de duivelsberg en de duivelsrots en door dorpjes waarvan ik niet eens de naam te weten kom.
Quedlinburg is een fantastisch mooi stadje. Kunnen we aanvankelijk geen restaurantje vinden, des te meer als we in het toeristische deel zijn: ze zijn er te kust en te keur. We klauteren de Burcht op (pfff!) en pakken daarna de fietsen weer om door de rest van het stadje te crossen. Dat bevalt stukken beter: de actieradius is groter en dus komen we bij de meest mooie kerken, met als topper de laatste Evangelische St. Aegidii kirche. Daar vertelt een vrijwilligster enthousiast over de 3 hemelen en over de gemeenschap van de kerk en van het hele stadje. Ze is dolgelukkig daar te wonen en te werken. Er is veel gemeenschapszin en betrokkenheid van allen bij kerk en dagelijks leven. Ook veel jongeren zetten zich in voor het stadje, en terecht: het is de moeite waard.
We hebben er een fijne middag doorgebracht.
 

Op zondag verkassen we naar Radebeul, op zo’n 15 km. van Dresden, omdat de weersberichten aangeven dat het daar nog even redelijk weer moet zijn.

 In Radebeul staan we min of meer alleen op een met hekken afgesloten terrein (wij krijgen de sleutels). Ik schrijf min of meer omdat er op zo’n 100 m. afstand aanvankelijk nog 3 campers staan. Wat een rust!

De eerste middag is het nog stralend weer en we luieren lekker in de zon: onze hostess heeft immers voorspeld dat het vanaf morgen zo’n beetje klaar is met het zonnig weer en jammer genoeg blijkt dat perfect te kloppen. De volgende dag  nemen we vol goede moed – met fietsen – de stoomtrein naar Radebeul Ost en fietsen vanaf daar langs de Elbe naar Dresden. Dan worden we overvallen door een fikse regenbui.
We hebben hem even niet zien aankomen, omdat we onderweg net zaten te lunchen in een gezellig restaurant met een vrolijke serveerster die ons op ludieke wijze duidelijk maakt dat 1 pot koffie voor 2 personen natuurlijk geserveerd wordt als je daarom vraagt, maar dat het toch een beetje vreemd is om met zijn tweeën uit één mok koffie te lurken….
Maar we hebben geen keus: we moeten er doorheen! 🌧💦
De eerste anderhalf uur is er weinig aan in Dresden: we kunnen nauwelijks opkijken naar de mooie gebouwen en gevels en we zoeken, dichtbij de gevels en onder afdaken lopend, naar een infopunt voor toeristen, zodat we nog enigszins een korte stadswandeling kunnen proberen te maken. Dat lukt, te meer omdat het eindelijk ophoudt met regenen. En dan wordt alles mooier en gezelliger en genieten we nog  een uurtje van Dresden, o.a. van het barokke Zwingerpaleiscomplex met mooie tuinen rondom.
We fietsen tevreden terug naar Radebeul.
 Dinsdag is het weer niet echt veel beter. We nemen weer de stoomtrein, nu niet naar Ost zoals gisteren, maar de andere kant op. In de stoomtram is het niet echt fijn: er zit een reisgezelschap domme, hoestende, a-sociale bejaarden (sorry, ik kan het niet anders verwoorden). Ik zit me behoorlijk op te winden omdat ze hun mondkapjes NIET of onderaan hun kin dragen. Als ik de reisleidster (die wel een kapje draagt) vraag of mondkapjes niet verplicht zijn in de trein, zegt ze: “Eigenlijk wel….” (hoezo eigenlijk????).
Ze spreekt er haar gezelschap op aan met de mededeling dat ik “eigenlijk” gelijk heb (zal wel een stoowoordje zijn van haar, vermoed ik). Niet iedereen trekt zich er iets van aan, maar de zwaar verkouden dame zet haar mondkapje gelukkig wel op.
Hoe kan het in Duitsland wel zo goed gaan met die coronacijfers en wordt er in de media dikwijls verwezen naar die voorbeeldige Duitsers? Ik heb het heel anders ervaren hier… en ik ben blij dat we op campings staan waar we voldoende ruimte hebben om afstand te nemen.Het eerste dorp heeft weinig te bieden, behalve miezerig weer en een kop koffie met een lekker stuk taart (dat kunnen ze wel: taarten bakken).
In het tweede dorp Moritzburg, met het beroemde slot Moritzburg, fietsen we na een lekkere Poh bij een Vietnamees restaurant, o.a. naar de Leuchtturm: een uitkijktoren. Dan is het gelukkig droog.
 ‘
De terugtocht is mooi en net zo afwisselend als het weer.
We merken allebei dat het regenweer ons begint op te breken. Daar hebben we geen zin meer in.
Vorige week hebben we nog heel mooi weer gehad en dan is het niet zo heel erg dat er geen museum open is; dat er geen enkele andere vorm van vertier is; dat we niet spontaan leuke winkeltjes inlopen etc. etc……
We besluiten dan ook dat het mooi geweest is.
Morgen rijden we naar Kassel en de dag erna naar huis.
In Kassel doen we een nieuwe ervaring op: we verblijven op een echte camperplaats. Aanmelden op een speciaal  daarvoor bestemde aanmeldpaal waar automatisch een pasje voor electra uitkomt, inpluggen en klaar: kind kan de was doen. En, tegen de avond zijn alle 20 plaatsen bezet. Onze “Duuk” valt behoorlijk in het niet bij alle andere joekels van campers.

We fietsen, alweer in de zeikende regen, naar Kassel waar we onderduiken in een gezellig café. We zijn aanvankelijk de enigen. De ober vindt het leuk om een praatje te maken met Peter en zet daarna de muziek wat harder. “Ich bin wie du…..” , Marmor, Stein und Eisen bricht…” We zitten inmiddels te kaarten, het bier smaakt goed en we zingen luidkeels mee. De ober denkt vast dat we van die kroegtijgers zijn. Wat kan ons het schelen. En dan klinkt “Anita…” door de speaker en staan we ineens weer met beide benen op de grond. Anita, die zo ziek is. We bléren niet meer mee…we vallen stil.

Vlakbij de camperplaats eten we in een Chinees restaurant. We drinken er Jasmijnthee bij en ook nog koffie na.
Dat schrijf ik niet voor niks op, want het ligt echt aan dat vreselijke stoeprandje bij de oprit naar de camperplaats en de schaarse verlichting, dat ik onderuit schuif en mijn knie flink kapotval. Dat is gelukkig het enige wat ik eraan overhoud, naast het gevoel dat we een paar prima weken vakantie in Duitsland hebben gehad.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

DDR-museum en de Hexentanzplatz

Het DDR-museum in Thale is gevestigd op de 6e etage van een grote meubelzaak. Het stelt niet echt veel voor, maar we verbazen ons erover dat er zoveel dezelfde meubels en gebruiksartikelen waren als bij ons in het Westen, al zal het in bezit krijgen ervan minder vanzelfsprekend zijn geweest als bij ons. Dat herinner ik me nog uit gesprekken met een vroegere collega die in Göttingen was gaan wonen: haar schoonfamilie woonde in de DDR.



Het meest spectaculair vind ik nog het bezoek aan de WC. Ik zit op het toilet aan de straatkant. Over het onderste gedeelte van het grote raam is een reep plakplastic aangebracht, maar verder heb ik goed uitzicht over het stadje.

De heksendansplaats ligt 5 km. verder op de top van een berg. Er is een kabelbaan, een bobsleebaan en een heksenhuis. Verder zijn er verschillende eettentjes, vooral veel met bratwursten, en wandelpaden. We slenteren wat rond in de heksentuin en wandelen een klein stukje naar beneden naar de  kabelbaan 🚠. De weg terug omhoog valt me zwaar (mijn conditie is echt slecht, daar moet ik na de vakantie maar eens aan gaan werken). We genieten wel enorm van het uitzicht, want deze plek blijkt op de rand van een behoorlijk diepe kloof te liggen!
Oo het terras dat we daarna vinden is het allesbehalve druk, terwijl er elders geen plekje in de zon te vinden valt. We blijven veel langer zitten dan we normaal doen, maar de zon is zo heerlijk daar (en het biertje ook).

Vanavond willen we vis gaan eten in “Die Forelle”. Hmmmm….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Rust in de Harz

De eerste rustdag bevalt goed. Het is niet zonnig maar de temperatuur is zo goed dat we toch de hele dag buiten kunnen vertoeven.

Peter verkent het dorp (afwisselend wandelend en fietsend) en ik hou mijn gemak, zodat ik al lekker opschiet in “Heimweeland” dat zich afspeelt in het grensgebied waar wij nu camperen.

Vanochtend heeft de radioloog gebeld voor een checkgesprekje. De ongemakken die ik tegenkom (zie blog van gisteren) zijn welliswaar vervelend, maar het
“gewone” gevolg van de bestralingen: ik hoef me geen zorgen te maken. Nou, dat is goed om te weten.

Als we vandaag opstaan, staat de zon al aan de hemel en als Peter terugkomt met de broodjes voor het ontbijt, begint de zon op ons terreintje te schijnen en kunnen we lekker buiten eten.
De lucht is helblauw en er is geen wolkje aan de lucht. We draaien dan ook met een gerust hart de zonneluifel uit om te checken of hij vorige keer goed droog is ingedraaid en hem de kans te geven -indien nodig – beter op te drogen. We constateren het het de vorige keer goed gegaan is.

We beginnen steeds beter te wennen aan het camperbusje, al verrast-ie ons soms toch weer. Zo viel er vanochtend een ronde schijf op de grond, toen P. het chemisch toilet eruit haalde om te verversen. Waar kwam die nou weer vandaan? We konden het  maar niet ontdekken, hoe goed we het systeem zowel binnen als buiten inspecteerden. Toen zag Peter het ineens! Het was een van de wieltjes van de container dat er gewoon weer opgedrukt kon worden: niks aan de hand.😂

We lunchen bij de plaatselijke Griek in de tuin en even wanen we ons op de Pelopponesos.

(Intussen blijft het mooi herfstweer en we kunnen al een paar dagen in het zonnetje ontbijten. In de middag koelt het al wel weer snel af.)

‘s Avonds kijken we op Netflix naar deel 1 van de serie Mitten in Deutschland NSU over de opkomst van het neonazisme in de DDR. Het raakt me des te meer omdat wij hier nu zijn en ik weet zeker dat ik morgen toch met andere ogen rondkijk in het DDR-museum hier in Thale.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

In de Harz

De weersvoorspellingen voor de Eifel zijn ronduit bedroevend: regen, regen, regen.

Wat vreemd is, is dat het in de Harz – een stuk noordelijker gelegen – wel droog en zelfs zonnig is.
Wat let ons? We rijden naar de Harz…

De tussenstop op weg naar de Harz houden we in Höxter.
We moeten een flinke omweg maken om op de camping te komen, omdat het bruggetje over de rivier in de stad maar een doorrijbreedte heeft van 2.10m. Nou heb ik dat al een keertje gedaan in Ouwerkerk aan de Amstel- ik wist het toen niet maar ik had daar ook max. 5 cm. speling – maar dat wordt toch niet mijn hobby!
De camping is goed (vlakbij het beruchte bruggetje) en ligt op nog geen 500 m. van het centrum.
We crossen er wat doorheen met de fiets en belanden in “Der Ratskeller” voor wat tapas en een goed glas wijn.


De volgende dag kiezen we een klein stadje: Thale, nabij Quedlingburg. We staan binnen een kwartier op een lekker plekkie en genieten van een heerlijk zonnetje!

Onderweg doe we boodschappen bij Kaufland in Goslar.
Daarna wandelen we naar het verrassend mooie centrum. Wat zijn die steden in Duitsland mooi en wat is alles goed bewaard gebleven en/of gerestaureerd.

Omdat ik me vandaag helemaal niet zo fit voel (darmflora is weer eens in de war en ik heb al een paar nachten niet echt lekker door kunnen slapen) skip ik een stukje wandeling en parkeer ik mezelf op een terras op de markt met een kop thee. Daar kom ik lekker van bij.

Als we teruglopen om de bus op te halen bij de parkeerplaats voor Kaufland, horen van vanuit de verte al een keihard schreeuwende man. Hij brult zoiets als “Jij hebt de eerste klap uitgedeeld…” en als we dichterbij zien we inderdaad een wat oudere man op de grond liggen die kennelijk een flinke tik heeft gehad van de schreeuwer, want hij staat niet op, ook niet na enig aandringen van een echtpaar dat bij hem staat. Hij beweegt gelukkig nog wel.
De schreeuwer loopt Kaufland in en het inmiddels toegesnelde personeel heeft hulptroepen ingeschakeld vertelt een van hen mij desgevraagd.

Ik vind dat altijd zo akelig om te zien, als mensen echt slaande ruzie hebben!
Peter oppert dat het natuurlijk ook gewoon twee vrienden kunnen zijn die teveel gedronken hebben en slaags zijn geraakt: we zien hier namelijk nogal veel mensen drinken op straat en ook nogal wat die kennelijk al te veel op hebben. Dat verzacht het enigszins voor mij, want het idee dat iemand een andere onbekende   neerslaat omdat er iets gebeurt wat niet gewaardeerd wordt, vind ik zo bedreigend…

‘s Avonds grillt Peter een mals stukje vlees en met wat salade en linzen erbij kunnen we er weer wel tegen!

Morgen nemen we een totale rustdag.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Fietstocht van Remagen naar Kreuzberg

Over gisteren wil ik niet te veel kwijt. De hele dag regen en dat is, ook in een camper, niet echt leuk. Peter maakt nog wel een wandeling door de regen (met plu) en ik vermaak me binnen (lezen, puzzelen etc.).

Als we ‘s avonds terugkomen nadat we in de Wurstkessel gegeten hebben (lekker, warm en gezellig), zijn we verrast dat we op de i-pad naar Wie is de Mol en Moltalk kunnen kijken: genieten dus!

De volgende dag, zondag, is het droog ‘s morgens en dat doet me deugd. Ik maak me nogal zorgen over de zonneluifel die we vrijdag enthousiast hebben uitgedraaid, maar die absoluut niet opgedraaid mag worden als hij niet droog is (en dan kunnien we dus niet weg!).
Gelukkig droogt hij supersnel en een uurtje of twee later  kunnen we hem opdraaien! Pffff, nu kunnen we weg! Niet dat we nu al verkassen, maar we pakken de trein naar Remagen en komen dan fietsend langs de Ahr terug.

Het is een hele mooie tocht: prachtig vrijliggend fietspad tussen de Ahr en de spoorlijn, voerend door wijnvelden en kronkelend langs mooie dorpjes waar op een alternatieve manier wijnfeesten worden gevierd (tenminste dat denk ik, omdat iedereen in kleine groepjes op behoorlijke afstand van elkaar een wijntje drinkt). We doen maar mee waar het kan o.a. in Arhweiler, maar in Dernau zijn we net te laat om ook het muziekoptreden mee te pikken. Als wij er neerstrijken, zijn ze net alle instrumenten aan het inpakken. Dat mag de pret niet drukken, we hebben een mooie middag gehad.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Naar Duitsland

Zonder strak omlijnd plan vertrekken we op vrijdag met de camperbus naar Duitsland. Dat is zowat het enige “coronaveilige” land waar we naar toe kunnen en waar we nu nog toegelaten worden. Dit weekend komt onze eigen regio namelijk ook in het rijtje “zorgelijk” te staan en dan kom je Duitsland niet zomaar meer in.

Gisteren hebben we gebeld naar Camping Victoriastation in Kreuzberg, een piepklein dorpje vlakbij het bekendere Altenahr (1,9 km. met de fiets). Ze bewaren een plaatsje voor ons.
De rit ernaar toe gaat goed. Wel merk ik – als we er bijna zijn – dat het echt anders rijden is op de bochtige, smallere, glooiende wegen dan met een personenauto. Maar het lukt en ik ga er wel aan wennen.

Onderweg hebben we hier en daar een buitje, maar als we aankomen op de camping, is het droog en schijnt de zon. We draaien de luifel uit, zetten de zaak op stroom en installeren de stoeltjes: klaar!


We stappen op de fiets en rijden langs de Ahr naar Altenahr om te pinnen en om een lekker wijntje te drinken op een zonnig terras: dat lukt. We zijn wel blij dat we onze jassen bij ons hebben, want in de schaduw is het behoorlijk frisjes op de fiets.

Als we gaan reserveren bij “Im Wustkessel” een goed aangeschreven restaurant tegenover onze camping, kunnen we daar alleen nog eten als we voor 19.00 uur weg zijn. Geen nood, we hebben vanmiddag alleen maar een kop soep op en hebben best zin in een warme hap. De wildragout met rode kool en aardappeltjes en de gerookte forel smaken echt lekker (en dan hebben we al een pfifflingensoepje op!)
Morgenavond zijn we om 19.00 uur welkom.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen