Grandrupt de Bains

De eerste indruk van de mini-camping Entre les Sources met B&B in
Grandrupt de Bains is heel positief! Fijne ruime kamer, eigen WC, eigen badkamer. Beneden aan de achterkant van het huis een ruime overdekte waranda met tafels en stoelen en uitzicht op de kleine camping waar de tenten en caravans verscholen achter de bomen staan.


Aan de voorkant van het huis staan ook zitjes, zelfs aan de overkant in het gras; een camperplaats met mooi uitzicht in het avondzonnetje. Het gaat er informeel en wat rommelig aan toe, maar in een prima sfeer.

Er zijn alleen twee Duitse dames, de rest zijn allemaal Nederlanders. De twee Duise dames zingen ‘s avonds een meerstemmig duet voor Miranda, de eigenaresse. Wij hebben José, een van de andere B&B-gasten enthousiast gemaakt voor Monopoly Deal.

Overdag tijdens de rit hiernaartoe hebben we van alles meegemaakt:
– een bezoek aan een huisarts voor een recept voor antibioticumkuurtje;
– risico van een bekeuring voor foutparkeren net voorkomen door de doktersassistente;
– lunch bij El Ranch in La Fougerolles, waar de eigenaresse ons herkent van de drie keer hiervoor (vorig jaar en het jaar daarvoor) dat we hier aten op de heen- en terugweg naar Zuid- Frankrijk;
– aankoop van kersenlikeur in de fabriekswinkel van Griottines, die we nu wel open aantreffen.
Het is een hele relaxte dag en om een of andere reden hebben we overal lol om.

De twee dagen erna brengen we vooral fietsend door. We starten bij schutsluis 29 in het Canal de l’ Est dat in het dal van de Saone ligt.

De eerste dag noordwaarts, tot sluis nr. 1. Het is een mooie tocht over een vrijliggend fietspad. Het is hier helemaal niet toeristisch en dat is heerlijk. Het enige nadeel is alleen dat er in de paar piepkleine dorpen die we tegenkomen geen enkele gelegenheid te vinden is om wat de eten of te drinken: er is nog geen bakker. Als we aan het einde van de rit ineens een supermarkt zien, spurten we ernaar toe, maar hij blijkt gesloten te zijn.
Gelukkig vinden we op de terugweg een Auberge Ferme waar we kunnen lunchen.


De tweede rit naar het zuiden is ook al zo mooi, zelfs nog afwisselender omdat we nu 2 x een boot zien varen en schutten bij een van de sluizen en we meer bewoonde dorpjes tegenkomen waar wel een bakker en een restaurant te vinden zijn.

Hoewel we de eerste dag iets meer ((49 km.) fietsen dan de tweede (38 km.) is de tweede vermoeiender, maar het ks dan ook behoorlijk warm vandaag!

We hebben in ieder geval, twee hele fijne dagen! Nog 1 dag te gaan en dan gaan we alweer richting Nederland.

Geplaatst in Uncategorized | Reacties uitgeschakeld voor Grandrupt de Bains

Laatste dagen in Moosch

Zaterdag 1 augustus

Het wordt niet zo’n gezellige dag. We zijn van plan om naar de Grand Ballon te rijden en naar Col de la Schlucht en dat doen we dus ook. Verder hebben we geen van tweeën echt nagedacht wat we daarvan konden verwachten en/of wat we onderweg nog zouden kunnen doen.

Dat resulteert in autorijden, beetje naar buiten kijken en mooie vergezichten zien, dat wel, en net niet kunnen stoppen waar het op zijn mooist is omdat alle parkeerplaatsen vol zijn of omdat ik er al weer voorbij ben. Bovendien is het heel geconcentreerd rijden, want het stikt van de al dan niet zwalkende fietsers en tussendoor passeren ook nog talrijke motorrijders en dat geldt aan de andere kant van de weg net zo, al razen daar de fietsers met een rotgang naar beneden.

Peter gooit de knuppel in het hoenderhok door te stellen dat het zo niet hoeft en dat we wat hem betreft net zo goed terug naar de camping kunnen rijden. Hij had verwacht dat we onderweg nog wel een lekkere wandeling zouden kunnen maken maar tot nu toe is het enkel autorijden en hij ziet nu dat ik op slippers ben (ja, dat komt omdat ik géén wandeling in mijn hoofd heb en we het er vantevoren ook niet over gehad hebben). We nemen ons voor om voortaan beter te communiceren over wat we verwachten (verrassend, dat het soms toch nog zo loopt, alsof we voor de eerste keer samen op vakantie gaan!)

We draaien dus terug vanaf het uiterste puntje van Col de la Schlucht die we net nog wel bereikt hebben en stoppen nog een keer langs de weg waar we nu een flink meer zien liggen: Lac Longuemer. We lopen een stukje naar beneden langs een paar vervallen ski-eindstations. Het skiën hier heeft zijn langste tijd wel gehad.

De afdaling doen we langs een andere kant en we komen nu langs Kruth waar we de dag ervoor gefietst hebben. We zien nu waar de deltazeilers zo’n beetje beginnen met hun vlucht over het dal en zijn blij dat we gisteren niet doorgefietst zijn naar het Lac van Kruth: het is er verschrikkelijk druk! Hier houden de Fransen zelfs geen méter afstand….

Als we voorbij de Auchan super komen, kopen we pasta voor het avondeten. Heerlijk!

De serie over de Weissensee zien we gedeeltlijk binnen omdat er een hoosbui valt, maar als die voorbij is, is het lekker opgefrist buiten.

Maar eens kijken wat de dag van morgen brengt.

Zondag 2 augustus

Vandaag is de oudste kleinzoon jarig, voor de dertiende keer. Hij vindt het prima dat we er niet bij zijn; hij begrijpt dat we nu liever even weg zijn. We hebben hem vanochtend al zien glunderen achter zijn peperkoektaart met kaarsjes.

Wat weer betreft ziet het er minder zonnig uit. Dikke wolken hebben de top van de Grande Ballon aan het zicht onttrokken.

Vol goede moed zet Peter de fietsen achterop de auto en we vertrekken naar Mulhouse; we gaan de stad verkennen.

Onderweg komen we langs “Lowieke de klerk” (supermarkt Leclerc) en zien tot onze verrassing dat er heel veel auto’s op het parkeerterrein staan: die is dus open op zondag. Daar gaan we op de terugweg langs om lekkere kleine hapjes te kopen voor het avondeten!

Als we net de fietsen van de drager hebben, moeten we terug de auto invluchten: de regen komt met bakken uit de lucht vallen. Een oud dametje dat slecht ter been is, heeft minder geluk. Ze wandelt met behulp van haar wandelstok in een slakkengangetje verder over het grote parkeerterrein terwijl ze intussen gedoucht wordt: boffen dat het nog steeds 22 graden is.

De bui duurt niet zo lang zodat we nog een lekker fietstoertje door de binnenstad kunnen maken. Mulhouse is een mooie stad met flink wat groen, ruime pleinen met mooie gevels en meer in het oude gedeelte hier en daar wat streetart met moderne kunst, maar wat is het uitgestorven.

We zitten nog maar net op het terras van een Thaise restaurant (met kookcursussen) als er weer een flinke bui valt. De kokossoep en de Laab smaakt er niet minder om.

Bij “Lowieke” vangen we bot: er staan nog maar een paar auto’s en alleen het restaurant blijkt vandaag open te zijn. Jammer, dan eten we vanavond maar wat we nog in huis hebben: moet lukken!

Als we op de camping terug zijn, is de zon inmiddels door de wolken heengebroken en kunnen we genieten van het avondzonnetje.

We doen nog een paar spelletjes Monopoly Deal en we kaarten. Het blijft steeds dezelfde die wint.

Maandag 3 augustus

Na een moeilijke nacht (in het veel te smalle bed en inslaapproblemen) komen we langzaam op gang.

Als we weer een beetje boven Jan zijn, rijden we weer richting Mulhouse naar Guwenheim om een fietstocht langs de Doller – een klein riviertje – te maken. Een half uurtje rijden, schatten we.

Het wordt een uur o.a. vanwege een “Deviation” van flink wat kilometers.

Het eerste deel van de tocht is hartstikke leuk: een totaal vrij liggend fietspad, gedeeltelijk langs een oud spoorlijntje en door velden waar we weer ooievaars zien.

Ik vraag me hardop af wat er toch voor speciale lekkernijen voor hen in dit gras hier zitten, want de velden waarop wij ze zien, liggen niet echt ver van auto- en fietsroutes maar dat schijnen de ooievaars toch van minder belang te vinden.

Wij rijden door tot Masevaux en in een van de pittoreske straatjes die volhangen met omgekeerde paraplu’s houden we pauze.

We besluiten om niet verder te rijden, omdat dit gedeelte van de tocht over de autoweg gaat en dat vinden we niet echt veilig.

De terugtocht rijden we in een iets sneller tempo, omdat het nu toch echt dreigt te gaan regenen. Maar, we worden verrast: het blijft droog.

We hebben lekker droog kunnen fietsen vandaag en dat is meer dan we verwacht hebben, gezien de voorspellingen. Gelukkig zitten die er ook wel eens naast.

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Het goede gevoel

Woensdag 29 juli

Het wordt een lummeldagje rundum Hause. Het is weer boven de 30 graden en we spannen de tarp boven ons aan de bomen, zodat we schaduw hebben op de plek waar tenmiste af en toe een zuchtje wind doorkomt.

Intussen zijn we blij dat we morgen naar Moosch gaan en vooral naar een andere camping.
Naarmate de dagen verstreken, zijn we ons steeds meer gaan storen aan deze plek hier.
  • de slaapkamer boven; alleen te bereiken met de supersmal, supersteil trapje met treden die half zo diep zijn dan normaal. (Daar moet je ‘s nachts eens af zien te komen met gladde steunkousen aan. Even naar het toilet beneden is een levensgevaarlijke onderneming, waar ik talrijke keren in ben geslaagd, want ik moet extra vaak door een blaasontsteking.🥴);
  • de grasmaaiers die hier continudiensten draaien;
  • de ordinaire buurvrouw beneden ons die niet alleen obscene gebaren staat te maken tegen haar man waar haar kinderen bij zijn (ze maakt daarbij gebruik van de opblaas-unicorn), maar elke avond teut is en wietwolken naar boven blaast;
  • het ontbreken van enige vorm van detailhandel;
  • het waardeloze internet waarvoor we ook nog een flink stukje moesten lopen om nog kans te maken op een klein piefje bereik;
  • de schietoefeningen op het in de buurt van de camping gelegen militair terrein die soms wel tot 11 uur ‘s avonds doorgaan. Mocht Frankrijk ooit in een grondoorlog verzeild raken en die verliezen, dan ligt dat zeker niet aan de schutters. Ze hebben geoefend tot wij erbij neervielen🤣
Kortom: het echte ontspannen campinggevoel hebben we nog niet gevonden hier.
‘s Avonds eten we in het restaurant van de camping. Ook daarvoor is het weer een stukje klimmen, maar het smaakt lekker. Gaan we toch met een goed gevoel weg morgen.
Donderdag 30 juli
Op weg naar Moosch waarbij we de snelwegen omzeilen, leggen we aan in Molsheim. Het is een willekeurige keuze, maar het valt goed uit! Molsheim is een gezellig stadje me veel gratis parkeerplaatsem om de oude kern heen en op de markt is het goed toeven op een terrasje. De antieke draaimolen met het vliegtuigje van “ le petit Prince” draait af en toe een rondje: mooi sfeertje hier.
En dan de camping: op ongeveer 450 meter hoogte, aan een steile weg van 1,5 km. ligt de parel.
Vriendelijke ontvanst, schitterende plek met uitzicht op de Grand Ballon d’Alsasce, ruime mobil-home…. en wat een rust!!!! Heerlijk. Zo krijgen we het goede gevoel wel!
We fietsen nog even de berg af naar de bakker en de pharmacien en daarna op de plaats, rust…
Vrijdag 31 juli
Omdat het ook vandaag weer tropisch heet wordt, vertrekken we niet al te laat voor een fietstochtje naar Kruth, langs de rivier La Thur. Het is echt een heerlijk tochtje, afwisselend zon en schaduw, met flinke klimmetjes en heftige dalingen met in de verte links en rechts de bergen. We zien weer ooievaars in de velden en biddende buizerds. In Kruth zelf is niets te zien/te doen en dus rijden we een klein eindje terug waar we een leuke herberg gezien hebben. Hier houden we een lange pauze en lunchen heerlijk voor een habbekrats. Als Peter later hoort dat hij stukjes ganzenmaag (een delicatesse die hij heerlijk vond) gegeten heeft, verklaart hij dat nooit meer te zullen doen: het omgekeerde van “wat de boer niet kent….”; dat bestaat dus ook.
‘s Middags houden we ons gemak, tenminste ik. Peter vindt het hoognodig dat er een wasje gedraaid wordt en dat doet ie dus. Als ik later op de middag de was opvouw en opmerk dat ik het vreemd vind dat ik geen onderbroeken zie van hem, loopt hij jammerend naar binnen om het waszakje met vuil ondergoed te pakken: vergeten! (En daar was het nou net om begonnen). Gelukkig heeft hij nog genoeg schone voorraad, dus er is geen ramp gebeurd.

We doen nog wat boodschappen bij Auchan en steken daarna de bbq aan.
Het was een leuke dag
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Hé, hé, word wakker, hier is de bakker!

Maandag 27 juli
Vandaag houden we een rustdag en dat is maar goed ook: het is meer dan 30 graden en het voelt als 40!
Dus, voetjes omhoog, beetje lezen en veel water drinken.
‘s Middags rijden we toch even naar Bitche om even wat boodschappen in te slaan. Peter is daar ‘s morgens al met de fiets naar toe geweest (15 km. heen en terug) om brood te halen voor het ontbijt. De plaatselijke bakker hier in Haspelschiedt is dicht en heeft belachelijke openingstijden zien we nu. De broodservice op de camping is ook “out of order”. Dus we moeten nu goed nadenken over de boodschappen….
Eerst bezoeken we even de citadel van Bitche. Die is veel mooier dan verwacht en goed geconserveerd. We ontdekken een compleet gangenstelsel in de krochten, met o.a. paardenstallen. In sommige ruimtes worden films vertoond van bloedige gevechten die hier in de vorige eeuwen hebben plaatsgevonden. Samen met de zeer donkere gangen waar je je weg moet zien te vinden, krijg ik het er spaans benauwd hoewel de temperatuur hier beneden een stuk beter te hebben is dan bovenop de citadel.
 Als we terug op de camping zijn, zakken we weer lekker onderuit en beperken we ons tot een beetje bbq’en en Netflixen (gelukkig heeft P. een mooie serie gedownload over het leven in de DDR   in 1980).
Dinsdag 28 juli
We rijden naar Völklingen en parkeren de auto op het gigantische parkeerterrein voor het “staalmuseum”: een eveneens gigantisch groot complex van oude staalfabrieken die nu te bezichtigen zijn. Het lijkt me interessant om daar rondgeleid te worden, maar een fietstochtje langs de Saar naar Saarlouis vind ik toch net wat aanlokkelijker.
Als we er bijna zijn, zien we boven op een berg “de roestige driehoek” van de Genderbeemd in Eindhoven. Het blijkt een monument om de staalarbeiders te eren.
In de stad zelf drinken we eerst een kop koffie en daarna maken we een fietstochtje om het ravelijn heen om uiteindelijk weer in de Altstadt te belanden waar we lunchen. Het is alweer mooi weer, zodat het vinden van een “cornaveilige” plek op een ruim terras geen enkele moeite kost en het horecapersoneel draagt heel consequent het mondkapje.
De avond ziet eruit als de vorige: beetje bbq’en en fimpje kijken: spannender kan ik het niet maken.
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

We zijn weer “en route”.

Over de vorige keer dat we op reis waren, in juni, heb ik niets geblogd.
We waren in Frankrijk, in Eguisheim, voor een dag of 7.
Corona had ons, net als iedereen, aan huis gekluisterd de afgelopen maanden, maar we mochten weer naar Frankrijk!
Dat we niet de geplande 3 weken gingen kamperen, had een andere reden.
Ik kreeg half juni te horen dat ik baarmoederkanker heb en we zaten ineens in “een traject”.
En, midden in een uitslagenwachttijd (afschuwelijk woord dat precies aangeeft wat het is) namen we even letterlijk afstand in de hoop dat ook figuurlijk te kunnen.
Dat lukte wonderwel: we hadden 7 goede dagen met fijne gesprekken, mooie fietstochten en lekker eten.
En nu zijn we weer daar.
(Géén uitzaaiingen, operatie achter de rug en in afwachting van een kleine nabehandeling half augustus voor de zekerheid. 27 Augustus gaan we verder waar we gebleven waren, corona volente).
25 juli: Haspelschiedt in het grensgebied Frankrijk/Duitsland (Rheinland-Pfalz) op de hoogte van Saarbrücken. Op weg hiernaartoe hebben we een stadsfietstocht door Trier gemaakt. Prachtige stad, maar wat is het druk bij de Porta Negra en het gedeelte net achter de poort. Gelukkig voert de tocht ons door minder drukke delen, want dan kan mijn mondkapje ook af. Ik ben nog altijd heel voorzichtig.
De camping ligt pal aan een meer en het is een grote, zéér rommelige camping. Geen enkele structuur en het chalet dat wij hebben kunnen boeken is dat ook, maar we hebben veel ruimte om ons heen. Een flink stuk beneden ons ligt een veldje met wat chalets en stacaravans. Ik noem het gekscherend “corona-city”, want er kampeert een vrouw met kinkhoest. Ik heb ze nog niet gezien, maar gehoord des te meer. Ik ben blij dat we daar niet tussen zitten, want dan hadden we nu ergens anders in Frankrijk rondgedoold om een betere plek te vinden.
In het vroeg van de avond drinken we een heerlijk ijskoud witbiertje van de tap op het terras van het restaurant. Het is volgeboekt die avond en “of we het erg vinden om in die ligstoelen die daar in het gras staan, het biertje te drinken.” Nou, allerminst: we genieten met volle teugen.
De zondag willen we naar Saarbrücken fietsen, vanaf Sarreguemines helemaal langs de Saar.
We vertrekken laat, want in de ochtend pakken donkere wolken zich samen en er vallen een paar flinke buien. Dat is voorspeld en ook dat het vanmiddag vanaf een uur of één droog is in Saarbrücken.
Als we de auto parkeren in Sarreguemines, begint het te regenen. We drinken een kop koffie op het hoekje en besluiten eerst een goed restaurantje te vinden om te lunchen en daarna pas de fietstocht naar Saarbrücken te beginnen. Nadat we het eerste restaurantje weer uitgevlucht zijn, omdat we ons daar te corona-onveilig voelden, komen we bij Sarre-Dine (onthoud die naam mocht je hier ooit verzeild raken): geweldig! Het dagmenu doet niet onder voor een goed hoofdgerecht in een sterrenrestaurant. Als we naar buiten stappen, is de zon gaan schijnen en begint de fietstocht.
Het is iets langer dan we gedacht hebben: 16 km. enkele reis. Maar het is een mooie tocht waar we van genieten en ook het kleine stukje Saarbrücken dat we verkennen is de moeite waard.
De terugtocht onderbreken we even voor een bezoekje aan een “Kultur Biergarten”: een ietwat misleidende naam voor een ordinaire biergarten, maar het was wel even lekker daar!
Helaas kunnen we op de terugweg nergens meer een stokbroodje scoren, dus vanavond doen we het met de hapjesrestjes van gisteren, maar dan zonder brood. Rauwe ham, diverse kaassoorten en wat paté in bladerdeeg. Lekkere afsluiting van een fijne dag.
Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Pattaya – Bangkok

Wij zien weinig van Pattaya en zeker niet datgene waar het zo om bekend staat: seksindustrie, go-go-girls etc. Wij gaan hier weer naar Terminal 21, een winkelcentrum waarvan we erg onder de indruk waren in Korat. Stijn zegt dat dit mooier is, maar dat zijn we maar gedeeltelijk met hem eens.

De buitenkant, ja, dat klopt: een zojuist geland vliegtuig en een opstijgend, helemaal passend bij het thema van deze keten. Indrukwekkend!
Binnen is het kleiner dan in Korat, wat meer in elkaar gewrongen, waardoor het ook een stukje drukker aandoet, maar niettemin blijven we er veel langer dan gepland (Uniqlo hier heeft ineens zoveel leuke kleren!😀) én we kunnen niet naar de rooftop want die gaat pas om 17.00 uur open.

De rest van de middag zwemmen we nog wat in het hotelzwembad, leggen een kaartje, eten spaghetti in het hotelrestaurant en gaan een beetje op tijd naar bed: morgen om 7 uur staat de taxi gereed om ons naar het vliegveld in Bangkok te brengen.

De reis zit er bijna op, nog een paar dagen familiebezoek in Singapore en dan gaan we weer naar huis.

En dan de taxirit naar Bangkok.
Ik druk hieronder het mailtje af dat ik op het vliegveld (nog met het angstzweet in mijn handen) naar het hotel heb gestuurd.

Dear sirs,

We stayed at your hotel (yesterday and the day before) and it was really great! Thank you very much!

Today we went to Don Mueang Airport in Bangkok with a cab you arranged for us. We left at 7 o’clock.

We would like you to know that this driver showed no responsability at all!
We had to warn him 3 times to keep his eyes on the road, because he was constantly  busy with/ looking on this cell phone, while driving 140 km. per hour.. We felt very unsafe.
All the way he was driving like hell! He sometimes reached the speed of 150 (!) km. and he constantly drove more than 20 km. harder than the maximum speed.
He switched the lanes, from the fourth to the second v.v.) whenever he saw space to keep up his speed; he drove very close to the driver before him (tail-gating) to hurry the car before him.
We felt very afraid during the whole trip and were very afraid.

This man isn’t aware of his responsability and is playing with the lives of his customers.
Please, stop him!

(PS We reached Don Mueang Airport at 9.05 u.).

With kind regards,

en het antwoord van hotel Center Point:

Dear Mr. Peter Berkers and Ms. Tineke Bruijs,

First of all, I would like to apologize for your inconvenience caused of the driver in this morning. I had reported this serious behavior to his company and release him out of their. We have taken notes of all feedbacks which are very helpful. Thank you for sharing the details and please rest assured that we will take appropriate actions to improve our service quality.

Please contact me directly next time you would like to make a booking. I will personally take care of you and I will guarantee the room upgrade for your next period.

Once again, please accept my sincere apologize and thank you very much for your kind patient and understanding.

Should you require any further assistance, pleased don’t hesitate to contact us at any time at your convenience.

Have a good time.

Best regards,

Op het vliegveld in Bangkok waan ik me in een SF-film. “De onzichtbare vijand heeft een levensgevaarlijk virus verspreid. Niemand weet waar en wanneer het hier toeslaat, maar angst heerst overal…en er heerst ook een zekere gelatenheid De mensen proberen zich te beschermen door het dragen van mondkapjes, maar iedereen weet dat dit toch uiteindelijk niet zal helpen. Als het virus er eenmaal is, zijn de gevolgen ongekend. Tot die tijd gaat iedereen over  tot de orde van de dag.”

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Op weg naar Stork Promotional Products in Pattaya

Na een warm afscheid van Fred en Philippe van Lazy Republique op Koh Chang stappen we in de taxi bij Nick. Hij spreekt 3 woorden Engels en wij 2 woorden Thais, dus echte goede gesprekken hebben we niet onderweg.

Als we het eerste stukje afgelegd hebben naar de pier vraagt hij via Google Translate of we bang geweest zijn. Ik probeer uit te vissen waarvan: bergje op, bergje af? de haarspeldbochten?  Nee hoor, wij zijn niet bang geweest.
Dan komt het tweede scherm.

Verbaasd lees ik wat er staat. Is dit een grap, zoals Peter vermoedt; of is Nick gewoon heel eerlijk en naïef? Wil hij zich alvast indekken voor als deze rit niet goed afloopt? Echt geruststellend is het niet… maar ik ben niet bang geweest op het eerste stuk, dat ging heel erg goed, dus ik laat me nu ook maar niet bang maken.
Dat het een grapje was, geloof ik ook niet want de rest van de ruim 5 uur durende reis is er geen grapje meer gemaakt door Nick!

Tegen 4 uur stappen we uit bij Stork Promotional Products. Stijn staat meteen buiten en wat een bijzonder weerzien, na 16 jaar! Onze oud-student van het Economisch Lyceum Eindhoven, een echte Handelstudent. Ruwe bolster, blanke pit. Nu is hij getrouwd met Paint en samen hebben ze een eigen productiebedrijf in promotionele producten. Kleding, vlaggen, biercoolers met design, foto en/of logo al naargelang de wens van de opdrachtgever. Zij werken het idee uit, maken de T-shirts en jacks allemaal zelf en ook het bedrukken met geavanceerde lasertechniek doen ze in eigen beheer.
Trots geeft Stijn ons een rondleiding en geeft uitleg over naaimachines, over een snijmachine die uit China moest komen en over de hobbels die hij als buitenlandse ondernemer tegenkomt en overwint. Petje af!


Het reizen en het werken en leven in Thailand hebben Stijn volwassen gemaakt: hij is een ondernemer pur sang met idealen. Niet over vette winsten, maar over een goed leven voor hem en zijn medewerkers. In al zijn ideeën en  uitspraken zit nuance.
”Dat heeft Peter Raaijmakers destijds al eens tegen me gezegd: spring er nou niet als een leeuw in, als je iets vindt of wilt! Breng het nou eens wat genuanceerder.”
Kijk, daarom is werken in het onderwijs nou zo mooi!

’s Avonds gaan we uit eten (bbq’en) met Stijn, Paint en haar zoontje Kait, waarna Stijn ons naar Hotel Centerpoint brengt. Hij wil het hotel nog wel even van binnen bekijken. En zo staan we even later op het dakterras van de 22 verdieping uit te kijken over Pattaya. We drinken samen nog wat in de lounge en dan nemen we afscheid. Wat was het leuk om Stijn hier te zien.


Cadeautje van Stijn: biercoolers met onze foto’s erop. Wij traden toen voor onze studenten op in The Royal Oak in Londen: You’re the one that I want…oe, oe, oe!

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Koh Chang

We logeren bij Lazy Republique: een heel fijn resort (kleinschalig) gerund door Fred (wrsch. een afkorting van Frederique) en Philippe, een Frans echtpaar dat Montpellier een aantal jaren geleden inruilde voor Bailan Beach 🏖.

Zij doen er veel voor om het hun gasten naar de zin te maken. Bij het ontbijt (je mag zelf kiezen wat je wil) krijgen we zoveel koffie bijgeschonken als we maar willen. Philippe installeert ons zo aan tafel dat we het mooiste uitzicht hebben.
Bij wat je ook bestelt, krijg je altijd 2 sneetjes brood met 2 soorten zelfgemaakte jam. Na de maaltijd is er bijna altijd nog wel iets extra: een versgebakken brioche of een stuk bananentaart.
Als we voor het happy hour het dakterras opgaan, heeft Philippe al een extra tafel bijgeschoven omdat hij gisteren zag dat we die nodig hadden voor een spel (liefst het treinenspel, want dat gaat Peter heel goed af! alhoewel ik hem gisteren even liet merken dat hij niet moet denken dat hij dit altijd wint!😅)

’s Avonds eten we steeds bij de Thaise buren. “Het beste restaurant van het hele eiland!” vertelt een Nederlandse toerist ons ongevraagd. “Wij komen hier al 3 jaar, 3 maanden in de winter en wij eten áltijd hier!” voegt hij eraan toe als een soort argument. “Hoe weet je dan dat dit het beste is, als je altijd hier eet?” vraag ik hem.
Hij lacht even als een boer met kiespijn en zegt dan iets minder zelfverzekerd: “We hebben wel eens een keer ergens anders gegeten…”

De eerste dagen hebben we vooral op het strand hier beneden bij Bailan Beach doorgebracht: beetje zwemmen en lekker relaxen op een strandstoel van het resort waar we niet logeren. Vinden ze prima 👌; we lunchen hier immers ook!

Gisteren zijn we met de speedboot naar Ko Rang gevaren om te snorkelen: 5 stops, dus 5 x de boot af- en opklauteren, 3/4 uur snorkelen en hup, een eindje verder.
Het is schitterend. Bij de 4e stop ben ik toch even op de boot gebleven: ik heb even geen puf meer….maar bij de laatste kan ik het water toch niet weerstaan, ook al omdat we dan vanuit het strand het water in kunnen en in mansdiep water voor een rij met stenen/rotsen kunnen snorkelen om naar de vissen te kijken. Ik kan het niet beter uitleggen, maar dit is totaal niet vermoeiend.

Ik kan nog wel vertellen dat ik die avond heel vroeg in slaap ben gevallen!

De laatste dag hier ondernemen we geen activiteiten meer. We doen een boodschap en reserveren een massage voor vanmiddag.

Dat vinden we een mooie afsluiting van ons 4-daags verblijf hier op Koh Chang.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Reisdag naar Koh Chang

Eerst de vervoersmiddelen op een rijtje:

– privévervoer naar ferry
– ferry
– taxi naar busstation
– bus
– hov naar ferry
– ferry
– hov naar Lazy Republique resort. (hov = half open vervoerstaxibus, officieel Songthaew)

Tijdsduur:

van 7.30 uur – 17.15 uur = 9 3/4 uur

Opvallende details:

– weinig tot geen informatie (er wordt wat gewezen; er wordt wat geroepen in het Thais; er wordt, wel in het Engels, aangegeven hoeveel tijd je hebt tijdens de enkele stop: 10 minutes, 30 minutes…)

– bij het wegrestaurant (30 minutes) hangt een bordje met koffiemogelijkheden. Americano, mocchacino, caffe latte, cappuccino etc…., maar het personeel (3 man sterk) weet niet wat een cappuccino is en weet dus ook niet hoe die te bereiden. Dan maar weer een blikje koude koffie.

– bij het overstappen van het een naar het ander vervoermiddel, worden voortdurend roze briefjes overhandigd en 5 meter verder weer ingenomen. Je snapt niet hoe het werkt, maar het komt allemaal in orde!

– in het minibusje worden we gediscrimineerd. Nou weten we eens hoe dat voelt. Zo akelig!
Er zijn geen besproken plaatsen: wij zijn als eerste op het stationnetje, als eerste passagiers in de bus maar we mogen NIET op de eerste rij, we mogen ook niet een paar rijen verder, nee: we MOETEN op de achterste rij gaan zitten! Op de voorste rij worden wel 2 Aziaten toegelaten. De 2 andere Europeanen mogen ook niet kiezen en worden 2 rijen voor ons gezet. Op de rij ertussen worden alle koffers gekwakt.

Resultaat:

– hondsmoe

Vooruitzicht:

– uitstekend. Fijn guesthouse, gastvrije ontvangst en bungalow met uitzicht.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

2 dagen Bang Kachao (in het zuiden van Bangkok)

De taxichauffeur heeft zijn gsm voor zich op het dashbord om de weg te vinden naar het schiereiland Bang Kachao. Hij is hier vermoedelijk nog nooit geweest; wat natuurlijk goed mogelijk is. Wat me wel verbaast, is dat hij rechtdoor rijdt als zowel ík op zijn gsm meekijkend, als Peter op zijn google-maps de route volgend, duidelijk zien dat hij linksaf moet moet slaan. We kijken elkaar aan en zeggen er niets van. Achteraf blijkt dat we allebei dachten dat de chauffeur wellicht een betere route wist of net te horen had gekregen toen hij aan het bellen was…

De chauffeur rijdt lekker door, ook al heeft zijn gsm al een keer of 3, 4 aangegeven dat hij moet omkeren. Dat doet hij niet. Wel gaat hij weer bellen en dan begint hij hevig te zuchten en zichzelf tegen het voorhoofd te slaan.
Ja, dat zou ik misschien ook wel doen als ik zo had zitten suffen of zo eigenwijs zou zijn geweest.
Uiteindelijk zitten we weer op de goede route en flink wat later dan gepland worden we op het schiereiland bij ons guesthouse afgezet. Het ligt behoorlijk afgelegen en van hieruit rijden geen taxi’s of tuktuks. Gelukkig hebben we wel een stel fietsen tot onze beschikking, want we moeten erop uit om een restaurantje te vinden; behalve het ontbijt worden hier geen maaltijden bereid.


We rijden voorbij een aantal mogelijke “restaurants”, maar ze zijn allemaal gesloten. Kennelijk wordt hier alleen gerekend op Thaise weekend-toeristen.
Gelukkig is IMF Seafood wel open en we worden daar zo verwend qua eten en ontvangst door de Ierse gastheer Jon dat we besluiten morgen terug te komen.

De dag erna gaan we het schiereiland verkennen. We fietsen zoveel mogelijk naast de hoofdweg en komen via betonnen paden over klongs langs kleine leefgemeenschappen en door mooie stukken natuur. Er ligt ook een groot park waar fietspaden in aangelegd zijn, met verschillende priëlen en een vogeluitkijkplaats (waar we overigens écht geen enkele vogel zien).

Wat we ook missen is een koffiehuis, maar daar raken wel hier wel een beetje aan gewend: er is zo goed als geen horeca te vinden hier. Gelukkig vinden we aan het water wel een fijne lunchplek.

(Peter grijpt de mogelijkheid voor een gastoptreden: silent disco!😂)

We kijken wel uit naar het weerzien met Jon, vanavond.. Het eten is weer heerlijk en hij nodigt ons ook uit om even kennis te maken met zijn Oostenrijkse vrienden Klaus en Ingrid, wat resulteert in een gezellig uurtje natafelen. Jon is uiterst behulpzaam in het vinden van vervoer naar het busstation van waaruit we overmorgen naar Ko Chang gaan reizen.
Als we afscheid nemen, lijkt het alsof hij het nog vervelender vindt dan wij dat hij morgen zijn vrije dag heeft en zijn restaurant dus gesloten is.
Hij heeft ons dan wel inmiddels een briefje met Thaise tekst overhandigd om onze host uit te leggen naar welke pont wij overmorgen moeten gaan om bij het busstation te komen en 2 visitekaartjes van hem met zowel het telefoonnummer van hem als van zijn vriend (the chef in the kitchen) en zijn emailadres! Hij heeft ook al aangeboden om zijn vriend naar onze host te laten bellen om e.e.a. voor ons te regelen, maar dat hebben we toch vriendelijk afgeslagen. Dat doen we morgenochtend mooi zelf.
Bovendien gaan we morgen het eerste stuk van de reis naar het busstation al afleggen op weg naar Ancient City: een openluchtmuseum in de vorm van Thailand waar de meest specifieke tempels en gebouwen te zien zijn, enkele op ware grootte en vaak op schaal verkleind.

Het ritje op de fiets naar de pont is korter dan we gedacht hebben: we zijn er binnen 10 minuten. De fietsen laten we achter, zonder slot want dat is ook hier niet nodig. Het is gezellig druk, veel mensen op de brommer, kennelijk op weg naar hun werk. Aan de overkant staat een taxi die ons naar busstation Ekkemai brengt. Het is behoorlijk druk op de weg en hij doet er toch ruim een half uur over. Op het busstation kijken we even op welke halte we morgen moeten opstappen en concluderen dat dit eerste stuk (dat we morgen ook af moeten leggen) goed te doen is. De halte van de skytrain loopt hier vlak boven ons dus in een mum van tijd zijn we op weg naar Ancient City.

We hebben hier niet bepaald het idee dat we in de miljoenenstad Bangkok zijn want als we een paar haltes verder zijn, hebben we de trein geheel voor onszelf!Ancient City is wat het belooft: een openluchttentoonstelling van typische gebouwen in heel Thailand, verspreid op een prachtig aangelegd en onderhouden gebied. “Kijk”, zeg ik tegen Peter, “het kán wel! Als ook de Thaise mensen dit nou zo mooi vinden, waarom maken ze er thuis dan niet wat meer van? Te beginnen met een beetje zooi opruimen?” Ik gun het de Thai zo.

Als we terug op ons schiereiland zijn, gaan we onderweg eten bij Tree House, een peperduur guesthouse aan een klong. Om er te komen moet je met je koffers een 500 meter over de klong lopen, want op die smalle betonnen paden kan geen ander vervoer komen dan een fiets en een brommer. Het eten is redelijk, de entourage best mooi, maar zo sfeerloos, zo’n ongeïnteresseerd personeel! En daar betalen mensen €120,— per nacht voor.
We zijn heel blij met de keuze die wij gemaakt hebben.

Morgen gaan we naar het eiland Koh Chang; 5 dagen pas op de plaats.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen