Weekendjes camperen

Als je een camper hebt, dan wil je er ook mee weg!
Zelfs bij het “frisse” voorjaar van 2021 – in schril contrast met vorig jaar – zijn we zo optimistische dat we vertrekken als we maar enigszins denken dat het kan.

Vorig weekend (16-4) koersten we weer richting Ell (in Limburg op de hoogte van Weert): het ene campingnachtje daar een paar weken geleden, smaakte naar meer en we hadden zondag een afspraak in Echt, o.a. om in de Doort te gaan wandelen.
Het pakte goed uit: het weer was beter dan gevreesd en we reden een fietstocht naar het Leudal, waar we ook nog een wandeling maakten van tegen de 4 km. Een record waardoor ik verbetering zie komen in mijn conditie 😅.
Ook de wandeling in het Leudal, onderdeel van het bezoek bij Manon cs, was mooi en gezellig en toen we ook een een bijzonder gifgroen kikkertje zagen, was het feest helemaal compleet. Prima weekend!

Afgelopen weekend (23/4) begint op vrijdag met een bezoek aan Ina cs in Tuil. We zitten nauwelijks als ze voor ons al een betere camping aan het ritselen is aan het Betuwestrand, midden in het pitje (niks Lexmond, veel te ver van de mooie plekjes). Dat lukt en zo belanden we na een supergezellige visite op het Betuwestrand.
Omdat de zon flink is doorgebroken, besluiten we om maar meteen de middag goed te benutten en de westkant van de Betuwe af te fietsen. Wat is het toch een mooie omgeving daar, zeker nu met die ontluikende bloesem.
Aan het eind van de middag kunnen we nog lekker een paar uurtjes zon meepikken. De avond is koud en die brengen we dan ook binnen door.
Op zaterdag ziet het er minder florissant uit: er staat een fikse wind en de zon kan zich maar nauwelijks door het wolkendek gewrongen krijgen. ‘s Middags lukt dat helemaal niet meer, behalve dan tegen de avond. We zijn nog wel dapper genoeg om op het warmst van de dag de oostkant langs de Vecht af te fietsen en komen over het beroemde “appeldijkje” en – hoewel we verwacht hadden dat het dit weekend misschien wel filerijden zou worden –  valt de drukte heel erg mee….en het is er sprookjesachtig mooi.
Ook nu moeten we tegen de avond al snel naar binnen en het kacheltje aan.



En dan is het vanochtend mis: Peter heeft bijna niet kunnen slapen van de rugpijn en weet nauwelijks uit bed te klauteren. Zijn gebruikelijke ochtendwandeling helpt voor geen meter en op deze manier zien we het niet zitten om hier te blijven.
Als de zon flink zou schijnen en het een graad of 10 warmer zou zijn, dan kon je daar nog over denken, maar nu het snerpend koud is en grauw en grijs, is er maar één keuze: we gaan naar huis.
Jammer, maar we hebben 2 mooie dagen gehad.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

2 april: een mens kan wat meemaken…

“Waar ben jij ???”
”Ik sta bij de wegopbreking.”
”Dat kan niet !!! Daar sta ik !”

We zijn elkaar kwijtgeraakt in Gulpen tijdens onze fietstocht.
Gisteren kwamen we hier ook langs, maar toen was het prachtige pad door het dal naar het centrum afgesloten. Nu kunnen we er wel door, maar stuiten toch op een wegopbreking.
”Klein stukje lopen dan maar,” zegt Peter.
”Komt in orde, ik heb mijn loopschoenen aan” grap ik, omdat het te lopen stukje naar de routerichting (rechtsaf) m.i. maar een paar meter is en dan lukt het wel weer wel om paadje te vinden over het zand, tussen vrachtauto’s door.
Ik loop dus de 5 meter over de stoep en draai rechtaf de juiste routerichting in, over het zand en ijzeren platen en tenslotte  tussen de vrachtwagens door,  in de veronderstelling dat Peter mij volgt.
Dat hij gewoon doorgelopen is naar links (precies de andere kant op) merk ik pas als ik aan het eind kom van de wegopbreking en even op hem wacht zodat we door kunnen rijden. Maar er komt niemand….
Dan moet ik maar even terug om hem te halen.
Als ik weer terug ben op het punt waar we elkaar zijn kwijtgeraakt, gaat mijn telefoon…..

Een paar kilometer verder, net na het centrum, stuiten we op een verkeersregelaar die midden op weg staat waar wij langs moeten –  nr. 85 volgens de knooppuntenroute -.
“U kunt hier niet in, ik mag niemand toelaten! U kunt het beste teruggaan en de omweg via de Brandbrouwerij nemen; de andere route is hier rechts omhoog, maar daar kunt u niet omhoog met de fiets hoor! Veel te steil!”
De Brouwerij-omweg hebben we gisteren ook al gereden, dus voelen we ervoor om toch de steile weg te nemen.
“Ik denk echt dat het u niet gaat lukken, hoor! “ Hij kijkt ons meewarig aan.
”Nou, dan komen we gewoon terug…” en weg zijn we. Even flink doortrappen en rap het ondersteuningsniveau opvoeren en de versnelling verlagen. Uiteindelijk zitten we haast in de kleinste en moeten we nog flink meestampen, maar… we halen het! Tegelijkertijd is ook de kou uit Peters lijf en ik krijg ook weer wat warmte in mijn vingers die ondanks plastic handschoenen onder zogenaamde warme handschoenen weer flink afgekoeld zijn.
”Dat hebben we toch maar weer mooi gedaan!” verwoordt Peter onze trots.
Een klein eindje verder blijkt dan weer wel dat we toch linksaf moeten om nr.85 van de route te vinden en dat punt  blijkt iets achter de brouwerij in Gulpen te liggen: we blijken zo’n kleine 5 km. omgereden te hebben…..dat dan weer wel!

Gelukkig maken we af en toe van zulke “avonturen” mee, want verder is er ondanks de prachtige vergezichten en mooie fietsroutes weinig leuks te beleven:
– het is echt heel koud (zeker 12 graden minder dan gisteren) en er staat een flinke wind;
– de beloofde zonnestralen laten het ook afweten;
– koffie-to-go, buiten staande “met zonder WC”;
– in de vrije natuur de broek laten zakken bij een graad of 10.

Tegen half drie zijn we terug bij het startpunt in Simpelveld waar onze camper staat. We rijden door naar Landgraaf waar we op een boerderijcamping gaan staan.
De vriendelijke boerin weet waar de wind vandaan komt en geeft aanwijzingen hoe we de camper het beste kunnen parkeren.
Dat is in een mum van tijd geregeld en na een kwartiertje zitten we aan de koffie met een borrel om warm te worden in het flauwe zonnetje dat eindelijk is doorgebroken. Wij hebben dan al wel besloten dat we morgen naar huis gaan, zeker gezien de weersvoorspelling. Het wordt vanaf nu alleen maar kouder.

We kijken terug op een paar hele mooie dagen hier in het zuiden, maar we houden het even voor gezien.
Als het weer wat warmer wordt, starten we onze Duuk.

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

1 april: géén grap

Het weer is fantastisch! We hebben een fietstocht gepland op aanraden van Novotel t.w. rondje Geuldal.

Het ontbijt moesten we in een zakje ophalen bij het buffet en nou ja…. ze doen hier echt hun stinkende best, maar het blijft toch behelpen: je beleg in het zakje droppen bij de plastic zakjes met  broodjes of een paar boterhammen; tussen plastic (!) bekertjes met sap, melk of yoghurt en je vers bereide gebakken ei in een bakje en met je capuccino uit de automaat in je andere hand naar je kamer om samen te ontbijten. OK, het smaakte wel lekker.

De fiestocht is geweldig! We komen langs Houthem waar ik in het verleden ooit eerder een midweek in de herfst was, maar ik herken niks!
Er staat inmiddels een Ronald MacDonald vakantiehuis, ontworpen door de Oostenrijkse kunstenaar Hundertwasser. Ik denk eerst dat het een moskee is, maar als we nieuwsgierig geworden, het terrein oprijden zien we pas wat het dus werkelijk is. Indrukwekkend dit.


Even later komen we voorbij een soort beeldentuin (grenzend aan een chic hotel) met een hartstikke leuke koffiebar. Koffie-to-go, maar dan mèt een lekkere koek erbij en buiten houten bankjes om je koffie (en eventueel bijbestelde broodjes) te nuttigen. Ook mogen we daar binnen gebruik maken van het toilet. Superlekkere koffie en super service!


 

 

 

We bezoeken ook een haast leeg Valkenburg (en dan is het mooi!); we rijden de Cauwberg op en af en rusten uit bij de nep-Lourdesgrot. Het is dan inmiddels zo warm dat P. bij Maria het hoekje om, van lange en naar korte broek verwisselt.

Valkenburgs ”Grot  van Lourdes”

 

Frater Venantius in Schin op Geul

Dan langs de Geul, langs kasteel Schaloen en door Gulpen waar we vanwege wegopbrekingen niet door het dal kunnen fietsen, maar een omweg moeten maken langs de Brandbrouwerij. Daarna weer de heuvels op met schitterende panorama’s en tenslotte weer naar Maastricht, waar we op de parking naast onze camper op de campingstoelen uitrusten met een koel biertje “Groot gelijk”, zegt de receptioniste!

Onderweg is er af een toe een korte stop om even op de telefoon te checken wat er zich afspeelt in Den Haag: Rutte heeft niet gelogen, maar “het zich verkeerd herinnerd”…..

De rest van de avond en de nacht breng ik door met het debat in de Tweede Kamer.
De uiteindelijke stemming mis ik even, maar als de kamervoorzitter afsluit nadat 2 partijen nog even hebben laten weten per ongeluk verkeerd gestemd te hebben (ach, het is dan ook al dik na middernacht) probeer ik in slaap te vallen. Dat lukt pas heel veel later bij een podcast waar Brigitte Kaandorp geïnterviewd wordt: dan is pas ontspannend!

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Rondje Zuid-Limburg

Dinsdag 30 maart
Een dag eerder dan gepland vertrekken we met onze “Duuk” (koosnaam voor de camperbus) naar Limburg.

Het is op deze dinsdag 30 maart heel mooi weer en op weg naar onze hotel-tweedaagse in Maastricht leggen we aan in Ell (bij Weert); een dorpje waarvan ik het bestaan niet kende voor deze week. Landgoed Lemmenhof heeft een prima camping: ruime afgebakende plekken, uitstekend sanitair, lekker warm water en alles spic en span onderhouden.


De bezetting is al behoorlijk: niet vol, maar er zijn toch al veel mensen “en route”. Er is weinig contact onderling en dat is gezien de coronatoestanden begrijpelijk.

De eerste middag gebruik ik om lekker niks te doen en te genieten van het zonnetje. Peter gaat wat boodschappen doen en komt (na een drietal telefoontjes voor overleg) terug met verse asperges. Heerlijk; het zullen niet de laatste zijn. We maken nog een korte wandeling in het Lemmenbos dat bij de camping hoort en kunnen tot 9 uur buiten zitten. Daarna wordt het wat frisjes en gaan we naar binnen.

Woensdag 31 maart
Nadat we verse broodjes met een eitje hebben gegeten – lekker kopje koffie erbij natuurlijk – ruimen we de stoeltjes weer op, draaien de luifel omhoog en rijden naar Novotel in Maastricht.
De ontvangst in hartelijk, de kamer prima, maar binnen het half uur zitten we op de fiets: we gaan een tochtje maken naar het zuiden.

Op het Witte vrouwenplein  vinden we een fijne bank waar we ons pitabroodje kunnen opeten, maar daarna gaat het toch echt los.Het is een afwisselende tocht, langs het Albertkanaal, door dorpenzoals het mooie Eijsden, door de heuvelachtige velden, bijna tot aan Visé (België) en dan weer via een andere route terug. Onderweg zien we wel een aantal plekken voor een koffie-to-go, maar de mooist gelegen – die bij een kasteel in Neercanne – is helaas gesloten omdat “ze in afwachting zijn van een nieuwe sterrenkok”. Voor Peters argument dat er voor een goede kop koffie toch geen sterrenkok nodig is, zijn ze niet ontvankelijk.


Het pontje op het het keerpunt blijkt om raadselachtige redenen ineens niet te varen, zodat we nog een omweggetje moeten rijden en uiteindelijk 50 km wegtrappen vandaag.

Het eigen biertje drinken we op het parkeerterrein naast onze camper op de campingstoelen. We mogen wel in de hoteltuin achter zitten, maar dan mogen we niets drinken (coronaregels) en daar zijn we nu toch echt wel even aan toe. Prima oplossing zo.


Het 3-gangendiner wordt op een kar voor de kamerdeur bezorgd. Het is geen sterrendiner, maar Novotel heeft er alles aan gedaan (extra kamerstoel en het eten op dienbladen geserveerd) om het een beetje als verwennen aan te laten voelen en dat is gelukt.

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Midweekje Arcen

Meestal schrijf ik een reisblog als we van huis zijn. Deze keer niet.
Ik vraag me al een paar dagen af waarom ik dat niet doe en ik kan geen ander antwoord vinden dan dat deze uitstap niet past bij mijn idee van reizen.

Pré-corona was reizen voor mij óf een reisje naar een zeer zonnig eiland (b.v. een van de Canarisch eilanden), óf een maandenlange reis naar verre oorden, óf een kampeerreisje. Trouwe bloglezers weten dat al lang.
Maar nu (een jaar later en nog steeds onder coronaregime) bestaan onze reizen uit een camperreis als het lekker weer wordt en daar kijk ik echt naar uit en een paar dagen naar een hotel (soms 3 of 4 keer verzet) of een huisje. Dat is het dit keer ook.
We hebben een bungalowtje gehuurd op Klein Vink, een van de Roompotlocaties.
Het is een heel mooi groot park, met een receptie die bijna altijd gesloten is; een grote supermarkt die maar enkele uren per dag open is en natuurlijk net gesloten als we denken iets nodig te hebben, een restaurant (gesloten) en een sauna met leuke bar (je snapt het al….ook gesloten).

Buren krijgen we pas op de tweede dag en die hebben het zo druk met elkaar (er staat de dag erna zelfs een opblaasbare jacuzzi op hun terras) dat we ze nauwelijks zien en verder zijn er erg weinig andere gasten.

De eerste twee dagen is het schitterend weer: lekker zonnig en rond de 17 graden. We maken op beide dagen flinke fietstochten rondom Arcen (een prachtige omgeving) en daarna genieten we van de zon.


De wekelijkse corona-quizavond met de familie gaat gewoon door; er is goede wifi hier.


Op donderdag is het een ander verhaal: het is een paar graden boven nul en we verkijken ons er flink op: als het ophoudt met regenen stappen we toch weer op het fietske. Ik heb er met mijn kleding echt rekening mee gehouden (ik heb zelfs een regenjas over mijn gewatteerde jas aan), maar mijn vingers en tenen lijken er weer af te vriezen, ondanks handschoenen en dikke sokken.
In Duitsland kopen we nog even een paar mondkapjes. We hebben al een heel assortiment maar hier zijn maar 2 soorten toegestaan: de wegwerp blauw/witte en de FFP2-maskers. Gisteren kreeg Peter ze flink uitgemeten in de supermarkt toen hij met zijn bamboo-mondbedekking binnen was!
“U riskeert een boete van €150,—!”

Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

En weer thuis (late publicatie)

Na een dagje Middelburg (op bezoek bij onze oud-collega Toos van Holstein) en een wandelingetje in de stad op donderdag en een paar uurtjes Zierikzee (waar ik gewoon naar het toilet mag in een kroeg waar ik beslist een pint ga drinken als het weer kan) op vrijdag, zijn we weer terug in het grijze, grauwe, natte Brabant.
Weg stralende zon van vanochtend, weg weg zijn, weg vrijheidsgevoel.

Dat neemt niet weg dat ook in Zeeland het wereldnieuws doordrong, maar niet alle gevolgen….
Amerika, waar we zulke fantastische reizen hebben gemaakt, zoveel moois gezien hebben, zoveel indrukwekkende gesprekken hebben gehad, zoveel hebben beleefd….

Ik weet het niet hoor: ongekend vreemde periodes waarin we leven.

 

 

 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Drie Koningen op Schouwen Duiveland

Als Peter ‘s morgens naar de bakker fietst, miezert het wat.
Volgens de buienradar moet dat rond een uur of tien omslaan naar “droog met een beetje zon”.
Dat klopt aardig en om 10.30 uur zitten we weer op de fiets voor een rondje Schouwen.

Wat vies tegenvalt is de temperatuur: het is één graadje minder dan gisteren (t.w. 2 graden), maar het voelt alsof je vingers en tenen eraf vriezen.

Via Nieuw Haamstede gaan we naar Renesse: een mooi stuk over prima aangelegde fietspaden.



In Renesse stel ik voor om even naar de Jumbo te gaan. Niet dat ik ook maar iets wil kopen, maar ik wil even proberen om me op te warmen en dat kan alleen in een supermarkt: ook hier is alles dicht! Als ik weer enigszins ben bijgekomen, haalt Peter een bekertje cappuccino bij de slager aan de overkant. We drinken het voor de Jumbo tegen de muur leunend op: wat een armoedig tafereel vind ik dit, maar geen mens die er raar van opkijkt.

We fietsen door naar Scharendijke en steken dan door naar het zuiden, naar Serooskerke en de Schelphoek waar ik een halve eeuw geleden nog gelogeerd heb met mijn gidsen.
De route voert dwars door de polder, via een landelijk fietspad langs een vaart. Peter geniet met volle teugen: hij zit zelfs te zingen op de fiets!
Ik ben vooral bezig met
a. proberen mijn tenen te blijven bewegen, om te voorkomen dat ze van mijn voeten afvriezen;
b. proberen positief te blijven (‘t is mooi hier; we zijn lekker in beweging; straks is het weer lekker warm en ben je blij dat we gegaan zijn…etc….)
Dat laatste lukt en ik ben inderdaad heel tevreden met de 45 km. die we afgelegd hebben en het was zo’n mooi tochtje dat we hier nog wel eens terug naar toe willen (met mooi, warm, zonnig weer!)

En, oh, ja, mijn tenen zijn er niet afgevroren hoor!

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

5 januari: Burgh Haamstede

3 gr. C.
droog
Weer voor een fietstochtje? Nou nee, maar we doen het toch.

We fietsen door het mooie bosgebied bij Westenschouwen tegen de duinen aan en natuurlijk hoop ik dat we, net als Peter gisteren, de herten zullen zien, Peter zag er gisteren vijf met imposante geweien; nu zien we er geen een.
We fietsen langs de Atlantik wal; een verdedigingslinie langs de kust waar de deels goed bewaarde bunkers een blijvende herinnering zijn aan de tweede wereldoorlog.


We wandelen een stuk op het totaal verlaten strand waar het ook nog eb is. Ik voel me heel nietig. Het is geen akelig gevoel; meer het intense gevoel slechts een heel klein radertje te zijn in een immens groot geheel.


Als we weer een eindje verder fietsen, komen we in een gebied dat me sterk doet denken aan Engeland, Exeter, the Dartmoor, Exmoor. Prachtig gebied en totaal niet verwacht hier zoiets aan te treffen.

Ik heb me goed gekleed tegen de kou (thermo-ondergoedje; beenwarmers; donsjas; handschoenen en muts) en ik lijd niet. Maar als we rond een uur of twee terug zijn,  vind ik het toch wel heel lekker dat ik me weer goed kan opwarmen.

’s Avonds hebben we onze wekelijkse digitale familie-quarantaine-quiz: heel gezellig weer en echt iets om elke week naar uit te kijken.

Het was een goede tweede dag hier!

Geplaatst in Uncategorized | 3 reacties

Zoek de verschillen

Temperatuurverschil: 30 graden
Onderlinge afstand: 8.617 km

Januari 2020

Januari 2021

en….we zijn op pad: de eerste keer in 2021!
Peter verkent de route naar het bos, duinen en strand en verrast me met foto’s.
Helaas lukt het uploaden even niet, maar die komen dan morgen.

Ik stook ondertussen het huisje warm 🔥

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Quedlinburg en de rest

Zaterdag fietsen we naar Quedlinburg. We hebben al de hele week mooi droog weer en elke dag zien we toch wel een paar uur de zon!

Ook vandaag is het weer mooi. We fietsen dwars over de velden, langs de duivelsberg en de duivelsrots en door dorpjes waarvan ik niet eens de naam te weten kom.
Quedlinburg is een fantastisch mooi stadje. Kunnen we aanvankelijk geen restaurantje vinden, des te meer als we in het toeristische deel zijn: ze zijn er te kust en te keur. We klauteren de Burcht op (pfff!) en pakken daarna de fietsen weer om door de rest van het stadje te crossen. Dat bevalt stukken beter: de actieradius is groter en dus komen we bij de meest mooie kerken, met als topper de laatste Evangelische St. Aegidii kirche. Daar vertelt een vrijwilligster enthousiast over de 3 hemelen en over de gemeenschap van de kerk en van het hele stadje. Ze is dolgelukkig daar te wonen en te werken. Er is veel gemeenschapszin en betrokkenheid van allen bij kerk en dagelijks leven. Ook veel jongeren zetten zich in voor het stadje, en terecht: het is de moeite waard.
We hebben er een fijne middag doorgebracht.
 

Op zondag verkassen we naar Radebeul, op zo’n 15 km. van Dresden, omdat de weersberichten aangeven dat het daar nog even redelijk weer moet zijn.

 In Radebeul staan we min of meer alleen op een met hekken afgesloten terrein (wij krijgen de sleutels). Ik schrijf min of meer omdat er op zo’n 100 m. afstand aanvankelijk nog 3 campers staan. Wat een rust!

De eerste middag is het nog stralend weer en we luieren lekker in de zon: onze hostess heeft immers voorspeld dat het vanaf morgen zo’n beetje klaar is met het zonnig weer en jammer genoeg blijkt dat perfect te kloppen. De volgende dag  nemen we vol goede moed – met fietsen – de stoomtrein naar Radebeul Ost en fietsen vanaf daar langs de Elbe naar Dresden. Dan worden we overvallen door een fikse regenbui.
We hebben hem even niet zien aankomen, omdat we onderweg net zaten te lunchen in een gezellig restaurant met een vrolijke serveerster die ons op ludieke wijze duidelijk maakt dat 1 pot koffie voor 2 personen natuurlijk geserveerd wordt als je daarom vraagt, maar dat het toch een beetje vreemd is om met zijn tweeën uit één mok koffie te lurken….
Maar we hebben geen keus: we moeten er doorheen! 🌧💦
De eerste anderhalf uur is er weinig aan in Dresden: we kunnen nauwelijks opkijken naar de mooie gebouwen en gevels en we zoeken, dichtbij de gevels en onder afdaken lopend, naar een infopunt voor toeristen, zodat we nog enigszins een korte stadswandeling kunnen proberen te maken. Dat lukt, te meer omdat het eindelijk ophoudt met regenen. En dan wordt alles mooier en gezelliger en genieten we nog  een uurtje van Dresden, o.a. van het barokke Zwingerpaleiscomplex met mooie tuinen rondom.
We fietsen tevreden terug naar Radebeul.
 Dinsdag is het weer niet echt veel beter. We nemen weer de stoomtrein, nu niet naar Ost zoals gisteren, maar de andere kant op. In de stoomtram is het niet echt fijn: er zit een reisgezelschap domme, hoestende, a-sociale bejaarden (sorry, ik kan het niet anders verwoorden). Ik zit me behoorlijk op te winden omdat ze hun mondkapjes NIET of onderaan hun kin dragen. Als ik de reisleidster (die wel een kapje draagt) vraag of mondkapjes niet verplicht zijn in de trein, zegt ze: “Eigenlijk wel….” (hoezo eigenlijk????).
Ze spreekt er haar gezelschap op aan met de mededeling dat ik “eigenlijk” gelijk heb (zal wel een stoowoordje zijn van haar, vermoed ik). Niet iedereen trekt zich er iets van aan, maar de zwaar verkouden dame zet haar mondkapje gelukkig wel op.
Hoe kan het in Duitsland wel zo goed gaan met die coronacijfers en wordt er in de media dikwijls verwezen naar die voorbeeldige Duitsers? Ik heb het heel anders ervaren hier… en ik ben blij dat we op campings staan waar we voldoende ruimte hebben om afstand te nemen.Het eerste dorp heeft weinig te bieden, behalve miezerig weer en een kop koffie met een lekker stuk taart (dat kunnen ze wel: taarten bakken).
In het tweede dorp Moritzburg, met het beroemde slot Moritzburg, fietsen we na een lekkere Poh bij een Vietnamees restaurant, o.a. naar de Leuchtturm: een uitkijktoren. Dan is het gelukkig droog.
 ‘
De terugtocht is mooi en net zo afwisselend als het weer.
We merken allebei dat het regenweer ons begint op te breken. Daar hebben we geen zin meer in.
Vorige week hebben we nog heel mooi weer gehad en dan is het niet zo heel erg dat er geen museum open is; dat er geen enkele andere vorm van vertier is; dat we niet spontaan leuke winkeltjes inlopen etc. etc……
We besluiten dan ook dat het mooi geweest is.
Morgen rijden we naar Kassel en de dag erna naar huis.
In Kassel doen we een nieuwe ervaring op: we verblijven op een echte camperplaats. Aanmelden op een speciaal  daarvoor bestemde aanmeldpaal waar automatisch een pasje voor electra uitkomt, inpluggen en klaar: kind kan de was doen. En, tegen de avond zijn alle 20 plaatsen bezet. Onze “Duuk” valt behoorlijk in het niet bij alle andere joekels van campers.

We fietsen, alweer in de zeikende regen, naar Kassel waar we onderduiken in een gezellig café. We zijn aanvankelijk de enigen. De ober vindt het leuk om een praatje te maken met Peter en zet daarna de muziek wat harder. “Ich bin wie du…..” , Marmor, Stein und Eisen bricht…” We zitten inmiddels te kaarten, het bier smaakt goed en we zingen luidkeels mee. De ober denkt vast dat we van die kroegtijgers zijn. Wat kan ons het schelen. En dan klinkt “Anita…” door de speaker en staan we ineens weer met beide benen op de grond. Anita, die zo ziek is. We bléren niet meer mee…we vallen stil.

Vlakbij de camperplaats eten we in een Chinees restaurant. We drinken er Jasmijnthee bij en ook nog koffie na.
Dat schrijf ik niet voor niks op, want het ligt echt aan dat vreselijke stoeprandje bij de oprit naar de camperplaats en de schaarse verlichting, dat ik onderuit schuif en mijn knie flink kapotval. Dat is gelukkig het enige wat ik eraan overhoud, naast het gevoel dat we een paar prima weken vakantie in Duitsland hebben gehad.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen